Beeld Trouw

Column Sylvain Ephimenco

De progressieven die hun urine vol cocaïnerestjes lozen halen hun schouders op

Wie durft nu, na decennia wanbeheer, de eerste steen naar het failliete bestuur van deze progressieve stad te smijten? Niet ik. Ik was nog een adolescent en keek vanuit het buitenland met een verliefde blik naar het linkse walhalla van het ‘Alles Moet Kunnen’. Op het lyceum hield ik op een ochtend een spreekbeurt over het permissieve paradijs uit het noorden. Zo radicaal revolutionair als het Parijs van 1968 was Amsterdam natuurlijk niet. 

Hoewel de linkse hoofdstedelijke intelligentsia zich nog lang over zijn ‘wapenfeiten’ op de borst bleef kloppen in huisbladen als Vrij Nederland, was de rebellie in Amsterdam maar slap: er werden rondjes om Het Lieverdje gelopen en het Maagdenhuis werd hooguit vijf dagen bezet. Maar ja, die drugs hé. Die ‘pétards’ (joints) vol bizarre kruiden die onwelriekende hippies rookten in hartje Mokum! Een lieve kudde van langharigen die verwikkeld in versleten slaapzakken aan de voeten van het Nationale Monument sliep. Dit terwijl politieagenten, met ook extreem lang haar stromend van onder hun pet, er nonchalant langs slenterden. Hoe linkser wil je nog het hebben? Mijn spreekbeurt werd een succes.

Eenmaal in Nederland begon ik de boel te relativeren. Maar vanuit mijn redactie was de vraag nog prangend. Ik werkte toen als correspondent voor het ultralinkse en libertaire dagblad Libération, medegesticht door Jean-Paul Sartre. In Parijs konden ze geen genoeg krijgen van die Amsterdamse burgemeester Ed van Thijn die heroïne wilde legaliseren. Ook al was dat omdat in zijn hoofdstad ieder jaar een legertje aan overdosisdoden viel. ‘Gedogen’ was misschien onvertaalbaar maar dat hoefde niet met woorden als ‘koffieshop’, ‘nederwiet’ of ‘cannabiscup’. Bewondering alom.

Heel wat jaren later moeten we anno 2019 het doen met een rapport dat de naam ‘De achterkant van Amsterdam’ draagt. Ik las het, fatalistisch en schuldbewust. Criminaliteit, liquidaties, destabilisatie van de stad en ondermijning van het welzijn van Amsterdammers. Van links pragmatisme naar grimmige onderkant. Natuurlijk mogen die yuppies en progressieve kiezers die wekelijks hun urine vol cocaïnerestjes in het gemeentelijke riool lozen, hun schouders ophalen. 

Maar intussen blijkt de combinatie van progressieve ‘laissez-faire’ uit het Westen en ongereguleerde komst van kansloze migranten funest. Hele kansarme families die van het snel verdiende drugsgeld leven, zien hun ‘jochies’ nu bereid om voor 5 duizend euro of minder iemand in de kogelregen uit hun kalasjnikovs te laten bezwijken. Lees dit rapport, daar zijn weinig Ciskes de Rat bij maar wel jongeren die geen zin meer hebben om bij Appie vakken te vullen: ‘De politie heeft voor Amsterdam-Oost onderzoek gedaan naar jongeren die mogelijk een rol spelen in de organisatie van liquidaties. Men kwam tot een lijst met 150 namen.’ Uit afgeluisterde gesprekken blijkt dat deze groene blaadjes uit het huurmoordencircuit elkaar soms advies geven: je slachtoffer vooral niet in de ogen kijken wil je niet door nachtmerries achtervolgd worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden