null

Jeugdbescherming

De werkweek van Sylvana: ‘Ik ben jeugdbeschermer, advocaat, mediator en pispaal tegelijk’

Beeld Patrick Post

Jeugdbeschermers hebben te maken met een grote werklast, bedreigingen en veel kritiek. Wat betekent dat in de praktijk? Een week op pad met de Rotterdamse jeugdbeschermer Sylvana.

Kristel van Teeffelen en Laura van Baars

Met rode konen zit jeugdbeschermer Sylvana (45) weer achter haar bureau. Het is 11 uur ’s ochtends en Sylvana en haar collega zijn het erover eens: dat was een ‘pittig’ gesprek net, waarbij de verwijten van een pleegmoeder in Sylvana’s richting over tafel vlogen. “Maar je hebt het goed gedaan”, zegt haar collega. Sylvana slaakt een diepe zucht. Binnen een half uur volgt er alweer een gesprek met een vader die ook zo zijn twijfels heeft bij de aanpak van de jeugdbescherming.

De jeugdbescherming staat onder druk. Dat komt door wachtlijsten bij zorginstellingen, een grote werkdruk en een tekort aan personeel. Ook klinkt er kritiek op de kwaliteit van het werk van de organisaties die verantwoordelijk zijn voor ondertoezichtstellingen en uithuisplaatsingen van kinderen. Eind februari nog kondigde de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd een onderzoek aan naar de kwaliteit van de dossiers op basis waarvan kinderen gedwongen niet thuis wonen. Een ander inspectieonderzoek, naar de uithuisplaatsingen bij gedupeerden van de toeslagenaffaire, loopt nog.

De werkweek van Sylvana, die bestaat uit drie dagen, geeft een beeld van wat het betekent om te midden van dit alles je werk te doen. Ze zit bijna twintig jaar in het vak als jeugdbeschermer in Rotterdam en omstreken. Deze week werkt ze toe naar een rechtszaak waarin ze de kinderrechter gaat vragen een ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing van een kleuter te verlengen. Maar dat is niet haar enige dossier. Ze heeft twaalf gezinnen onder haar hoede. Ieder gezin telt 1 tot 6 kinderen. Ze is voogd van een aantal kinderen die opgroeien bij pleegouders. Op de zorg voor andere kinderen, die bij de eigen ouders of pleegouders opgroeien, houdt zij toezicht.

Haar agenda is vol, en ieder gesprek dat Sylvana voert is doortrokken van diepe emoties. “Mijn oudste zoon begrijpt er niks van dat ik dit werk doe. ‘Mijn moeder laat zich voor haar werk uitschelden’, zegt hij dan ongelovig. Het is voor mij heel belangrijk om me te ontladen. Ik sport en wandel veel. Je moet goed voor jezelf zorgen om het vol te houden.”

Donderdag

Om half 9 komt Sylvana binnenlopen op het kantoor van Jeugdbescherming Rotterdam Rijnmond (JBRR) aan de Dynamostraat. Ze passeert de receptie, waar Duplo-tafels staan opgesteld. Een moeder laat haar drie kinderen achter, en vertrekt. ‘Vader haalt ze zo op!’, roept ze naar de receptionisten, die er weinig aandacht aan schenken. De kinderen kennen de plek, en beginnen wat te spelen.

Sylvana gaat naar boven, waar jeugdbeschermers, gedragsdeskundigen, juristen, zorgcoördinatoren en crisisteams werken vanuit kleine kantoorruimtes waarin alleen vanuit de gang daglicht naar binnen schijnt. Een kantoor is omgebouwd tot speelkamer met wippertjes voor baby’s, een ledikantje, speelgoedkasten maar ook een chillbank voor tieners. Hier komen de kinderen die in allerlei crisissituaties opgevangen moeten worden. Enkele weken geleden kwamen bijvoorbeeld de kinderen aan van een moeder die door haar ex werd doodgestoken. Die dingen gebeuren een paar keer per jaar.

9.15 uur – Eenmaal op haar kamer, die ze deelt met een andere jeugdbeschermer, neemt Sylvana haar mails door. Om 9.15 uur heeft ze de dagelijkse briefing over zaken die opgepakt moeten worden, maar Sylvana redt die bijeenkomst niet: er komt een telefoontje binnen. Het is een moeder met wie ze vanmiddag een afspraak heeft. Belt die nu toch weer af?

De moeder heeft na de scheiding een spoor van teleurstellingen getrokken bij haar twee kinderen, die bij vader zijn blijven wonen. Zoon en dochter willen nu geen contact meer met haar. Maar Sylvana wil als jeugdbeschermer met het oog op de toekomst wel een relatie tussen moeder en kinderen in stand houden. Moeder vertelt Sylvana aan de telefoon dat ze vanmiddag wel wil komen maar dat haar schoonmoeder op sterven ligt. De euthanasie wordt enkele dagen later verwacht. Vanwege de langdurige rouwperiode die in hun cultuur gebruikelijk is, kan ze daarna bijna twee weken niet meer afspreken met Sylvana. Ze twijfelt om te komen, maar zegt toch toe om half twee aanwezig te zijn op de Dynamostraat.

9.30 uur – Sylvana en haar kamergenoot beginnen aan hun voorbespreking van het gesprek met een pleegmoeder over wie Sylvana ernstige twijfels heeft. Soms zijn gesprekken met pleegouders nog moeilijker dan met de biologische ouders. Sylvana is als voogd van de 8-jarige pupil verantwoordelijk voor de zorg die de pleegmoeder biedt. Gaat dat niet goed, moet ze ingrijpen. Zoals in deze zaak. “Ik zie een hechtingsprobleem”, vertelt ze.

Sylvana neemt zich voor om de pleegmoeder nog drie maanden te geven om haar optreden te verbeteren, anders gaat ze op zoek naar een ander pleeggezin. Een ultieme consequentie. Omdat ze voorvoelen dat het een lastig gesprek wordt, gaan de jeugdbeschermers samen. Ze spreken af dat als de spanningen te hoog oplopen, ze even een pauze nemen. “Dat kan zo’n gesprek afkoelen.”

Om 11 uur ploffen de jeugdbeschermers weer neer achter hun bureau. Zoals verwacht was het heftig. De pleegmoeder vuurde verwijten af aan het adres van Sylvana. Ze was boos dat Sylvana haar niet had teruggebeld. Ook de opmerking van Sylvana dat het bij haar thuis niet hygiënisch is, maakte haar boos. “Was ik wel krachtig genoeg?”, vraagt Sylvana zich af. De pleegmoeder ontregelde de boodschap die Sylvana wilde overbrengen, maar haar kamergenoot denkt dat het uiteindelijk toch gelukt is. “Je was helder. Maar ik vroeg me wel af: heb je nu bewust nog niet gezegd dat je van plan bent om haar nog een verbeterperiode van drie maanden te geven?” Dat is Sylvana in de consternatie inderdaad vergeten. “Ik zal het in de brief zetten.”

12.00 uur – De ex-man staat op de stoep van de moeder die vanochtend bijna afbelde. Anders dan veel ouders heeft deze vader de jeugdbescherming zelf gevraagd om zijn kinderen onder toezicht te stellen. Omdat het contact met zijn ex-vrouw zo ontzettend moeilijk verliep, zou jeugdbescherming kunnen helpen. Maar de ondertoezichtstelling heeft de vader niet gebracht wat hij ervan hoopte. Hij diende al veel klachten in tegen jeugdbeschermers die de zaak te veel op zijn beloop lieten en daardoor de kinderen jaren tussen hoop en vrees over een goed contact met moeder lieten zitten. “Het beïnvloedt hun schoolprestaties”, benadrukt hij. Hij is wel blij met Sylvana en haar collega. “Maar wat zij voor ons doen, had al veel eerder kunnen gebeuren.”

“Ons belang is een vorm van contact tussen moeder en kinderen, en dan moet je het verleden soms helemaal laten rusten”, legt Sylvana uit. De vader weet niet helemaal waarom hij nu moet langskomen, maar Sylvana wil weer aandringen op contact tussen moeder en kinderen. Ook probeert ze een moment te regelen waarin de kinderen afscheid kunnen nemen van stiefgrootmoeder. De kinderen willen moeder niet zien, dus het zal blijven bij een telefoontje naar de oude vrouw. “Mijn dochter vroeg zich nog af”, zegt vader, “hoe weten we dat mama over haar toestand ook weer niet liegt?”

Kort na het gesprek met vader gaat Sylvana’s telefoon: moeder zegt toch af. Het wordt haar allemaal te veel met de aanstaande dood van haar schoonmoeder. Het is nu toch ook weer onduidelijk of de euthanasie echt op zondag gaat plaatsvinden. Ook blijkt de telefoon van de stervende al te zijn afgeschakeld, dus bellen kan dan alleen via de nieuwe partner van moeder. Sylvana weet het ook niet meer: “Ik denk niet dat de kinderen dat op deze manier willen. Ik heb gedaan wat ik kon.”

13.30 uur – Er schiet een half uurtje over. Er komt een appje binnen van een collega met een vrije dag: ‘Hoe was je gesprek met de pleegmoeder?’ Lief, vindt Sylvana. “Iedereen wist hoe zenuwachtig ik ervoor was.”

Het geeft Sylvana even de tijd om te praten over haar werk, waar ze 22 jaar geleden mee begon. “Wat het vak mooi maakt, is dat je probeert een kind te helpen en te kijken wat er nodig is om een kind veilig te laten opgroeien. Nooit is een dag hetzelfde. Na al die jaren merk ik ook zelf dat ik steeds verder in dit vak gegroeid ben.”

Soms kunnen gesprekken haar wel raken. “Dan slaap ik er slecht van. Een pleegmoeder vroeg mij ooit: kun jij jezelf nog recht in de spiegel aankijken? Je wilt graag vanuit begrip meewerken, maar dat kan ook een valkuil zijn. Uiteindelijk moet jij de grens trekken in het belang van het kind. Die verantwoordelijkheid is enorm.”

14.30 uur – Na een korte lunch stapt Sylvana in de auto naar een gezin in Charlois. “Erg blij mee”, zegt ze over haar nieuwe auto, terwijl ze rap achteruit inparkeert. Op de hoek koopt ze nog even twee blikjes cola.

Het is een huisbezoek bij een nieuw gezin dat ze heeft overgenomen van een collega. Door corona is de zaak in Sylvana’s ogen te lang op de plank blijven liggen. De ouders hebben als tiener een dochtertje gekregen en zijn later uit elkaar gegaan. Na een paar jaar konden ze niet meer voor haar zorgen. Vader belandde tien maanden in de gevangenis, moeder kreeg psychische problemen. Het meisje (inmiddels 5) woont bij familie van vader. Maar sinds hij uit de gevangenis is, is vader serieus bezig zijn leven weer op de rit te krijgen, samen met zijn vriendin. Hij wil een grotere verantwoordelijkheid voor zijn dochter.

Sylvana belt bij hem aan, waarop de vader, een sportief geklede jongeman met vrolijke lach, vanaf drie hoog uit het raam kijkt: “Jullie klinken net als de politie!”

Bij binnenkomst blijkt de kleine flat keurig aan kant. “We zijn gisteren de hele dag bezig geweest”, zegt vader. Zijn dochter is momenteel bij tante, maar iedere vrijdag haalt hij haar op uit school en dan blijft ze het hele weekend. Hij vertelt over wat hij met haar eet, welke uitstapjes ze maken, hoe lang ze slaapt en hoe ze zich gedraagt. Het gaat allemaal goed, alleen over de contacten met moeder maakt hij zich zorgen. “Ze stuurt me gekke berichten. Mensen zeggen: blokkeer haar toch. Maar ze blijft wel de moeder van mijn dochter.”

Vader en zijn vriendin maken een stabiele indruk en Sylvana prijst hen. Ze wist niet dat dochter inmiddels al weer zo vaak bij vader over de vloer kwam, maar daar is ze blij mee: “Wat zitten jullie in een goede flow.” Toch weet ze nog niet helemaal zeker of vader er echt al aan toe is om zijn dochter weer bij hem te laten wonen. “Je bent jong, moet je leven nog op orde krijgen.” Dat ziet vader ook wel. “Bovendien ben ik bang dat jullie dochter dingen heeft meegemaakt die haar beschadigd hebben. Ik wil een psychologisch onderzoek laten doen om te kijken wat ze nodig heeft bij de opvoeding, en in hoeverre jullie dat kunnen bieden.”

Dinsdag gaat Sylvana bij de rechter om verlenging vragen van de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing van het meisje. Ze denkt dat de wijze waarop vader en tante de zorg voor het meisje verdelen, een hele goede is. Het is te hopen dat tante het nog even volhoudt. Vader is het daarmee eens: “Ik wil alleen niet dat ze ooit naar een pleeggezin buiten onze familie gaat.” Sylvana heeft vertrouwen dat ze voor dit gezin echt iets goeds kan gaan betekenen. “Dit zijn de krenten in de pap.”

16.00 uur – Sylvana stapt weer in de auto naar huis. Ze zal vanavond om half 9 de laptop nog even openklappen voor een vergadering. Omdat ouders en pleegouders ’s avonds rust hebben, spreekt ze hen regelmatig na het eten online. “Dat kan niet met ieder gesprek, hoor. Ik doe dit alleen in situaties waarbij ik niet verwacht dat er sterke emoties spelen.” Ze maakt ook nog een afspraak rondom het afscheid van grootmoeder: de kinderen zullen een spraakbericht sturen. Na nog wat mailtjes en rapportages sluit ze om 23 uur af.

null Beeld Patrick Post
Beeld Patrick Post

Maandag

Om 11 uur is het weer tijd om in de auto te stappen. Sylvana heeft een afspraak met een vader waar veel van afhangt. Zijn zoon, een jongen met flinke gedragsproblemen, woont in een jeugdinstelling op een groep. Moeder wil eigenlijk dat hij gesloten geplaatst wordt, omdat zij zich zorgen maakt dat de jongen dusdanig uit de bocht vliegt dat justitie eraan te pas gaat komen. Maar Sylvana ziet, net als vader, een gesloten instelling niet zitten. Zij wil eerst uitzoeken of hij een grotere rol kan spelen bij de opvoeding van de jongen.

Dus gaat ze vandaag vader het plan voorleggen dat ze samen met hulpverleners heeft bedacht. Het idee is dat de jongen en zijn vader een week ‘proef’ gaan wonen in speciaal daarvoor bestemde huizen. Hulpverleners kijken dan toe hoe het gaat. Sylvana: “Na een week is er dan een eerste beeld waar de gezinscoach mee aan de slag kan.” Tot haar opluchting ziet vader het zitten.

14.50 uur – Na nog een huisbezoek in een zaak van een collega die niet kon, heeft Sylvana even tijd voor een boterham. Later vanmiddag heeft ze een overleg in wat ze zelf een ‘pittige zaak’ noemt, die al tien jaar loopt. Het gaat om een inmiddels 15-jarig meisje dat veel verzuimt. Zij en haar moeder zijn volgens Sylvana veel te veel verstrengeld met elkaar. De moeder hangt rond bij haar school, laat het meisje pauzeren bij haar in de auto. “Ze fietste nooit alleen naar school. Dat terwijl het normaal is dat kinderen vanaf hun tiende, of in ieder geval hun twaalfde, alleen naar school fietsen.” Sylvana heeft wel een idee wat er met de moeder aan hand zou kunnen zijn, maar hulpverleners willen haar om privacy-redenen geen informatie geven over de psychische gezondheid van de moeder.

Sylvana is nog niet zo lang betrokken bij de zaak. Haar voorganger heeft in haar ogen niet de juiste hulpverlening ingezet. Hoewel ze een uithuisplaatsing overwoog, besloot Sylvana moeder eerst nog drie maanden de kans te geven de situatie te verbeteren. “Zo’n symbiotische relatie tussen moeder en dochter kan schadelijk zijn voor de identiteit van dochter. Ze krijgt geen goed beeld van hoe gezonde relaties eruitzien.”

Inmiddels heeft Sylvana therapie geregeld voor het meisje. Dat was een hele klus. De therapie die het meest geschikt was, had de gemeente niet ingekocht. Dus bedacht Sylvana een constructie: een instelling die wel een contract met de gemeente heeft, gaat de instelling die de gewenste therapie aanbiedt inhuren als een soort onderaannemer.

20.30 uur – Na het eten regelt Sylvana wat zaken waar ze vandaag geen tijd voor had. Zo zit ze morgen een overleg voor met collega’s. Dat moet ze nog voorbereiden.

Dinsdag

9.00 uur – De bureaus zijn sinds lange tijd weer eens gevuld op de afdeling van Sylvana. Ook bij dit team liet twee jaar corona en veel thuiswerken sporen na. Vanmiddag staat er een bijeenkomst gepland over wat dat heeft veranderd en hoe collega’s elkaar weer kunnen terugvinden.

De fotograaf komt binnen. Afgesproken is dat Sylvana niet met echte naam in de krant komt en niet herkenbaar op de foto verschijnt. “Twee jaar geleden is een collega van ons thuis opgezocht en bedreigd”, zegt ze. “Ik wil thuis mama kunnen zijn en op zaterdag gewoon langs het voetbalveld kunnen staan.”

Met bedreigingen krijgen ze allemaal te maken, knikken ook de collega-jeugdbeschermers in de kamer. Boze ouders staan voor de deur om verhaal te halen, ze bellen en mailen dreigende teksten. Eén keer dacht Sylvana dat ze klappen ging krijgen. Ze staat op vanachter haar bureau en doet voor hoe een ouder met ferme passen op haar af kwam. “We praten er achteraf over, we lachen het weg. Maar eigenlijk vind ik het heel zorgelijk dat het er gewoon bij is gaan horen.”

9.30 uur – Net voor Sylvana naar de vergaderruimte loopt voor het teamoverleg dat ze vandaag voorzit, wenst ze twee van haar collega’s nog even sterkte. Zij gaan zo naar het ziekenhuis waar een jong kind is opgenomen na te zijn mishandeld thuis. Er moet nog veel worden voorbereid voordat ze later in de week het kind en de pleegouders aan elkaar kunnen voorstellen.

Sowieso is het een wat gemankeerd overleg. De gedragswetenschapper kan niet aanwezig zijn vanwege een training, terwijl zij degene is die goedkeuring moet geven voor de stappen die jeugdbeschermers in hun dossiers willen zetten. Het idee is dat de gedragsdeskundige met de theoretische achtergrond en meer afstand tot de zaken kan dienen als een extra paar ogen. Nu moet iedereen alsnog één op één met haar afspreken deze week.

De vijf collega’s die vanmorgen wel bij het teamoverleg kunnen zijn, hebben toch nog genoeg te bespreken. Zoals een zaak van een moeder die zich niet aan de afspraken rond een omgangsregeling houdt met haar kinderen. De vraag die op tafel komt is: wat nu te doen? Nog een keer het gesprek aangaan met moeder ziet Sylvana's collega, die de zaak onder haar hoede heeft, niet zitten. Een officiële waarschuwing via een brief ligt meer voor de hand.

null Beeld Patrick Post
Beeld Patrick Post

Waarom komt de moeder de afspraken met haar kinderen niet na, vragen de jeugdbeschermers zich af. Er wordt geopperd een diagnostisch onderzoek aan te vragen, om te kijken of er meer aan de hand is. Maar is dat wel aan de jeugdbescherming, die over de kinderen gaat? Zolang de kinderen lijden onder het gedrag van moeder is een psychisch onderzoek op z’n plek, vindt Sylvana. “Ook al is de wachtlijst van hier tot Tokio voor diagnostiek, we kunnen het traject wel starten.”

Dan is het volgende dossier aan de beurt. “Sorry, ik ga nu even emoties tonen, straks ben ik weer professioneel”, zegt Sylvana. Ze vertelt over een stroef lopend traject met een pleegmoeder. Haar collega’s adviseren haar om het hogerop te zoeken en het dossier in te brengen bij een speciaal overleg waar teamleiders, gedragswetenschappers, juristen en eventueel ook hulpverlening en (pleeg)ouders bij aanschuiven. Daar rolt een advies uit en dat kan Sylvana ruggensteun bieden.

Het teamoverleg is nog niet klaar, maar Sylvana moet weg. Om half 12 dient de rechtszaak in de zaak van de 21-jarige vader van het meisje die na detentie zijn ouderrol weer op wil pakken, en die Sylvana donderdag nog een huisbezoek bracht. Jeugdbeschermers doen in principe de zaken bij de rechter zelf. “Ik ben jeugdbeschermer, advocaat, mediator en pispaal tegelijk”, grapt Sylvana als ze in haar auto stapt.

De korte rit naar de rechtbank Rotterdam is een rustmoment. Ze drinkt een blikje cola om de vergadering van net van zich af te schudden. “Ik lust geen koffie, dus dit is mijn manier om weer even scherp te worden.”

11.30 uur – De haast is voor niets geweest. Eerdere zaken bij de jeugdrechter lopen dusdanig uit dat Sylvana samen met de vader en de pleegouders uiteindelijk een uur zit te wachten in de hal van de rechtbank. De moeder is niet gekomen. Niemand weet waarom.

Sylvana stuurt de moeder met wie ze zo een afspraak heeft een appje dat ze later is. “Die gaat boos worden, terwijl ik hier niets aan kan doen.” Dan neemt ze rustig de tijd om de pleegouders en vader uit te leggen wat haar inzet straks bij de rechter is. “Het ouderschap hoeft niet honderd procent te zijn, goed genoeg is goed genoeg”, antwoordt ze op de vraag wanneer het kind mogelijk weer terug kan naar vader.

Uiteindelijk duurt de zitting, die zoals gebruikelijk bij jeugdzaken achter gesloten deuren plaatsvindt, maar twintig minuten. De rechter gaat mee in de wens van Sylvana om de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing te verlengen tot september. De neuzen van alle aanwezigen stonden dezelfde kant op, zegt Sylvana. Dat is uitzonderlijk. Meestal gaat het er in de rechtszaal een stuk minder eensgezind aan toe.

13 uur – In de auto terug naar kantoor komt het gesprek op alle kritiek die de jeugdbescherming in de media over zich heen krijgt. “Als je de verhalen moet geloven, vinden wij het leuk om kinderen uit huis te plaatsen”, zegt Sylvana. “Dat klopt helemaal niet. Zo vaak gebeurt het ook niet. Ik heb het pas vijf keer in mijn bijna twintigjarige carrière moeten doen.”

Een verzoek bij de rechter neerleggen om een kind gedwongen weg te halen bij de ouders, is een hele zware beslissing, zegt Sylvana. Zeker omdat ze weet dat een uithuisplaatsing een traumatische gebeurtenis is voor een kind. “Maar soms is het duidelijk dat het moet. Een kind wordt bijvoorbeeld zo zwaar mishandeld dat het het net heeft overleefd.” Of, wat Sylvana eens meemaakte, een alleenstaande moeder raakt in een psychose en wordt met spoed opgenomen, terwijl het kind in bed ligt te slapen. Maar, erkent de jeugdbeschermer, er zijn ook zaken in het grijze gebied, waar de beslissing een stuk lastiger is. “Dan is het een kwestie van heel goed afwegen.”

16 uur – Het overleg met collega’s heeft langer geduurd dan verwacht. Sylvana legt haar hoofd op haar armen die op het bureau rusten. Op een dag als vandaag, als ze van afspraak naar afspraak rent, komt ze bijna niet aan de administratie toe. Ze leest wel e-mails tussendoor, maar tijd voor de dossiers heeft ze niet. “Gelukkig worden we daarin ondersteund. Een collega zorgt ervoor dat alles in de juiste dossiers terechtkomt.”

Toch zou het helpen als ze meer tijd had voor de administratie. Of eigenlijk heeft ze behoefte aan meer tijd voor alles. “Een stuk minder dossiers per persoon, dat is volgens mij de enige oplossing.”

Woensdag

Op haar vrije dag pleegt Sylvana ’s ochtends toch nog een paar keer overleg. Om 16 uur heeft ze zelfs een oppas voor haar jongste kind geregeld. De psycholoog die ze dringend wilde spreken heeft alleen nu tijd. Het gaat over de symbiotische relatie tussen de moeder en haar 15-jarige dochter. Onverwacht raakt ze in een vervelend gesprek met de psycholoog verwikkeld die haar, ondanks instemming van de moeder, niets wil vertellen over diens psychische klachten. Sylvana: “Hoe moet ik dan beoordelen of het veilig is voor het kind?”

Gelukkig heeft ze ’s ochtends wel een goed zorgplan kunnen maken voor een pleegmoeder met wie ze morgen een afspraak heeft. Sylvana is tevreden. Maar van bespreken met pleegmoeder komt het donderdag niet: die belt af.

De volledige naam van Sylvana is bekend bij de hoofdredactie.

Lees ook:

Na schulden van zijn moeder werd Rynaldo uit huis geplaatst. Nu blikt hij terug

Het onderzoek naar de uit huis geplaatste kinderen van gedupeerden van de toeslagenaffaire gaat nog een jaar duren. Rynaldo is een van de kinderen die het overkwam. Inmiddels is hij achttien en wil hij zijn broertjes en zusjes helpen.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden