CoronacrisisDagelijks leven

Ineens was het virus heel dichtbij en werd alles anders

De familie Van der Steen zit thuis in De Kwakel in quarantaine. Van links naar rechts: Denise, Abel, Yanoah en Boaz.Beeld Olaf Kraak

Het leven van alledag veranderde in een week drastisch na aankondiging van de maatregelen in de strijd tegen het nieuwe coronavirus. Acht mensen vertellen hoe het hun vergaat.

‘Het is ook best gezellig zo met zijn vijven’

Denise van der Steen (40) uit De Kwakel geniet van de rust nu weinig vliegtuigen overvliegen

“Het was een hele rare week. Ik woon bij Uithoorn, onder de rook van Schiphol. Normaal vliegt hier heel wat over. Als ik nu opsta, valt me op dat het veel stiller is dan anders, heerlijk. Er is deze week veel meer ongewoon. Drie van mijn vijf kinderen wonen thuis, ze zijn 18, 13 en 7 jaar. De oudste twee regelen, omdat de school en universiteit dicht zijn, hun eigen programma, met lessen online.

Met mijn jongste zoon zit ik elke ochtend aan de keukentafel te werken. Ik vind het leuk om te zien waarmee hij bezig is. Ik ben zelf leerkracht op een basisschool, maar ik moet zeggen dat ik het gemakkelijker vind aan een klas les te geven dan aan mijn eigen zoon. Je hebt toch een andere verstandhouding met je kind.

Laat ik het zo zeggen: we hebben weleens discussie over de leerstof, haha! Mijn man kreeg deze week een behoorlijke griep, de huisarts kwam langs. Hij is niet getest, maar voor de zekerheid moeten wij nu allemaal thuis blijven, in quarantaine. Gelukkig gaat het alweer wat beter met hem. En het is ook best gezellig zo met zijn vijven. En over de gezondheid van mezelf of de kinderen maak ik me geen zorgen, we kunnen een griep best aan. Wat ik wel moeilijk vind, is de onzekerheid die al dit nieuws oproept. De ontwrichting in de wereld, komt het allemaal wel weer goed? Ik vind het verontrustend.”

Femke Hogeweg

‘Ik stond te dichtbij, zei een klant’

Femke Hogeweg (20) werkt op de broodafdeling van Albert Heijn in Nijmegen

“Ik werk al een paar jaar in de supermarkt, maar deze week was anders dan andere weken. Het was heel druk. Dat komt doordat een andere Albert Heijn in de buurt aan het verbouwen is en daarom net nu is gesloten. En daarbij komt dan het hamsteren. We moesten bovendien alle bakken met losse broodjes en tangen weghalen; mensen kunnen nu niet meer zelf een kaiserbroodje pakken. Die doen wij nu in plastic zakjes en dat is veel extra werk.

De mensen reageren verschillend. Er is veel begrip, maar soms zijn ze boos omdat bijvoorbeeld hun favoriete brood er niet is. En er was iemand die tegen me zei: ‘Ik wil niet dat je zo dicht bij mij staat’. Dat is best lastig als je aan het bijvullen bent.

Ik ga niet uit, ik woon bij mijn vriend. Mijn leven bestaat nu uit thuis zijn en werken. In de avonden studeer ik pedagogische wetenschappen. Die studie is nu online, dus die loopt gewoon door.”

Henk Heesakkers

‘Passagiers zijn bang en paniekerig’

Henk Heesakkers (64) werkt 22 jaar als buschauffeur in Laarbeek, Noord-Brabant

“Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Wanneer je nu de bus in loopt, zie je dat om de voorste stoelen kettingen zitten. Je mag niet meer voorin de bus zitten, om zo veel mogelijk afstand te houden. Ook mogen mensen niet meer bij de voorste deur in stappen.

Ik vind het niet fijn om op deze manier te werken. Mensen zijn erg bang en paniekerig, merk ik. Ondanks mijn leeftijd ben ik zelf niet bang om het virus te krijgen. Zolang ik afstand houd van de mensen in de bus, word ik niet besmet.

Het is bovendien veel rustiger. Onze busmaatschappij, Bravo, rijdt nu ­iedere dag volgens het ­zaterdagrooster. Er komen gedurende een hele dag nog maar ongeveer 25 mensen in de bus. Ik moet de helft van mijn werkdagen inleveren. Eerst werkte ik vier dagen per week en nu nog maar twee.”

Sally Groenhuis

‘In drie dagen hebben we het thuisonderwijs opgezet’

Sally Groenhuis (55) uit Utrecht, werkt in het onderwijs

“Vorige week liep alles nog normaal. Drie dagen in de week ga ik naar de Brede School Academie in Utrecht. Ik werk daar met kinderen met een taalachterstand, die wel veel potentie hebben. In mijn geval zijn het twee groepen acht. Ik heb daarbij een praktijk als remedial teacher. Zondag hoorden we dat we vanuit huis moesten gaan werken. Maandag zijn we keihard aan de slag gegaan om digitaal onderwijs op te tuigen.

Alle communicatie gaat via WhatsApp, e-mail en andere programma’s. Mensen zeggen soms: nu ben je zeker even lekker vrij? Nou, echt niet. Juffen en meesters zijn keihard aan de slag gegaan deze week. 

Mensen van mijn generatie zeggen weleens: al die digitale leermiddelen, dat doet de generatie na mij maar. Opeens staan we echter voor een voldongen feit, we moeten wel. En we doen het ook. Wij hebben het thuisonderwijs in drie dagen opgezet. Donderdag zijn de eerste opdrachten naar onze vierhonderd leerlingen gegaan, vrijdag kregen we die via de mail van hen terug. Nu gaan we bedenken hoe we verder-gaan.

Ik ben wel bezorgd over hoe het moet als er straks een verbod komt om de straat op te gaan. Ik heb een tuintje en een dakterras, wij redden het wel. Mijn moeder en mijn schoonmoeder, beiden in de tachtig, wonen nog zelfstandig. Hoe moeten zij het alleen redden?”

Ine Soepnel

‘Ik hou me vast aan de feiten’

Ine Soepnel (59) werkt bij boekwinkel Van Someren & Ten Bosch in Zutphen

“De winkel is nog open, we bekijken het per dag. Er komen nog best veel klanten. Deze week was wat verkopen betreft niet anders dan dezelfde week vorig jaar. ­Onze algehele stemming is rustig, maar bezorgd.

We proberen in de winkel distantie van elkaar te houden, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat af en toe vergeet. Het is een smalle winkel en bijvoorbeeld vorig weekeinde was het best druk, dan lukt dat niet. Door de week was het rustiger, toen ging het ook wat beter.

We hebben  in het najaar ons 175-jarige bestaan gevierd. Op een somber moment dacht ik vanochtend: het zal toch niet zo zijn dat we nu het einde van de boekwinkel gaan beleven? Dan denk ik altijd weer aan oud-politica Annemarie Grewel, die ook toen ze al zwaar ziek was, zei: ‘Ik kan heel goed tegen feiten’. Daar hou ik me ook aan vast. De feiten zijn dat we vrijdag nog open waren en dat er mensen komen die boeken kopen.

Feit is ook dat dit wat teweegbrengt in mensen, óók wat moois. Net heb ik nog het verzamelde werk van ­Etty Hillesum verkocht aan een oudere man. Hij wilde in deze tijd haar gedachtengoed tot zich nemen. Dat vind ik prachtig. 

Ik maak me geen zorgen over mezelf, maar wel over mijn oude moeder van 94. Ze is nog goed, woont in haar eentje in een groot huis, waar niemand meer binnen mag komen. Vanochtend ben ik met haar door haar tuin gelopen, maar ik mag haar niet aanraken. Ook is onlangs haar hond gestorven, waardoor ze nu extra alleen is. Dat zijn moeilijke dingen.”

Saskia Bax

‘Mijn collega heeft precies de symptomen’

Saskia Bax (47) is eigenaar van kapperszaak Haare Majes in Amsterdam

“Maandag heb ik besloten om mijn kapperszaak meteen te sluiten. Het is onmogelijk om afstand te houden tijdens het knippen van het haar van een klant. Je bent continu dichtbij en ademt in iemands gezicht. Eerst overwoog ik nog om open te blijven en met twee kappers in plaats van vier te werken.

Gelukkig heb ik dit toch niet doorgezet. Mijn collega werd op dinsdag namelijk heel erg ziek. Ze heeft precies de symptomen van het nieuwe coronavirus. Ik ben niet bang om zelf ziek te worden. Laat mij maar ziek worden, dan heb ik het gehad en ben ik immuun. Wel maak ik me zorgen om mensen met een zwakkere gezondheid. 

Met mijn zaak en mijn werknemers, zzp’ers, komt het wel goed. We zijn nu een plan aan het maken, zodat ­iedereen het financieel gezien gewoon redt. In principe kunnen we het ons veroorloven om twee maanden dicht te blijven. Aan het begin van de week moest ik erg wennen aan het veranderen van de structuur. Ik zit nu  stil, dat ben ik niet gewend.”

Sophie van der Marel

‘Studeren is voor mij nu niet heel anders’

Sophie van der Marel (16) zit in 4-vwo op het Niekée in Roermond

“Ook al zit ik nu thuis, mijn lesdagen gaan gewoon door. Ik vind het vervelend dat mensen denken dat ik vakantie heb. Op mijn laptop kan ik de lessen volgen en maak ik opdrachten. Volgende week heb ik zelfs een toets.

De vakken worden nu via Hangouts Meet gegeven, met live video. Wel is het lastig als we les krijgen met een grote groep, omdat iedereen dan door elkaar heen praat. Studeren is voor mij niet heel anders dan eerst. Op ­onze middelbare school zijn wij gewend te leren met veel zelfstandigheid. Daarom gaat het nu best soepel en weet ik precies wat ik moet doen. Ook vind ik het fijn dat ik in mijn eigen tempo kan werken. Ik heb helemaal geen pauzes nodig.

Ik heb een bijbaantje bij de receptie van een vakantiepark. Daar kan ik nu niet heen, omdat ze gesloten zijn. Thuis is het een stuk drukker, omdat mijn moeder en mijn zusje er ook de hele tijd zijn. Iedereen wil rustig werken, maar dat lukt niet altijd omdat we veel op elkaars lip zitten.

Zelf ben ik niet bang om ziek te worden. Ik ben jong en ­gezond. Wel ben ik bang voor mijn poetsvrouw, die al wat ouder is. Zij werkt al jaren bij ons. Ik hoop niet dat ze ziek wordt. Ook maak ik me zorgen over mijn vader, die hartproblemen heeft.”

Stientje Koster-Struik

‘Dit opgesloten gevoel herinnert aan de oorlog’

Stientje Koster-Struik (93) woont in Futura, een kleine zorginstelling in Boskoop

“Ik was veertien jaar toen de oorlog uitbrak. Het opgesloten gevoel dat ik nu heb, doet mij daaraan denken. Als jong meisje mochten we in die oorlog op een gegeven moment in de avond de deur niet meer uit, dat was niet gemakkelijk. Tachtig jaar ­later maak ik nu weer zoiets mee.

Ik mag nog wel even naar buiten, een klein rondje ­lopen, maar niet naar de ­winkel, dat is te gevaarlijk. En bezoek mag helemaal niet meer. Normaal komt mijn dochter twee keer in de week in dit kleinschalige verzorgingshuis langs. Ze helpt met de post en andere dingen die moeten worden geregeld. Dat kan nu niet meer. En ik heb een zoon in Oostenrijk. Hij belt gelukkig elke dag, maar ik zou maandag naar hem toe gaan en dat gaat nu niet door. Dat is wel heel jammer natuurlijk.

De mensen die ons verzorgen doen heel erg hun best. Ze zijn met te weinig en werken dubbel hard voor ons. Beneden op een tafel heb ik een puzzel liggen, en ze komen me halen om te gaan puzzelen, bijvoorbeeld. Of ze halen me om iets te gaan knippen voor Pasen. Ik ben geen lezer. Ik doe veel handwerk op mijn ­kamer, ik brei sokken. Of ik maak een puzzeltje uit de krant. Zo kom ik de tijd wel door. Het is gewoon niet anders, we moeten allemaal meedoen. Ik wil dat virus niet krijgen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden