ReportageOverstroming

De aardappelen, bieten en uien van akkerbouwers Rob en Niek de Boer liggen er verzopen bij

De vorige week nog prachtig groene bladeren van de suikerbieten zijn nu bedekt door een laag modder. Beeld Roger Dohmen
De vorige week nog prachtig groene bladeren van de suikerbieten zijn nu bedekt door een laag modder.Beeld Roger Dohmen

Ook voor akkerbouwers is de schade aan de Maas aanzienlijk. Toch waakt Rob de Boer voor ondoordachte maatregelen. ‘Het is eeuwig zonde om de Maas hier te verbreden.’

Het stinkt op het land van Rob de Boer. Dat zegt hij zelf ook. De 41-jarige boer loopt aan de rand van een perceel met suikerbieten gelegen aan de oever van de Maas. Rivierwater en drek stromen langs zijn werkschoenen. Hier en daar is ranzig geel schuim zichtbaar, de oogst staat er verzopen bij.

Vijftig tot zestig hectare aan gewassen van de gebroeders Rob en Niek (40) de Boer, loonwerkers en akkerbouwers uit het Limburgse Lottum, ligt er ongeveer zo bij. Koolzaad, wintertarwe, aardappelen, bieten, graszaad, zaai-uien, mosterdzaad en korrelmais. En dat in een vruchtbaar jaar. “Na twee droge jaren zonder opbrengst op onze zandgrond stonden de gewassen er dit jaar overal fantastisch bij. Het was een plaatje om te zien”, zegt De Boer.

Toen kwam de regen. “Eerst sta je daar nog niet zo bij stil. Pas later realiseer je je dat al dat water ook hierlangs komt en dan slaat de bom in. We hebben zoveel werk en tijd in deze gewassen gestopt, maar daar houdt moeder natuur geen rekening mee.”

Een geëmotioneerde Rob de Boer, akkerbouwer, inspecteert het gebied langs de Maas dat ondergelopen is en veel schade heeft opgelopen. Hij staat bij een ondergelopen perceel met zijn suikerbieten. Beeld Roger Dohmen
Een geëmotioneerde Rob de Boer, akkerbouwer, inspecteert het gebied langs de Maas dat ondergelopen is en veel schade heeft opgelopen. Hij staat bij een ondergelopen perceel met zijn suikerbieten.Beeld Roger Dohmen

Hoeveel oogst De Boer kan afschrijven weet hij nog niet. Het liefst zou hij redden wat er te redden valt, maar het land is te nat. “De wortels hebben zuurstof nodig. Maar als ik nu met de schoffelapparatuur het land op ga, kan ik een kraan bestellen om de trekker terug te halen. We moeten lijdzaam wachten tot het droog wordt.”

Daarnaast is de kans is groot dat het land is verontreinigd. De kolkende Maas heeft allerlei troep meegesleept. Niet alleen koelkasten en tuinhuisjes, maar ook dode dieren en schadelijk onkruid dat niet thuishoort op deze grond.

Nooit eerder heeft de familie De Boer dit meegemaakt in de ruim vijftig jaar dat hun bedrijf bestaat. Als het land overstroomt, dan gebeurt dat in de winter. “Daar houden we rekening mee, dat hoort bij ons werk aan de Maas. Maar nu kun je niets.” Of De Boer aanspraak kan maken op een verzekering of noodfonds weet hij nog niet.

Toch peinst de akkerbouwer er niet over om zijn akkers te verplaatsen. “Deze vruchtbare grond aan de Maas is in drogere jaren veel waard. We hebben er veel meer profijt van dan van onze arme zandgrond.”

Het land weggeven aan de Maas is ook geen optie, stelt De Boer. Hij waakt voor overhaast ingrijpen van het waterschap of de politiek. “Bij Venlo heeft de Maas helemaal geen ruimte meer, alles wordt volgebouwd. Waarom moet goede landbouwgrond daarvan de dupe worden? Het is eeuwig jammer als we de Maas hier breder maken om de stad te ontlasten.”

Zijn eigen perceel met suikerbieten langs de Maas is ondergelopen. Beeld Roger Dohmen
Zijn eigen perceel met suikerbieten langs de Maas is ondergelopen.Beeld Roger Dohmen

Zo aan de rand van zijn ondergelopen perceel staat het huilen hem nader dan het lachen. Niet alleen omdat De Boer zijn oogst of inkomen in het water ziet vallen. Het is de frustratie van al het geleverde werk, terwijl in de rest van het land, en dan zeker in Den Haag, weinig waardering kan opbrengen voor zijn arbeid.

“Ze doen alsof wij de grootste misdadigers zijn die er rondlopen. Alles moet worden gecontroleerd en bijgehouden. Terwijl wij simpelweg op een eerlijke manier proberen om eten te maken en daarbij het gebied onderhouden. Laat een boer een boer zijn, en geen kantoorklerk”, zegt de akkerbouwer.

‘Mensen moeten meer gaan betalen voor de producten’

Kritiek op boeren, die te weinig oog zouden hebben voor het milieu en veel uitstoten, legt De Boer naast zich neer. We willen allemaal lekker en gezond eten van deze fantastische grond. “Maar betalen, ho maar. Het aandeel dat van ons inkomen dat naar eten gaat, daalt juist”, zegt hij.

“Hoe moet ik het land dan beheren? Ik kan geen extra kosten maken voor het opslaan van organische stof dat leidt tot een duurzamer bodembeheer. We kunnen veel doen voor de natuur, maar dan moeten de mensen wel iets meer over hebben voor de producten.”

De Boer slikt. “Het is de passie”, zegt hij. “Wij zijn de schilders van het landschap. Wij zorgen dat alles er mooi uit blijft zien en helpen het waterschap als het nodig is. Je kunt wel meer uiterwaarden aanleggen, maar daar kan geen eten groeien. Hier wel, behalve dit jaar.”

Lees ook:

Bij deze familie van verzamelaars in Valkenburg is alles vernield

De familie Schetters in Valkenburg is zwaar getroffen door de watersnood van afgelopen week. Maar deze eigenzinnige mensen zitten niet bij de pakken neer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden