Lichtpuntjes

De ziekte kreeg Mariska Verhaar er nooit onder, nu helpt ze anderen in het inloophuis

Mariska Verhaar, spil in het web bij Inloophuis Pisa. Beeld Patrick Post
Mariska Verhaar, spil in het web bij Inloophuis Pisa.Beeld Patrick Post

We leven niet in de makkelijkste tijd, maar er zijn altijd lichtpuntjes die het leven mooi maken. Trouw portretteert de laatste week van 2021 vijf ‘gewone’ Nederlanders die zich op hun eigen manier inzetten voor de omgeving. Vandaag het verhaal van Mariska Verhaar (47), vrijwilligster bij inloophuis Pisa in Hoorn.

Orkun Akinci

Mariska Verhaar is acht als doktoren haar overlevingskans op één procent schatten. Ze bestrijden een kwaadaardige bottumor in het rechterbeen met een volwassen bestralingsdosis en tweeënhalf jaar chemotherapie. Mariska redt het. Tien jaar later staat ze voor dezelfde uitdaging. De ziekte neemt een been, maar ondanks de amputatie is ze sterker dan de oncologische indringer. En ook de derde keer, zeven jaar geleden, krijgt de kanker haar er niet onder. Noem Verhaar een geluksvogel of een sterke vrouw, maar er schuilen meerdere levens in haar.

Actief, actiever, actiefst

Ze voelt zich wat ongemakkelijk, zo aan het einde van dit jaar. Eerder deze maand krijgt ze de jaarlijkse vrijwilligersonderscheiding van de gemeente Hoorn, voor haar verdiensten in Pisa. In dit inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten is ze actief, actiever, actiefst. Maar de belangstelling die met zo’n prijs gemoeid gaat, is niets voor Verhaar. Laat haar toch, ze maken het inloophuis toch met zijn allen tot een succes? Maar ja, niemand heeft een verleden zoals zij. En dan moet ze ook nog in de krant.

Ze spot met de wetenschap. Steeds opnieuw. De zware bestralingen tasten haar eierstokken zodanig aan dat ze theoretisch onvruchtbaar is. Verhaar bewijst niet één keer het tegendeel, maar drie keer. Als moeder na haar jongste huzarenstuk leidt dat haar voor het eerst naar Pisa, dan nog als bezoeker. Het meisje vindt het moeilijk om met de ziekte van haar moeder om te gaan en is bang haar kwijt te raken. School adviseert eens bij het inloophuis langs te gaan. Op de scootmobiel rijden ze erheen, met dochterlief voorop. De warmte is verrassend. Je kunt alles zeggen, maar niet dat er een bedompte sfeer hangt in Pisa.

Een waardevolle moeder

De bezoekjes hebben een helende werking. Gesprekken met leeftijdsgenootjes die hetzelfde meemaken, fleuren het meisje op. Ondertussen werkt Verhaar ook aan zichzelf. Haar zelfbeeld als moeder en echtgenote is schever dan de toren van, enfin. Tot het moment dat ze een gezin krijgt, staat ze nooit stil bij haar fysieke beperkingen. Als er naasten in het spel zijn, wordt zoiets een ander verhaal. Ze kan niet met haar meiden doen wat andere ouders kunnen. Dat doet zeer, meer dan de fysieke pijn die ze soms voelt. Tijdens gesprekken leert ze inzien dat ze heus een waardevolle moeder is. Jawel, ze mag er zijn verdorie!

Zo’n mentale wederopstanding gunt ze anderen ook. Van hulpvrager wordt ze gastvrouw, van gastvrouw assistent-coördinator en tegenwoordig doet ze alles wat er nodig is om het inloophuis draaiende te houden. Als haar dochters zich afvragen of het allemaal niet wat veel wordt, luistert Verhaar even de andere kant op. Ze herkent de mensen die op hun slechtste moment binnenstappen en biedt hen een schouder. En ze prijst de glimlach op het gezicht van degenen die minder geluk hebben en aan de ziekten ten onder zullen gaan. Is iemand niet meer in staat om naar Pisa te komen, dan komt Pisa -Verhaar dus- thuis. Uit het oog, is nooit uit het hart.

Dat hart ligt bij Pisa. Of beter gezegd, bij de bezoekers van het inloophuis. Al zet ze zich nog zo voor hen in en geeft ze in veelvoud terug wat ze er zelf vond, voor Verhaar is het nooit genoeg. Hier heeft ze zichzelf hervonden, hier zal ze anderen helpen hetzelfde te doorlopen.

Pannenkoeken bakken

Soms vraagt ze zich af hoe ze was geweest zonder haar medische verleden. “Ik zou misschien een minder leuk of optimistisch persoon zijn. De kanker heeft me ook veel gebracht. Mooie contacten, lol. In het oude Emma kinderziekenhuis gingen we ’s nachts pannenkoeken bakken, niets was te gek. Ik ben gaan skiën tijdens de oncologische kindervakantiedagen. En nu probeer ik hier wat positiviteit te brengen bij mensen die in de put zitten. Om hun leven iets lichter te maken.”

Het moment van 2021

“Mijn middelste dochter heeft me geholpen een auto te kopen. Dat deed ze met haar deel van mijn moeders erfenis. Zij is aan kanker overleden. De auto geeft me veel vrijheid, ik kan de kinderen ook eens wegbrengen en ophalen als dat nodig is. Al heb ik er ook al een keer ruzie om gehad. Mijn dochter vond het belachelijk dat ik een invalideparkeerkaart kreeg. Hoe moeilijk ik ook loop, volgens haar ben ik helemaal niet invalide. Eigenlijk is dat natuurlijk het grootste compliment dat ik kan krijgen.”

Lees ook:

Vluchteling Ferhat Genc helpt in het verzorgingshuis, en wordt zelf ook geholpen. ‘Gekend worden is iets moois’

Het verhaal van Ferhat Genc (32), ouderenhulp in Zwolle.

Ruurdtje de Vries (93) breit van het ontbijt tot in de avond voor het goede doel. ‘Het kopke is nog goed’

Het verhaal van Ruurdtje de Vries, handwerker voor het goede doel uit Gorredijk.

Mika Hendriks (25) is vrijwilliger bij de Luisterlijn. ‘Mensen denken vaak onterecht dat ze luisteren’

Het verhaal van Mika Hendriks (25) uit Zaandijk, vrijwilliger bij de Luisterlijn.

Afvalprikker Fransje Bongenaar behoudt altijd haar glimlach

Vandaag het verhaal van Fransje Bongenaar (53), afvalprikster in Gorssel.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden