InterviewStatushouder

Fatemah (49) was hoofd verpleegkunde in Iran, hier had ze vijf jaar nauwelijks werk

Fatemeh Bahoor: 'Sinds 2018 heb ik vijftig keer gesolliciteerd. Dit voorjaar kreeg ik eindelijk een medische baan.' Beeld Maartje Geels
Fatemeh Bahoor: 'Sinds 2018 heb ik vijftig keer gesolliciteerd. Dit voorjaar kreeg ik eindelijk een medische baan.'Beeld Maartje Geels

Nederland heeft een schreeuwend tekort in de zorg en vergeet het potentieel van asielmigranten, stelt de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken. De overheid moet het roer omgooien. Fatemah Bahoor (49) uit Iran is gediplomeerd verpleegkundige, maar kon in Nederland nauwelijks aan werk komen.

“Als meisje had ik nooit de droom om verpleegkundige te worden. Ik kom uit Astaneh Ashrafieh, een kleine stad in het noorden van Iran. Op mijn achttiende wilde ik beginnen met mijn opleiding tot docent wiskunde, maar voor het studiejaar begon, kreeg ik een brief van de universiteit. Ik was niet welkom. Omdat mijn vader ooit politiek gevangene is geweest, mocht ik niet werken in het onderwijs.

“Rond die tijd werd de streek waar ik vandaan kom, getroffen door aardbevingen. Van de gebouwen raakte 90 procent verwoest. Ik zag veel mensen die ontheemd waren, veel wonden. Er braken daarna infectieziekten uit, omdat er na de aardbevingen weinig schoon water was. Ik begon mensen te helpen en merkte dat het bij me paste. Ik wilde hier mijn werk van maken.

“In Iran klom ik stapje voor stapje op in de zorg. Ik werd algemeen verpleegkundige, daarna afdelingshoofd op oncologie in een bekend overheidsziekenhuis in Teheran en daarna supervisor. In mijn zeventien jaar in de zorg heb ik me gespecialiseerd in kankerbehandelingen. Ik volgde vakken aan de Universiteit van Florida, steeds met goede resultaten. Kortom: ik bleef me ontwikkelen.

“Tot er in 2009 protesten waren in Iran. De regering pakte mensen op, sloot ze op, gaf ze lijfstraffen. Sommigen waren er zo ernstig aan toe dat ze naar het overheidsziekenhuis moesten. Ik zag er veel vreemde dingen gebeuren. Eén gearresteerde vrouw kwam onder mijn behandeling en het viel me op dat er vreemde, onbekende medicijnen voor de gevangenen werden gebracht. Ik weigerde die in te spuiten bij haar en stuurde een rapport naar mijn baas met alles wat ik had gezien, om hem te waarschuwen.

“Dat liep voor mij niet goed af. Ik werd in een speciale rechtbank veroordeeld tot twee jaar celstraf en 74 zweepslagen. Na drie jaar procederen tegen het vonnis, een tijd waarin het mentaal steeds slechter met me ging, was mijn enige uitweg te vluchten uit Iran. Via een familielid in Nederland kwam ik hier terecht.”

‘Mijn Nederlands is niet goed genoeg’

“Als asielzoeker of statushouder is het moeilijk om werk te vinden in Nederland, zeker in de zorg. Hoewel mijn diploma wordt erkend, is mijn Nederlands niet goed genoeg, zo krijg ik bij elke sollicitatie te horen. Logisch: als ik nergens zelfs maar een stage kan lopen of vrijwilligerswerk kan doen, leer ik de medische taal nooit. Nadat ik in 2018 een verblijfsvergunning had gekregen, heb ik een grote Amsterdamse zorgorganisatie meermaals gecontacteerd. Of ik niet gewoon zou mogen meelopen, vrijwillig, desnoods om alleen te kijken, zodat ik meer kan leren over de zorg in Nederland en hoe ik hier mijn kwaliteiten kan gebruiken. Ik heb nooit een reactie gehad.

“Het is gek: terwijl ik wachtte op asiel, heb ik bijna een jaar met mijn dochter in Italië moeten doorbrengen. Daar kon ik gewoon werken in de zorg. Als vrijwilliger, dat wel, maar zo leerde ik de taal, de cultuur en het zorgsysteem kennen. Als ik Nederlands had kunnen leren in de vijf jaar dat ik hier wachtte op mijn verblijfsvergunning, had ik sneller aan de slag gekund. Of als ik hulp had gehad bij het krijgen van een registratie in het register van zorgverleners. Maar vooral: als ik meer begeleiding had gehad bij het vinden van werk.

“Ik heb niet opgegeven. Steeds ben ik uit mezelf vrijwilligerswerk blijven doen waar ik kon, zo heb ik bijvoorbeeld Iraanse mensen in Nederland thuis geholpen. Uiteindelijk hielp een nieuw opleidingstraject van het UAF me, een stichting die zich inzet voor opgeleide vluchtelingen en ze helpt bij het vinden van werk op niveau, in dit geval in de zorg.

“Sinds 2018 heb ik vijftig keer gesolliciteerd. Dit voorjaar kreeg ik eindelijk een medische baan. Dat maakte me blij. In juni begin ik met een nieuwe baan in het VUmc, als assistent dagbehandeling. Dat is op de chirurgie-afdeling, waar ik veel ga samenwerken met collega’s. Hopelijk wordt mijn Nederlands dan snel nog beter.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden