DubbelreportageLintjesregen

Hij de oudste man (96), zij de jongste vrouw (35) met een lintje: ‘Soms heb je tegenslag nodig om ergens te komen’

Ad Versluis (96) is maandag benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau wegens zijn decennialange vrijwilligerswerk bij watersportvereniging Plettenburg in Nieuwegein. Beeld Werry Crone
Ad Versluis (96) is maandag benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau wegens zijn decennialange vrijwilligerswerk bij watersportvereniging Plettenburg in Nieuwegein.Beeld Werry Crone

De lintjesregen is maandag neergedaald over 2832 burgers: 998 vrouwen en 1834 mannen. Zij ontvangen de koninklijke decoratie vanwege hun bijzondere verdiensten voor de samenleving.

Eventjes was Ad Versluis teleurgesteld toen vriend Kees geen koers zette richting de Nieuwegeinse haven, zoals ze hadden afgesproken. In plaats daarvan reden de mannen vanuit Bilthoven naar het gemeentehuis in De Bilt. Versluis (96) wist nog niet dat hij een uur later de oudste man zou zijn die tijdens de lintjesregen van dit jaar werd gedecoreerd.

Dat was maar goed ook, zegt Versluis na afloop, een kop koffie met oranje koek bij de hand. “Als ik dit had geweten, had ik slapeloze nachten gehad.” Zacht strijkt hij over de oranje-zilveren onderscheiding, vastgeprikt op borstzakhoogte. “Het is zeker een mooi ding.”

Ad Versluis was als vrijwillige havenmeester ook een mediator, aangezien leden nogal eens steggelden over de beste ligplaats: ‘Dan regelden we etentjes voor de gezelligheid. Mosselavonden, barbecues en onbeperkt vis’. Beeld Werry Crone
Ad Versluis was als vrijwillige havenmeester ook een mediator, aangezien leden nogal eens steggelden over de beste ligplaats: ‘Dan regelden we etentjes voor de gezelligheid. Mosselavonden, barbecues en onbeperkt vis’.Beeld Werry Crone

Versluis werd benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau wegens zijn decennialange vrijwilligerswerk bij watersportvereniging Plettenburg in Nieuwegein. Hij was medeoprichter en havenmeester. Versluis wees ligplaatsen toe, overzag het in en uit het water halen van boten en handhaafde de orde. Wekelijks was hij zes dagen op de vereniging – alleen op zondag was er rust – en dat zo’n veertig jaar lang. In de woorden van sportwethouder Madeleine Bakker-Smit: “Draaide het seizoen, dan stond u paraat. Dat is mensen opgevallen. Ik zou elke vereniging iemand gunnen zoals u.”

Meer dan bootjes varen

Versluis begon ermee omdat hij na zijn pensioen ‘in een soort gat viel’. Het sommetje was snel gemaakt. De liefde voor boten was altijd al groot: op zijn achtste was er de roeiboot, daarna de kano, toen de zeilboot en uiteindelijk de motorboot. “Ik weet wat ik nodig heb om een boot varende te houden”, zegt hij. “Bij de vereniging hielp ik mensen, dat werd gewaardeerd.”

Gaandeweg ontdekte hij dat een havenmeester ook een soort mediator moest zijn. Leden steggelden nogal eens over wie nou recht had op de beste ligplaats. Dat gekibbel moest regelmatig tot rust worden gebracht. “We regelden ook vaak etentjes op de haven voor de gezelligheid. Mosselavonden, barbecues en onbeperkt vis eten. Een vereniging is veel meer dan alleen bootjes varen.”

Toen Versluis door de jaren heen aan zicht verloor en hij zijn rijbewijs moest inleveren, begonnen fanatieke leden een haal- en brengservice zodat hij nog steeds op de club kon verschijnen. Maar inmiddels ligt het verenigingsleven grotendeels stil door de coronacrisis. De Bilthovenaar is veel thuis en heeft weinig uitjes, los van enkele medische afspraken.

Daarom is deze dag extra bijzonder. Hij heeft inmiddels een fles oranjebitter op zak en een bos tulpen in de hand, en buiten wacht de familie. Het is tijd om te vertrekken, de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen in zijn kielzog. Nog even naar de haven.

Marleen Mulders (35) is de jongste die daags voor Koningsdag een lintje krijgt. Beeld Ton Toemen
Marleen Mulders (35) is de jongste die daags voor Koningsdag een lintje krijgt.Beeld Ton Toemen

‘Het is toch superleuk als mensen met een beperking gewoon kunnen hockeyen?’

Een volmondig ‘ja’ krijgt ze niet over haar lippen. Wie altijd de positieve kant ziet, kan niet ronduit zeggen dat het leven hard voor haar is geweest. Maar Marleen Mulders is niet gespaard, bepaald niet zelfs. Ze kwam op de wereld met oogkanker, liep tijdens de behandeling een gehoorbeschadiging op en kreeg op haar tiende te maken met botkanker in de knie – en een prothese.

Menigeen zou genoeg hebben aan zichzelf, maar de 35-jarige Tilburgse zet zich al bijna twintig jaar juist in voor anderen. Ze is de jongste die daags voor Koningsdag een lintje krijgt. Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, het klinkt niet slecht voor iemand die jarenlang dacht dat ze geen achttien jaar zou worden.

Skiën op één been

Zonder haar beperkingen had ze hier nu niet gezeten, in het stadhuis van haar woonplaats. Burgemeester Theo Weterings heeft net lovende woorden gesproken. De heftige gebeurtenissen in haar leven vormden Mulders tot de persoon die ze is. Een vrouw die, nadat ze als tiener met lotgenoten in contact kwam en nieuwe vrienden maakte, dat gelukkige gevoel ook wilde doorgeven aan anderen met een beperking. “Ik zag hoe het ook kon. Plat gezegd kwam ik erachter dat het niet erg is om kanker te hebben. Op een aangepaste manier kun je nog steeds veel doen. Sinds veertien jaar kan ik bijvoorbeeld op één been skiën.”

Mulders regelde uitjes bij de voorloper van de Vereniging Kinderkanker Nederland, zette zich als bestuurslid van de Stichting Jongeren en Kanker in voor een goede nazorg in ziekenhuizen, is ruim vijftien jaar actief in de scouting en is de drijvende kracht achter (en initiatiefnemer van) hockey voor mensen met een beperking bij de plaatselijke club Were Di. Het kost soms energie, maar gééft veel meer. “Dertig leden hebben we nu. Het is toch superleuk als ze nog gewoon kunnen hockeyen?”

Marleen Mulders: ‘Plat gezegd, kwam ik erachter dat het niet erg is om kanker te hebben. Op een aangepaste manier, kun je nog steeds veel doen’. Beeld Ton Toemen
Marleen Mulders: ‘Plat gezegd, kwam ik erachter dat het niet erg is om kanker te hebben. Op een aangepaste manier, kun je nog steeds veel doen’.Beeld Ton Toemen

Ze is ‘schoon’, medisch gezien staat niets een hoge leeftijd in de weg. Toch kijkt Mulders niet ver vooruit. Enerzijds neemt ze het leven zoals het komt, maar ze doet er veel voor om er het maximale uit te halen. Voor zichzelf, nog meer voor anderen. “Mezelf op één zetten, vind ik lastig. Maar op een dag als deze is het fijn om te horen dat ik zo word gewaardeerd. De jongste, dat is wel bijzonder toch? Ik dacht altijd dat je een leven lang moest hebben gewerkt om een lintje te krijgen.”

De Tilburgse eindigt met een boodschap voor de medemens. “Soms heb je tegenslag nodig om ergens te komen. Bij mij is het glas altijd halfvol. Waarom zou dat anders zijn? Ik ben er nog. Ik mag het leven nog omarmen.”

Lees ook:

‘Hier zit een arts die rotsvast overtuigd is van haar beslissing’

In dit interview vertelt Marinou Arends over de rechtszaak die vier jaar van haar leven beheerste, nu wordt ze voor haar inspanningen gedecoreerd. ‘Ik zag mezelf als verdediger van een stuk van de euthanasiewet. Ik moest mijn rug rechten.’

Claudia de Breij krijgt een lintje. En met haar ruim 2800 anderen

De lintjesregen is dit jaar neergedaald over 2832 burgers: 998 vrouwen en 1834 mannen. Zij ontvangen de koninklijk decoratie vanwege hun bijzondere verdiensten voor de samenleving.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden