ReportageSchilderswijk

De Werkplaats geeft deze vrouwen een extra zetje om werk te vinden na jaren thuiszitten

Mentor Jolande Laval (links): ‘Als ik hoor wat die vrouw allemaal heeft overwonnen, voel ik me zo’n verwende aap’. Naast haar: Saida Assaddiki, Gülsum Apaydin en Hafida Amajoud.Beeld Inge van Mill

De Werkplaats in de Schilderswijk in Den Haag helpt tientallen vrouwen uit de bijstand aan een baan. Toch is de toekomst van het project onzeker. 

In buurtcentrum De Mussen aan de Hoefkade in de Schilderswijk worden karretjes croissants, gesneden fruit en kannen melk naar binnen gereden. Vrouwen uit de Haagse wijk duwen de karren, terwijl ze ondertussen een deur proberen open te houden en een wieltje van het ding afvalt. Ze zijn op weg naar het wekelijkse ontbijt voor de buurt en behalve agenten die voorlichting geven over inbraakpreventie, zijn er vandaag ook twee mensen verkleed als sneeuwpop Olaf en prinses Elsa uit de populaire Disney-film ‘Frozen’ aanwezig.

In dit buurtcentrum, volgens ­projectleider Hafida Amajoud het oudste van Nederland, worden vrouwen sinds 2017 aan een baan geholpen. Dankzij de Werkplaats vonden in de afgelopen tweeënhalf jaar tachtig mensen werk, zegt Amajoud. “In allerlei sectoren: bij ministeries, de IND, in de zorg en bij PostNL.” Die vrouwen hadden daarbij wel een extra zetje nodig. Vaak omdat ze jarenlang geïsoleerd hebben geleefd, weinig tot geen opleiding hebben en de Nederlandse taal slecht spreken. “Maar soms is het nog simpeler”, zegt Amajoud. “Er kwam hier laatst een jonge meid binnen, twintig jaar en met een goede opleiding. Ze wist niet hoe ze een cv moest maken en zocht daar hulp bij.”

Zij kon naar de cv-desk, die elke week door twee vrijwilligers wordt bemand, maar de meeste bezoekers van de Werkplaats worden gekoppeld aan een mentor, die hen zes tot negen maanden lang elke week ziet. “Op dit moment hebben we veertig vrijwillige mentoren die veertig vrouwen helpen”, zegt Amajoud, niet zonder trots.

‘Mijn mentor geeft me complimenten, dat maakt me sterk’

In een zaal van de buitenschoolse opvang, die ook in het gebouw is gevestigd, vertellen Gülsum Apaydin (32) en Saida Assaddiki (35) hoe belangrijk die mentoren zijn. Allebei zijn ze net begonnen. Apaydin wordt emotioneel als ze vertelt hoeveel mentor Jolande Laval, die naast haar zit, voor haar doet. “Als ik Jolande iets vraag, gaat ze gelijk voor me ­zoeken”, zegt ze. “En ze geeft me complimenten. Dat maakt me sterk.” Ook Laval, voor wie Apaydin de derde vrouw is die ze begeleidt, leert veel op de Werkplaats. “Als ik hoor wat die vrouw allemaal al heeft overwonnen, voel ik me zo’n verwende aap.”

Zowel Apaydin als Assaddiki ­kwamen op jonge leeftijd naar Nederland om te trouwen, kregen jong kinderen en hebben jarenlang thuis gezeten. “Het was geen goede relatie”, wil Assaddiki erover zeggen. “Maar ik heb voor mijzelf gekozen en gezegd: ik ga scheiden.”

Het zijn niet alleen de mentoren die helpen. Assaddiki vertelt over de training, die medewerkers van verzekeraar Aegon geven, om het zelfvertrouwen van vrouwen op te krikken en hen van tips te voorzien voor sollicitaties.

Ze mag er zijn, heeft ze daar geleerd, maar ook: oogcontact maken tijdens een gesprek, en vragen stellen. “Eerst durfde ik niet, nu wel.” Dat de training zijn vruchten afwerpt, blijkt als Apaydin stellig zegt: “Wij zijn echt slimme vrouwen. We hebben alleen veel meegemaakt.” Amajoud geeft haar een compliment en geeft een high five.

‘Iedereen vindt het fantastisch, maar ze discussiëren nog over subsidie’

De mentoren en medewerkers van Aegon doen hun werk gratis, maar toch is er geld nodig om de Werkplaats draaiende te houden. En dat niet alleen, Amajoud zou ook graag onderwijs aanbieden. “Eerder deden twaalf vrouwen een mbo-­opleiding. Van hen zijn er tien geslaagd. Een opleiding geeft meer zekerheid op de arbeidsmarkt en meer doorgroeimogelijkheden.”

Dat kon De Mussen eerder betalen met geld van fondsen die nu niet meer bijdragen, en dankzij de docenten die hun lessen gratis gaven. Amajoud: “Op de lange termijn is dat niet houdbaar. Mensen moeten wel geld verdienen.”

De Werkplaats krijgt van de Europese Unie vier ton voor vier jaar, maar alleen als er ook een andere geldschieter is. En die is vooralsnog niet gevonden. Volgens directeur ­Nicoline Grötzebauch van De Mussen geeft de gemeente geen subsidie. “Iedereen vindt het fantastisch, maar ze discussiëren nog steeds over de vraag welk departement dit moet betalen”, zegt ze. “En het gaat over 40.000 euro per jaar. De rest van het geld hebben we aan particuliere fondsen gevraagd. Dat zijn drie uitkeringen, dat heb je er zo uit.” De ­gemeente laat weten dat het subsidieverzoek voor 2020 nog in behandeling is.

Het is de vraag of de Werkplaats dit jaar overleeft, zegt Grötzebauch. Krankzinnig, vindt ze. “Dit is zo belangrijk. Voor vrouwen zelf, voor de wijk, voor de hele maatschappij. Vrouwen komen hier stiekem, dat gebeurt. Als dit wegvalt, hebben ze niets meer. Dan zit iedereen weer thuis.”

Lees ook:

Haagse buurtvader streed met succes voor rookvrije speelplaatsen en mikt nu op festivals

Buurtbewoner, docent en vader Mohamed Taheri startte de actie voor rookvrije speelplaatsen. Na dat succes wil hij verder.

Is de Haagse politie racistisch? ‘De politiecultuur is best hard’

Oude beschuldigingen van discriminatie bij de Haagse politie zijn opnieuw te horen, sinds bekend werd dat een groep agenten zich Marokkanenverdelgers zou noemen. Het Haagse korps voelt zich miskend, want in contact met de wijk is juist geïnvesteerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden