Thuiszittende tieners

Fotograaf Martijn van de Griendt bezoekt jongeren in thuisisolatie: ‘Mijn wereld is muf’

Milou op haar tienerkamer bij haar vader in huis. Beeld Martijn van de Griendt

Veel tieners komen deze dagen hooguit hun hol uit om te eten en te douchen. Martijn van de Griendt – als fotograaf gespecialiseerd in jongeren – zocht een aantal van hen thuis op tijdens de coronacris. Hij vroeg ze om hun frustraties en zielenroerselen in tekst te vatten.

Het is bijna vies hoe goed ik me voel, als ik even stop met te veel nadenken

Milou (16) In de vijfde klas van het St. Ignatiusgymnasium in Amsterdam, schrijft elke dag. Schrijver worden is haar droom. 

Uit haar dagboek:

Ik ga alleen zijn op mijn verjaardag dit jaar. Niet helemaal alleen natuurlijk, mijn broertje, vader en moeder zullen er wel zijn. Hieperdepiep. Verder mis ik mijn ex zo erg dat ik zelfs in mijn dromen om hem aan het janken ben. Alle herinneringen aan hem, maar ook die aan andere mensen, blijven over me heen stromen. Het lijkt wel alsof ik mijn eigen begrafenis aan het bijwonen ben. Ik vertel in mijn hoofd constant mooie verhalen over mijn leven en jank meer dan genoeg.

Vannacht droomde ik dat ik een leraar van me over al mijn drama aan het vertellen was, maar dat dat een beetje moeilijk ging omdat ik corona had. Er zat een grote bol tissues in mijn handen die ik helemaal vol had gesnotterd. Het slijm kwam in meerdere kleuren en ik bleef de bol maar een beetje onhandig ronddraaien, opdat het slijm niet aan mijn vingers zou blijven kleven. Het was net alsof ik al mijn shit had uitgeniesd, maar ik geen idee had wat ik ermee aan moest.

De krampen door mijn ongesteldheid lijken mijn lichaam over te nemen, maar ik voel me ondanks de maandelijkse pijn en heen en weer vliegende emoties wel goed vandaag. Ik heb net een wandeling gemaakt van anderhalf uur. Wanneer ik in mijn eentje loop, loop ik altijd als een klein soldaatje met een kaarsrechte rug en snelle grote stappen. Dan geniet ik zingend van de zon en doe ik net alsof mijn baarmoeder me niet aan het vermoorden is. Nu zit ik binnen te schrijven en het repertoire van Marvin Gaye tot me te nemen. Ik begin te wennen aan het hele thuiszitgebeuren. Mijn verslaving aan puzzels en sudoku’s neemt ernstig toe en ik ben de hele tijd te moe om iets nuttigs te doen. Ik plan nooit meer dan een dag vooruit en geniet met een glimlach van de zon als de zon schijnt en van de regen als de hemel huilt. Het is bijna vies hoe goed ik me voel als ik even stop met te veel nadenken.

Duuk op zijn tienerkamer bij zijn moeder. Beeld Martijn van de Griendt

Voor het eerst terug naar school willen, maar niet kunnen vanwege overmacht

Duuk (17), ROC van Amsterdam, richting Junior Fashion Designer, schrijft songteksten voor zijn toekomstige carrière als muzikant.

Social distancing

Oftewel vast zitten
Veel willen
Meer dan 12 uur per dag pitten
Tijd verspillen
maar niet kunnen
Kunnen gaan waar ik wil
Dat is van mij afgenomen
De straten zijn nu stil
Proberen te spreken
Met al je kracht en al je wil

Het doet zoveel pijn
Dat is eng
De noodlijn
Schreeuwen voor hulp
Zonder stem
Bewust zijn
De pijn die het doet aan je luchtpijpen
Al die tijd om te denken, maar niet te begrijpen
Al die tijd, om nog steeds niet te weten
Al die tijd, die in mijn kamer wordt gezeten
De gemeente
Die zal het vast wel beter weten

Menselijk contact
Is nu hetgene dat ik het meest veracht
Mijn achttiende verjaardag
Ik had het niet op deze manier verwacht
Voor het eerst naar school terug willen
Maar niet kunnen vanwege overmacht
De eerste keer dat ik te veel tijd heb gehad
En te veel heb nagedacht

Nog maar duizend en één nacht

Robin op haar tienerkamer bij haar moeder. Beeld Martijn van de Griendt

Als een parallel universum nu mijn grootste coronazorg is, mag ik daar blij mee zijn 

Robin (18) heeft een tussenjaar en wil iets met theater, muziek of kunst. 

Uit haar dagboek:

Woensdag 1 april

Veel bekenden om me heen hebben, mis ik niet erg. Dat is niet persoonlijk hoor, maar het is volgens mij wel even goed zo. Stiekem ook wel lekker veilig. Heel veel behoefte aan gesprekken met hoofden op een scherm heb ik in ieder geval nog niet gehad.

De laatste dagen begin ik tot mijn verbazing wel ineens een Fomo te ontwikkelen (fear of missing out, de angst om iets te missen). Terwijl, je zou denken, juist in tijden als deze zou zo’n angst helemaal niet aan de orde hoeven zijn. Toch voelt het een beetje alsof ik de dingen die ik nu mis, allemaal wél aan het meemaken ben in een soort parallel universum. Zul je net zien dat ik daar juist nu allemaal geweldige avonturen aan het beleven ben en hele fantastische mensen ontmoet. Maar goed, als een parallel universum nu mijn grootste coronagerelateerde zorg is, mag ik daar misschien maar blij mee zijn.

Verder is er voor mij niet veel veranderd, het voelt hoogstens als een pauze. Blijkbaar had ik een excuus nodig om mezelf er eentje te geven. Altijd weer een excuus. Net als bij het fenomeen (dat trouwens ook veel opduikt dezer dagen) dat ik me het gemakkelijkst lijk te voelen als ik mijn nuttige dingen diep in de nacht doe. Omdat het dan voelt als een soort bonustijd, ik was tenslotte anders toch al aan het slapen.

Maar ik moet zeggen dat ik ondanks de pauze eigenlijk nog steeds het gevoel heb dat ik van alles zou moeten. Dus het heeft met iets anders te maken. Ik denk dat dat voor meer geldt. Dat we allemaal al bang waren bijvoorbeeld. Maar dat daar nu slechts een vergrootglas op ligt.

O, en morgen ben ik jarig, wiehoe super leuk. Wel jammer van al die ONTZETTEND wilde plannen die ik had gemaakt. Misschien dan toch maar wat hoofden op een scherm…

Kedves op zijn tienerkamer bij zijn ouders.Beeld Martijn van de Griendt

1...2...3...4...Het aantal hoeken van de kamer blijft consequent hetzelfde

Kedves (17), eindexamenjaar van het Vossius Gymnasium, is aangenomen op de Toneelacademie in Maastricht.

Hoe vaak kan men, een mens, een zielig hoopje mens, de teleurstellende hoeken van de bedompte kamer tellen? Hoe vaak de pukkels op zijn niet naar buiten komende bleke bewegingsloze gezicht? Je luistert naar het eenzaam weerklinken en nagalmen van je eigen holle stem in een holle ruimte. Mijn wereld is muf. Muf. Beklemmend. Hol. Minder mens dan ooit. Je ligt wat. Je stommelt wat. Ook dat weerklinkt. Permanent. Je wast je en keert terug naar je eigen kop om er, weer schoon geschrobd, in rond te dwalen. Steriel en klef als plastic handschoenen die aan je bezwete klamme handen plakken. Zacht klinkt het nakrassen van een afgelopen lp. Het zoemen van een niet-aangesloten kale AUX-kabel. Dreunend kabbel je verder. Zeeën van tijd en lege doelloze ruimte. Verdrinken in dekens en kopjes lauwe thee. Je haar zit al dagen niet goed. Niemand die het ziet. Behalve jij.

Starend in de stille spiegel. Nog maar een keer je pukkels tellen. Nog maar een keer niet naar buiten. 1… 2… 3… 4… Het aantal hoeken van de kamer blijft consequent hetzelfde. Toch maar weer tellen. Je kauwt op iets, compleet smakeloos, sensatieloos. Je vingers strijkend langs de korrelige witte grondverf van de muren. Nagels krassend langs het geplamuurde stuk kozijn. Krakend. Knarsend. Langzaam verliest de kamer zijn laatste adem frisse lucht. Soms schijnt er een straaltje zon naar binnen, maar vrijwel altijd vervelend prikkend in de hoek van je oog. De makkelijkste zaken vallen je lastig. Je krabbelt klunzig op, om je geen minuut later weer te laten vallen. Plof.

Ademhalen op de vloer wordt het plan van de dag. De planken van de vloer drukken op je buik en borst. Druk op je longen. Je ademt. Besluit dat je toch weer wat moet doen. Telt de hoeken.

Lees ook:

Laat je coronaleven gloriëren in een dagboek

Hoe leg je deze unieke coronatijd in een dagboek vast? Drie grote Nederlandse schrijvers weten raad. “Blijf dichtbij huis, dan breng je op microniveau de wereldgeschiedenis tot leven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden