Coronamaatregelen

Chillen in een vol Rembrandtpark: ‘Ik houd écht rekening met corona, maar het is ook fijn om het even te vergeten’

Leden van een studentenvereniging in het Amsterdamse Rembrandtpark.  Beeld Jean-Pierre Jans
Leden van een studentenvereniging in het Amsterdamse Rembrandtpark.Beeld Jean-Pierre Jans

Op deze zonnige woensdagmiddag balanceren Amsterdamse parkgangers tussen de coronamaatregelen en hoognodige ontspanning. ‘Het is even op adem komen na een lange, donkere winter.’

“Mensen zijn vandaag extreem lief voor elkaar.” Leander van Ravenswaai verkoopt zijn taco’s aan de rand van een drukbezet grasveld in het Amsterdamse Rembrandtpark. “Aardiger dan normaal ook. Vorig jaar stond iedereen een stuk ongeduldiger in de rij voor zijn bestelling.”

Het Rembrandtpark zit deze middag vol met mensen, in groepjes van twee of meer. Een deel van hen is uitgeweken na de afsluiting van het nóg drukkere Vondelpark, eerder die middag. Dat wordt, sinds een parkfeest eind februari, streng in de gaten gehouden. “Hier is de handhaving milder”, zegt een student die niet met zijn naam in de krant wil.

Het bezoek aan het park is een uitlaatklep voor veel mensen, observeert antropoloog Lianne Cremers (35). “Zeker met het lekkere weer.” Sinds de pandemie onderzoekt ze aan de VU de sociale effecten van de coronacrisis. “Het Nederlandse coronabeleid heeft een grote focus op het voorkomen van overvolle ic’s”, zegt ze, “en zo min mogelijk verspreiding van het virus. Maar ook voor de sociale effecten is aandacht nodig.”

Wappies

Even verderop zitten Henna Akkrum en Jack Steven op anderhalve meter afstand van elkaar. “Wij zijn wappies”, zegt Akkrum stellig vanaf haar kleedje in de zon. “Wij geloven niet in het coronavirus.” Toch vindt ze het belangrijk afstand te houden, “om mensen niet te kwetsen”. Achter hen bespeelt een vriendin de Hang, een ijzeren slaginstrument. Het klinkt wat melancholiek. “Dat past wel bij deze tijd”, lacht ze.

“Het is belangrijk om open te blijven kijken”, concludeert antropoloog Lianne Cremers. “Na een korte blik zeg je wellicht: wow, het is druk en niemand houdt afstand. Maar je weet niet wat voor overweging iemand heeft gemaakt. Misschien heeft hij of zij expres een extra kleedje meegenomen, of een beschut plekje uitgekozen.”

De antropoloog wijst naar een grote familie op verschillende kleedjes: drie zussen, hun ouders, partners, kinderen én een pasboren baby. Tussen hen in liggen olijfjes, watermeloen en wat biertjes. “We houden afstand, maar dat komt vooral door het eten dat tussen ons ligt”, lacht Willem (34), die niet met zijn achternaam in de krant wil.

Hij neemt de coronamaatregelen serieus, maar worstelt ook. “Je houdt het niet vol zonder sociaal contact”, verzucht hij. “Ik bedenk misschien smoesjes waarom het oké is om met zijn allen in het park te zitten, maar dit voelt éindelijk als een ontspannen voorjaar. Eindelijk is er even niets aan de hand.” Zijn schoonzus Nahal Akbarian, in een zwierige groene jurk, knikt. “In het begin van de pandemie zagen wij elkaar als familie helemaal niet. Mijn vader is risico-risico-risicogroep. Maar het duurt zo lang en mijn vader is alleen. Geleidelijk verschuiven je grenzen.”

Willem met familie in het Rembrandtpark. Beeld Jean-Pierre Jans
Willem met familie in het Rembrandtpark.Beeld Jean-Pierre Jans

Zitzakken en drank

Al wandelend naar de centrale vijver wordt het steeds drukker in het park. Waar de families eerst nog duidelijk aanwezig waren, nemen de jongeren nu de overhand. De muziek klinkt, er zijn zitzakken en drank. Handhaving, die is er bijna niet. Eén keer rijdt een auto rustig voorbij. “Iedere aangesproken parkganger benoemt de coronamaatregelen”, zegt antropoloog Cremers, “maar bijna niemand is hier bang voor boetes.”

“Het voelt alsof we dit verdiend hebben”, zegt Gaia Vonk (20), die met haar oude middelbare-schoolvrienden in het park ligt. Door de crisis heeft de groep amper nieuwe studievrienden kunnen maken. “Ik heb niet getwijfeld of ik naar het park zou gaan.”

Dat betekent niet dat ze roekeloos is, benadrukt Vonk. “Dit is een groep mensen die ik vaker zie. Ik zie geen oudere mensen en mijd vrienden die naar hun opa’s en oma’s gaan. Ik houd écht rekening met corona, maar vandaag is het fijn dat ook even te vergeten.”

Antropologe Lianne Cremers (rechts) in gesprek met studentes Sharonne Pritipalsingh (midden) en Gaia Vonk (links). Beeld Jean-Pierre Jans
Antropologe Lianne Cremers (rechts) in gesprek met studentes Sharonne Pritipalsingh (midden) en Gaia Vonk (links).Beeld Jean-Pierre Jans

Lees ook:

Dit is de invloed van corona op onze mentale gezondheid

Wat doet de coronacrisis met onze mentale gezondheid, en welke invloed hebben we daar zelf op?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden