InterviewAsielzoekers

Het Georgische gezin Khvedelidze is boos: ze worden alwéér naar de noodopvang gestuurd. ‘We hebben gewoon onderdak’

Vader Petre, moeder Nino Khvedelidze, met dochter Nutsa, en zonen Saba (uiterst rechts) en Andria.  Beeld Roger Dohmen
Vader Petre, moeder Nino Khvedelidze, met dochter Nutsa, en zonen Saba (uiterst rechts) en Andria.Beeld Roger Dohmen

Opvanglocaties voor asielzoekers zitten vol. Toch stuurde het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (Coa) een Georgisch gezin naar de opvang, terwijl het al onderdak heeft. Pas na vragen van deze krant lijkt zo’n beslissing te worden teruggedraaid.

Orkun Akinci

De kennis van de topografie van Nederland is bij het gezin Khvedelidze beter ontwikkeld dan bij menig Nederlander. Ter Apel, Gilze, Emmen, Budel, Overloon, Maastricht, Helmond: waar hebben ze eigenlijk niet gezeten in de zeven jaar dat hun verblijfsprocedure nu loopt?

“Elke keer weer een avontuur”, zegt dochter Nutsa (8) ironisch, omdat haar ouders Petre en Nino het altijd op die manier naar de drie kinderen brengen. Ze kan er niet echt om lachen. Ook nu is het gezin weer verdrietig. En bovenal vol onbegrip. Het volgende avontuur dat het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (Coa) voor de Georgiërs in gedachten heeft, is er echt een te veel.

‘We moesten de bedden accepteren’

Moeder Nino, goed op de hoogte van de actualiteit, viel van verbazing achterover toen ze deze week het bericht kreeg dat ze weer eens tijdelijk moeten verkassen. Naar een noodopvang in Emmen deze keer. De verbazing is er vooral omdat ze helemaal geen opvang nodig hebben. Het gezin verblijft al een tijdje in een vakantiewoning in Helmond, de stad waar het tot nu toe het langst verbleef en waar de kinderen hun vrienden hebben. De woonoplossing is mede mogelijk gemaakt door buurtgenoten die zich over het gezin hebben ontfermd.

De boosheid is na drie dagen nog niet gezakt. “Het is toch crisis bij de opvang? Gebruik de bedden dan voor andere mensen die nu ergens op de grond moeten slapen. Wij hebben gewoon onderdak. Dinsdag waren we voor een gesprek in Emmen. Bij alles wat we inbrachten, was het nee, nee en nog eens nee. Zonder enige emotie. We móesten voor het einde van de week die vijf bedden accepteren. Dat was de ‘policy’, zeiden ze steeds. Anders zouden we uit het systeem worden gehaald en vervalt onze verzekering en het leefgeld.”

Naar Emmen

Het gezin is op de vlucht voor het regime In Georgië, omdat de ouders de voormalige president Michail Saakasjvili dienden. Het staat nu geregistreerd bij het azc in Maastricht. De vijf gezinsleden zijn niet verplicht om er te verblijven, maar moeten zich er wel elke week melden. Een heel gedoe, maar ze hebben het ervoor over. Vanwege sluiting moeten ze nu naar Emmen, een noodopvang die in januari bovendien ook weer sluit.

Miriam Wesselink, een van de mensen die het gezin bijstaat: “We hebben voorgesteld dat ze zich dan maar twee maanden lang wekelijks in Emmen melden, maar wel hier blijven wonen. Het mocht niet. ‘De kinderen kunnen ook in Emmen naar school’, kreeg ik als antwoord. Hoor je dan wel wat je zegt? Ze zijn al zo vaak verplant.”

Het gezin Khvedelidze heeft al onderdak in Helmond, maar moest verplicht naar de noodopvang Emmen.  Beeld Roger Dohmen
Het gezin Khvedelidze heeft al onderdak in Helmond, maar moest verplicht naar de noodopvang Emmen.Beeld Roger Dohmen

Treurige verhalen

Het vakantiehuisje waarin ze verblijven, is verre van ideaal. Zeker financieel. Maar alles is beter dan weer verhuizen. De familie is nu in gesprek met een kerk die misschien kan helpen met onderdak. Doordat de ouders behoorlijk actief zijn in de gemeenschap en een groot netwerk hebben opgebouwd, is ook de omgeving er veel aan gelegen om het gezin in Helmond te houden.

Wesselink: “Er zijn natuurlijk veel treurige verhalen over asielzoekers te vertellen. Maar deze situatie is gewoon niet te begrijpen. Je leest elke dag dat de locaties overvol zitten. Laat dit gezin dan hier, en geef de vijf bedden in Emmen aan mensen voor wie verder geen plaats is.”

‘Hoe gaat dat met mensen die geen vrienden hebben?’

Op vrijdagmiddag, de dag voordat het gezin zijn intrek zou moeten nemen in de Drentse noodopvang, krijgt moeder Nino een telefoontje van het Coa. Op een toon die volgens Wesselink haaks staat op de wijze waarop de eerdere gesprekken verliepen, vertelt een medewerker dat ze alsnog in Helmond mogen blijven. “Het komt voor honderd procent doordat we nu met de krant in gesprek zijn. Dat maakt me nog bozer. Want hoe gaat dat met mensen die geen vrienden hebben die er druk op zetten? Het is gewoon unfair.”

Een woordvoerder van het Coa zegt op vragen van deze krant dat de medewerkers wel degelijk goed handelden. “Eigenlijk horen ze gewoon in een azc te verblijven. Maar in het verleden is voor dit gezin een uitzonderingssituatie gecreëerd. Die coulance houden we nu in stand.”

Lees ook:

In de asielopvang in Ter Apel is het koud en benauwd

In Ter Apel slapen asielzoekers in paviljoens zonder privacy. De gemeenteraad heeft er ondertussen schoon genoeg van en roept andere gemeenten op hun verantwoordelijkheid te nemen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden