Abortus

Deze vrouwen ondergingen allebei een abortus. ‘Liever een goed gesprek dan bedenktijd’

 Fabienne Wolf (rechts) vond nóg vijf dagen wachten vreselijk.  Beeld Koen Verheijden en Werry Crone
Fabienne Wolf (rechts) vond nóg vijf dagen wachten vreselijk.Beeld Koen Verheijden en Werry Crone

Verplicht vijf dagen wachten op een abortus. Twee ervaringsdeskundigen vertellen hoe dat is.

Cindy Cloin

‘Nóg vijf dagen wachten, vond ik vreselijk’

Fabiënne Wolf is 19 jaar als haar menstruatie wegblijft, hoewel ze de pil slikt. De zwangerschapstest geeft twee streepjes, totaal onverwacht. Ze praat uitvoerig met haar vriend en ze kiezen samen voor een abortus. “Dat ik daarna nóg vijf dagen moest wachten, vond ik vreselijk.”

“Het ging in die tijd niet zo goed met me”, vertelt de inmiddels 21-jarige Wolf. “Ik had een eetstoornis en doordat ik regelmatig overgaf, werkte de pil waarschijnlijk niet meer. Ik werd weleens vaker een maand niet ongesteld, dus ik was er niet meteen van uitgegaan dat ik zwanger zou zijn. Pas nog een maand later dacht ik: misschien moet ik eens een zwangerschapstest doen.”

Op haar kamer bij haar moeder thuis doet ze de test. “De relatie met mijn moeder is niet goed, ik wilde haar erbuiten houden. In paniek belde ik mijn vriend. Wat moesten we doen? We hebben alle scenario’s besproken. We waren het erover eens dat er geen goede basis was om een kindje te krijgen.”

Ze maken een afspraak bij de abortuskliniek. “Ik bleek al acht weken en zes dagen zwanger. Ik ben als de dood voor naalden en narcose, maar de abortus met medicatie kan tot negen weken. En dat zou ik dus niet redden, vanwege die vijf dagen bedenktijd. We werden gewoon naar huis gestuurd. Terwijl het in mijn ogen volstrekt duidelijk was dat we er al heel goed over nagedacht hadden. Het was geen impulsieve beslissing.”

Ze hebben echter geen keuze en moeten de vijf dagen bedenktijd in acht nemen. “Ik vond het vreselijk. Je wordt zo heen en weer geslingerd, je emoties schieten alle kanten op. En dan ga je toch weer twijfelen, terwijl je het echt zeker weet. Ik denk dat er vrouwen zijn die uiteindelijk toch iets anders besluiten dan ze eigenlijk willen, omdat ze zo vast komen te zitten in hun gedachten.”

Wel had ze in die dagen graag nog een gesprek gehad, met iemand zonder oordeel. “Niet om me over te halen, maar om zeker te weten of dit was wat ik wilde.”

Na vijf dagen belt ze de kliniek, haar besluit is onveranderd. “Ik kreeg vanwege de zwangerschapsduur een curettage en heb behoorlijk veel pijn gehad naderhand. Ik denk er nog best vaak aan terug. Mijn opleiding heb ik bijna afgerond, mijn vriend is inmiddels mijn ex. Ik sta nu veel sterker in het leven en zou het nu misschien anders doen. Maar toen was dit de beste keuze en die vijf dagen hebben daar niets aan veranderd.”

Sophie Verhoeven Beeld Koen Verheijden
Sophie VerhoevenBeeld Koen Verheijden

‘Ondersteun ouders, in plaats van hen naar huis te sturen’

Sophie Verhoeven (41) bevalt in 2016 na 23 weken zwangerschap van zoon Job. Zij en haar man Jeroen hadden besloten de zwangerschap te beëindigen na een intensieve periode van onderzoeken in het ziekenhuis. Ook bij een afbreking om medische redenen geldt de bedenktijd van vijf dagen.

“Ik had net een nieuwe baan en was zwanger van ons tweede kindje. Ons geluk kon niet op”, vertelt Verhoeven. “Tot we bij de 20-wekenecho te horen kregen dat onze baby te veel vocht in zijn hersenen had.” Ze worden doorverwezen. Eerst naar het ziekenhuis in Den Bosch, daarna naar het specialistisch centrum in het Radboudumc in Nijmegen. Ze krijgt een bloedonderzoek, een vruchtwaterpunctie en meerdere echo’s. Ook hebben ze gesprekken met verschillende specialisten. “Er was nog veel onzeker, maar we moesten rekening houden met het ergste scenario: dat we mogelijk de onmenselijke beslissing moesten maken over zijn leven of dood.”

In de weken die volgen worden diagnoses uitgesloten. Hun zoon heeft geen downsyndroom of andere chromosoomafwijking. Verhoeven: “Dat klinkt als goed nieuws, maar het vocht in zijn hersenen nam alleen maar toe.” Uiteindelijk voeren ze met de kinderneuroloog een gesprek over zijn toekomst. “Hoewel ze niet weten wat hij had, zou Job zich nauwelijks kunnen ontwikkelen. Hij zou hoogstwaarschijnlijk nooit lopen, niet zelf kunnen eten of kunnen poepen, als hij al zou overleven buiten mijn baarmoeder.”

Ze besluiten tijdens dat gesprek dat ze de zo gewenste zwangerschap gaan afbreken. “Je moederhart breekt, maar dit voelde voor ons als het beste dat we voor hem konden doen.” Ze zijn op de hoogte van de vijf dagen bedenktijd. “Dat zette ons niet onder druk. Onze keuze was helder. Die vijf dagen waren voor ons heel waardevol om rustig afscheid te kunnen nemen van Job, die nog volop bewoog in mijn buik. En om ons voor te bereiden op het naderende afscheid en hoe we dat vorm wilden geven.”

Toch vindt ze het heel goed als de verplichte bedenktijd wordt afgeschaft. “De tijd kunnen nemen is fijn, maar het moet geen verplichting zijn. Sommige ouders ervaren het wachten als heel zwaar. En soms speelt tijdsdruk een rol omdat je mag afbreken tot 24 weken zwangerschap. Met die vijf dagen kun je in de knel komen te zitten.”

Zelf ziet zij meer in goede ondersteuning en begeleiding van ouders om de keuze te maken die bij hen past en die het beste is voor hun ongeboren kind. “Wij hebben die steun zeker ervaren en daardoor kijken we er ook goed op terug, hoe verdrietig het besluit ook is.”

Lees ook:

‘Laten we juist uit feministisch oogpunt opkomen voor bedenktijd bij abortus’

Met vijf dagen bedenktijd hebben vrouwen meer tijd zich te verweren tegen een opgedrongen abortus, betoogt Rijnie Wassink in een opiniestuk.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden