null Beeld sofie van de waart govaert
Beeld sofie van de waart govaert

ColumnPelgrimage

Een ‘zorgenbriefje’ is nu niet nodig om te kunnen slapen, voor mijn dochter

Sofie van de Waart

We lopen weer! De rustdag in de chambres d’hôtes heeft geholpen en we hebben 15 kilometer voor de boeg naar Issoudun. Annabelle heeft de hele rustdag met haar boek in de hangmat gelegen. Maar dan nu. De zon schijnt, de route is prachtig en mijn dochter heeft weer praatjes voor tien.

Alle dieren die we onderweg tegenkomen, kunnen op haar buitengewone belangstelling rekenen. Ezels, paarden, een kikker, een overstekende slang, tientallen soorten vogels, salamanders, kippen en met name alle honden met hun verschillende eigenschappen krijgen de aandacht die ze verdienen.

Als ik Annabelle tijdens de picknick even kwijt ben, zit ze verstopt achter een paar bomen, uitkijkend over een valleitje. “Mama, het lijkt hier wel een sprookjeswereld. Zie je die vlinders? Kom even bij me zitten!” Ik merk dat hoe meer we wandelen, hoe lichter de onderwerpen worden. Hebben we het de eerste dagen nog gehad over of God bestaat ( ja, maar ’t is geen echt mannetje ) en school ( leuk, maar vermoeiend), nu gaat het vooral om waar we slapen en wat we eten. Lekker relaxed, en dat blijkt. Het ‘zorgenbriefje’ dat ze thuis altijd maakt, heeft ze nu niet nodig om te kunnen slapen.

Ontzettend jammer dat mijn oude katholieke moedertje er niet bij is om tekst en uitleg te geven over elke kerk en basiliek waar we over struikelen. Ik had vroeger een hekel aan al die historische kennis maar nu heb ik, zal je net zien, een kind gekregen dat daar wél in geïnteresseerd is. En ja, nu weet ik dus niks. Maar de nieuwe knieën van mijn moeder maken een voettocht naar Santiago toch wat lastig. Alhoewel, ik hoor net het verhaal van twee blinde mensen met een geleidehond en een audiogids die het ook gehaald hebben. Het wordt tijd dat mijn moeder wat meer in mogelijkheden denkt.

Met mijn maxilijf in een minihotel

’s Avonds slapen we in een piepklein hotelletje in Issoudun. Alles is mini. De trap is mini, de wc is mini en de kamer is mini. Met mijn maxilijf en maxirugzak pas ik er maar net in. Annabelle vertelt dat ze het telkens op vreemde plekken slapen niet zo fijn vindt. Puntje ter evaluatie. De lange Franse diners met onbekende gastheren en -vrouwen – voor mij de kers op de taart – zijn als je elf jaar oud bent en nauwelijks Frans spreekt natuurlijk andere koek. Zeker als die diners pas om acht uur beginnen, terwijl je met je tienerlijf na een dag wandelen gewoon wil slapen.

In het minihotel zijn we de enige gasten en als ik in bed lig, bedenk ik me dat die mannen uit de bar vast vannacht zullen inbreken en ons gaan overvallen. Mijn moeder suggereert per WhatsApp dat ik een stoel voor de deur zet en herinnert me eraan dat ze pelgrims geen kwaad zullen doen. Stoel en vroomheid ten spijt pak ik ook mijn zakmes. Als ik het onderwerp overvallers na deze voorzorgsmaatregelen mentaal geparkeerd heb, vraag ik me af of we wel het raam uit kunnen klimmen als er brand uitbreekt. Pas nadat ik ook nog gecontroleerd heb of 112 ook in Frankrijk 112 is, val ik in slaap.

Sofie van de Waart is onderwijscolumnist voor Trouw. Met haar elfjarige dochter loopt een deel van de Camino de Santiago. Van die tocht doet ze verslag in de krant.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden