Francien Regelink

InterviewSexting

Francien Reglink geeft zichzelf niet meer de schuld van de naaktfoto die van haar werd verspreid

Francien RegelinkBeeld Merlin Daleman

Francien Regelink was 15 toen haar naaktfoto werd rondgestuurd op school. Twintig jaar later heeft ze het idee los kunnen laten dat ze zelf iets fout heeft gedaan. Toch drukt het trauma nog altijd een stempel op haar leven.

Renée van Marrewijk

Twintig jaar na dato is Francien Regelink nog altijd bezig met het moment waarop een foto van haar borsten werd verspreid. De foto was bedoeld voor een jongen die ze leuk vond, maar werd uiteindelijk rondgestuurd en opgehangen in de school. In Francien, laat je tieten nog eens zien liet de schrijfster zien wat zo’n gebeurtenis met je kan doen. De snelheid waarmee een foto tegenwoordig kan worden rondgestuurd, motiveerde haar om zes jaar later met een herziene versie te komen. Daarin geeft ze zichzelf niet langer de schuld van wat er destijds gebeurde.

Controle niet verliezen

De schaamte die gepaard ging met de foto heeft een grote indruk gemaakt op Regelink. Een tijd droeg ze liever geen shirts met een decolleté en het gala in haar examenjaar, waar ze al jaren naar uitkeek, miste ze uit schaamte. Ook twintig jaar later laat het haar niet los. Nog altijd wil ze niet teveel alcohol drinken, om niet de controle te verliezen. “Dat vind ik ook bij anderen soms moeilijk om te zien. Dan ben ik bijvoorbeeld heel bang dat mijn vrienden op een vervelende manier worden gefotografeerd wanneer ze er geen controle over hebben. Dus soms ga ik dan maar gewoon naar huis.”

En hoewel het incident bij haar niet voor een algemene afkeer tegen sexting heeft gezorgd, doet ze er zelf liever niet meer aan mee. “Als een man aan mij vraagt of ik een naaktfoto wil sturen, moet ik daar wel drie keer zo hard over nadenken als anderen. Terwijl, in coronatijd was dat heel normaal om te doen. Ik zou jongeren ook nooit adviseren om helemaal niet aan sexting te doen. In de meeste gevallen gaat het gewoon goed. Maar voor mij blijft dat heel moeilijk.”

Ondertussen is de snelheid waarmee zo’n foto verspreid kan worden in de afgelopen twintig jaar alleen maar toegenomen. Foto’s gaan niet meer alleen per e-mail, maar ook via de verschillende sociale media rond. De kans dat zo’n foto iemands leven op een negatieve manier beïnvloedt, is groter geworden. Ook de jongeren van nu ervaren dat.

Shame sexting

Is er dan niets verbeterd in twintig jaar sexting? Aan de ene kant is de maatschappij wel veranderd in de tussentijd, zegt Regelink. Het doorsturen van een naaktfoto zonder toestemming is inmiddels strafbaar. Het kreeg de naam shame sexting en in het geval van een minderjarig slachtoffer valt het onder het verspreiden van kinderporno.

Desondanks krijgt ze nog altijd wel eens negatieve reacties op haar verhaal. “Eigen schuld”, krijgt ze dan te horen. “Mensen begrijpen niet wat ik heb doorgemaakt.” Regelink wil nieuwe slachtoffers van shame sexting, die ze ook spreekt in de klassen waar ze langsgaat, hiervoor behoeden en begrip kweken voor hun lot. Zo’n naaktfoto kan namelijk enorme gevolgen hebben voor iemands zelfbeeld, benadrukt ze. “Je gaat denken: ik ben niet goed genoeg. Dat is een trauma dat je met je meedraagt. Inmiddels heb ik genoeg bewijs verzameld voor het feit dat ik wel goed genoeg ben, maar dat is een lang proces geweest.”

‘Je mag op je bek gaan’

Ondanks die blijvende invloed, heeft ze wel stappen gezet in haar verwerkingsproces. “Inmiddels denk ik niet meer dat ik zelf iets fout heb gedaan. Ik was gewoon mezelf en ik vond het een goed idee, dus het was op dat moment geen fout. Dat werd het alleen wel in de opinie van een ander. Zonder het hele verhaal wordt het al snel als een fout gezien. Ik was op onderzoek uit naar mezelf en dat bracht me op plekken waar ik beter niet had kunnen komen op dat moment. We hebben allemaal als tiener dingen gedaan die misschien niet helemaal goed gingen, maar die heb je nodig om van te leren hoe het leven werkt. Je mag op je bek gaan. Ik ging eigenlijk op mijn tieten dan, maar ik heb ervan geleerd. “

Op haar boekenplank staat het boek van Bessel van der Kolk, dé psychiater op het gebied van traumaverwerking. Net als hij benadrukt ze dat bij het verwerken van een trauma twee dingen cruciaal zijn: een ondersteunende omgeving en je een voorstelling kunnen maken van een oplossing. Precies dat probeert Regelink te zijn voor de jongeren van nu die iets soortgelijks meemaken. Tegelijkertijd helpt het schrijven en praten haar zelf ook. “Doordat ik erover ben gaan praten heb ik het kunnen verwerken. De jeugd van nu heeft dat ook nodig.” Met de gemoderniseerde versie van haar boek hoopt ze dat jongeren het weer opnieuw oppakken en er steun aan hebben. “Gewoon omdat ik het destijds zo graag zelf had willen lezen.”

Lees ook:

Op seksuele afpersing van jongens rust een taboe. Dat maakt hulpverlening moeilijk.

‘Ik heb iets heel erg doms gedaan.’ Met die zin beginnen jongens vaak hun verhaal als ze willen vertellen hoe zij slachtoffer zijn geworden van online afpersing.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden