null

InterviewGezinshereniging

‘Ik vind het prima om in een azc te blijven wonen. Maar zonder mijn gezin kan ik niet’

Beeld Ilse van Kraaij

Lange wachttijden, onduidelijke criteria. Asielzoekers die in Nederland als vluchtelingen erkend zijn, hebben vaak grote moeite om met hun gezin herenigd te worden. Een van het vertelt wat dat in de praktijk betekent.

Joost van Egmond

Zeven jaar is de dochter van Louis nu. Ze zit in Thailand zonder verblijfsvergunning, verscholen voor de politie. Haar vader is in Nederland en heeft hier een vluchtelingenstatus gekregen. Thailand is voor hem niet veilig, concludeerde de Immigratie- en Naturalisatiedienst IND. Maar dat betekent nog niet dat zijn vrouw en dochter ook hierheen kunnen komen. Daarvoor moet hij wachten, en wachten.

“Dat ik geen huis kan krijgen begrijp ik”, vertelt hij over de telefoon. “Ik vind het prima om in een azc te blijven wonen. Maar zonder mijn gezin kan ik niet.”

Louis is al met al nu bijna tien jaar op de vlucht. Hij verliet in 2013 zijn geboorteland Pakistan omdat hij werd vervolgd voor schending van de wetten tegen godslastering in het streng islamitische land. In Thailand kon hij geen asiel krijgen, waarna Louis alleen naar Europa vertrok om het hier te proberen. Dat lukte, de IND besloot vorig jaar zijn asielaanvraag goed te keuren. Direct daarop vroeg hij toestemming om zijn vrouw en dochter over te laten komen, maar dat proces loopt vast. Stichting Vluchtelingenwerk herkent zijn verhaal.

Het is te druk

Het lijkt er niet op dat er een probleem is met de aanvraag zelf. De IND vroeg direct om aanvullende documenten en heeft die ook gekregen, vertelt Louis. De IND vertelde hem zes maanden te wachten, de wettelijke maximale beslistermijn. Daarna bleef het stil.

“Ze vertelden me te wachten tot 25 maart. Maar die dag kwam en ging. Ik hoorde niets. Toen ik de IND belde kreeg ik te horen dat het druk is, en dat het mogelijk nog wel een jaar of anderhalf zou kunnen duren.” Wat aan Louis vreet, is de onzekerheid. “Ik heb ze alles gegeven wat ze nodig hadden, maar nog steeds is er niemand die me kan vertellen hoe lang het gaat duren. Ik ben hier gekomen voor bescherming, voor rechten die ik in Pakistan niet kon krijgen. Hier heb ik recht op alles, maar ik kan het nog steeds niet krijgen.”

Als de totale wachttijd inderdaad twee jaar wordt, zal zijn dochter negen zijn voor hij haar weer ziet. In de tussentijd kan ze niet naar school, vertelt hij. Ze zijn als de dood dat de politie haar of haar moeder vindt en terugstuurt naar Pakistan. “Ze komende deur niet uit. Het is als leven in een gevangenis. Ik weet dat veel mensen in een slechtere situatie zitten, maar mijn familie lijdt ook. En ik begrijp niet waarom.”

De volledige naam van Louis is bekend bij de hoofdredactie.

Lees ook:

Vage eisen maken een snelle gezinshereniging voor vluchtelingen nagenoeg onmogelijk

Het is voor vluchtelingen ontzettend lastig om hun gezin naar Nederland te laten komen. De wachttijden zijn lang en de eisen onduidelijk.

Het lange wachten op de IND: waarom de asielprocedure zo traag is

Volgens experts kampt de IND al jaren met hetzelfde probleem: de organisatie krijgt te weinig geld om pieken in de asielstroom goed te kunnen verwerken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden