Sjoelen, zingen en kaarten is er voorlopig niet meer bij voor Anneke Beerens-Frijters.

Pop-upredactiePrinsenbeek

Anneke Beerens-Frijters (76) is uit haar doen nu het sociale leven stilvalt. ‘De dagen zijn echt saai’

Sjoelen, zingen en kaarten is er voorlopig niet meer bij voor Anneke Beerens-Frijters. Beeld Maikel Samuels

De sociale rijkdom van Prinsenbeek toont zich bij uitstek in Ouderencentrum De Zilverberk. De tijdelijke sluiting ontneemt honderden dorpelingen hun wekelijkse pleziertjes. ‘Soms weet ik niet eens welke dag het is.’

Nog geen week geleden was Anneke Beerens-Frijters gewoon onder de mensen. Ze zong, ze kaartte, ze sjoelde: alle dagen pret. Totdat het nieuwe coronavirus de regie over het openbare leven overnam. Nu zit ze thuis, aan het tafeltje bij haar voorraam. Net als gisteren. En eergisteren. Op de vraag hoe ze de komende weken voor zich ziet, krimpt ze ineen. Ach, laat het antwoord ook maar zitten, mevrouw  Beerens-Frijters. Soms zegt lichaamstaal meer dan een goed geformuleerde zin. 

Zoals Beerens-Frijters normaliter haar dagen slijt, dat gun je iedereen op zijn oude dag. Ze telt 76 lentes, maar is helder van geest, zelfstandig en goedlachs. Alleen vergaat het lachen haar nu een beetje. Wat heet. “Het is vreselijk”, zegt ze over de sluiting van Ouderencentrum De Zilverberk. “Ja, de dagen zijn echt saai. Ik kan mijn draai niet vinden, soms weet ik niet eens welke dag het is. Ik ben uit mijn doen.”

Alle begrip, maar leuk is het allerminst

Het sociale leven in Nederland ligt stil, dus ook in Prinsenbeek. Natuurlijk heeft mevrouw Beerens-Frijters daar alle begrip voor, maar leuk is het allerminst. Ze noemt De Zilverberk haar ‘warme honk’, zoals het dat ook voor honderden andere ouderen uit het dorp is. Wekelijks nemen hier zo’n zeshonderd senioren deel aan vele activiteiten. Van de computerclub tot linedance en van koersbal tot kaart- en biljartclubs: niemand hoeft zich te vervelen. Bewoners van het verzorgingscentrum aan de overkant worden zo naar binnen gereden. Maar nu even niet. 

Beeld Louman & Friso

Tot en met 6 april is er niets. Sociale onthouding, Beerens-Frijters had nooit gedacht dat het zo vervelend kon zijn. Sinds 2012 is ze weduwe, nadat ze twintig maanden voor haar zieke Toon had gezorgd. Samen waren ze ook al lid van de Katholieke Bond voor Ouderen, maar niet erg actief. Ze hadden elkaar. “We gingen vaak op vakantie met de caravan: naar Oostenrijk, Italië, de Pyreneeën, Duitsland. Naar het weer keken we nooit, we gingen gewoon. Als het dan hard regende, genoten we binnen in de caravan van het geluid. Ik heb hier een afdakje met golfplaten. Soms, tijdens een bui, ga ik eronder zitten en hoor ik hetzelfde. Dan gaan mijn gedachten automatisch terug naar vroeger.”

Nu ze alleen is, verrijkt de KBO haar leven. Behalve in de weekenden, wanneer ze tijd neemt om uit te rusten, gaat Beerens-Frijters bijna dagelijks naar De Zilverberk. Ze helpt als vrijwilliger en doet aan veel activiteiten mee. Woensdag besloot het bestuur dat het gebouw tot het einde van de maand dicht moest, zondag gooide premier Rutte er nog een week bovenop. “Woensdag zag ik het niet aankomen. Dat was misschien naïef, maar het gaat allemaal zo snel.”

Ze heeft haar rood-zwarte tafelkleed de afgelopen dagen vaker gezien dan haar lief is. “Ik zit hier maar te puzzelen of de krant te lezen. Als ik dat beu ben, kijk ik wat op Facebook. We moeten binnen blijven, zeggen ze toch? Soms kijk ik televisie; afgelopen weekend nog naar Parijs-Nice, maar alle sportevenementen zijn verder ook afgelast. We moeten het ondergaan en hopen dat het snel voorbij gaat.” 

Kan ik nog boodschappen doen met mijn dochter?

Bang is ze niet. “Niet echt, in elk geval. Ik kruip niet in mijn schulp, al kun je het virus natuurlijk overal oppikken. Voorzichtig? Op donderdag doe ik altijd boodschappen met mijn gehandicapte dochter. Vorige week vroeg ik me achteraf af of ik dat wel had moeten doen. Voor deze week weet ik het nog niet.”

Verder hoopt ze dat deze periode snel voorbij is en dat Nederlanders hun sociale contacten weer mogen aanhalen. Dat zou het leven een stuk leuker maken. “Ik weet nu al niet wat ik moet doen, en dan zitten we nog maar in de eerste week. Mijn tuintje heb ik al aangeharkt. In De Zilverberk kan ik een praatje maken en nieuwtjes opdoen. Het geeft me ook doelen, zoals maandag op tijd opstaan om koffie en thee voor het zangkoor te kunnen inschenken. Ik ben een bezig bijtje, nu mis ik het allemaal.”

Bij het afscheid volgt een minzaam lachje. Op zijn Brabants zegt Beerens-Frijters: “Het was fijn dat u er was. Hebben we in elk geval een beetje kunnen buurten.”

Lees ook:

Als niemand meer komt, moet de kroeg dan dicht?

De vader van Corné Klijsen is er niet meer. Maandag werd hij ziek, dinsdag volgde een coronatest, woensdag werd de longontsteking hem fataal. Hij werd 88. Of hij het virus bij zich droeg? Klijsen denkt van niet. 

Coronagevaar scheidt Richard en Rianne van hun kinderen: ‘We missen elkaar’

Kort voordat Rianne den Hamer en Richard Wijngaard terugkeerden uit Noord-Italië, sommeerden ze hun kinderen het huis te verlaten. Ziekte­verschijnselen bij Richard wezen op corona. Nu is het akelig stil in huis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden