Beeld -

CoronadagboekSpanje

Angst voor nieuwe rot in de Spaanse economie

Voor de coronacrisis was het optimisme over de Spaanse economie goed voelbaar op mijn kantoor in Barcelona. Mijn kantoorgenoten waren hippe jonge mannen en vrouwen, die overdag bij snelle start-ups werkten en ’s avonds tot diep in de nacht dansten en dronken op het dakterras van het kantoorgebouw met uitzicht op zee. De oprichters van deze ‘co-working’ kochten steeds meer panden op in de stad en breidden hun werk uit naar Madrid, Lissabon en Parijs. Zes jaar na de financiële crisis blaakten ze van het vertrouwen.

Vlak voor het barsten van de huizenbubbel in 2008 zag Spanje er aan de oppervlakte ook nog prima uit. Tot op het laatste moment werd er naar hartenlust gebouwd; mijn eigen appartement stamt uit die tijd. Voor de coronacrisis kwam een architect op bezoek om te achterhalen waar al die vochtplekken rond mijn kozijnen toch vandaan kwamen. “Typisch een gebouw uit de jaren van de vastgoedboom”, zei hij triomfantelijk toen hij klaar was met zijn inspectie; mooi van buiten, maar vol opportunisme gebouwd met slecht materiaal. “Daar komt snel rot in”, legde hij uit.

Nu Spanje langzaam de draad weer oppakt na de enorme gezondheidscrisis die het coronavirus heeft veroorzaakt, vrezen Spanjaarden voor nieuwe ‘rot’ in de economie. Mijn buurman Jordi kan niet aan de slag, omdat hij restaurants bevoorraadt, maar die zijn nog dicht. Miguel Angel werkt bij een autobedrijf, maar in de hele maand april werden net zo veel auto’s verkocht als normaal gesproken op één dag.

Wachten op de klap die komen gaat

Spain is different”, mompelt dierenarts Ursula, als ik een verlate betaling kom doen in haar praktijk. Ik hoor deze woorden de laatste tijd vaak. Het is een gevleugelde uitspraak, geërfd van een antieke marketingcampagne waarmee toeristen werden verleid Spanje te bezoeken. De Spanjaarden om mij heen gebruiken de slogan nu om met een mengeling van scherts en ernst duidelijk te maken dat zij hun land toch maar een vreemde eend in de bijt vinden, zeker ten opzichte van zo’n beetje alles ten noorden van de Pyreneeën.

Ursula doelt in dit geval op de grote Spaanse afhankelijkheid van het toerisme. Veel van haar klanten verdienen er direct of indirect hun brood mee. Als de toeristen wegblijven, wordt er uiteindelijk ook beknibbeld op de dierenarts, redeneert zij. Nu al komt bijna niemand meer langs voor vaccinaties of diervoeding. Al haar personeel zit thuis. Ursula, mijn oude kantoorgenoten en mijn buren houden hun hart vast voor de nieuwe klap die de Spaanse economie te wachten staat.

Lees ook :

Nu de Spaanse coronacijfers dalen, zie ik helaas ook steeds minder buren op het balkon

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden