Beeld Trouw

Klein Verslag Wim Boevink

Vakantie. Vacancy in het Engels

Vakantie, vacancy in het Engels, is zeilen in de leegte, een vacuüm. Alles valt stil. Er ligt een stolp over ons bestaan en erbinnen is alle gelegenheid voor ontwrichting door vreemde omgevingen te gaan bewonen, in ongewone gezelschappen, in taalgebieden vol onverstaanbaarheid.

We zijn ergens, maar we schitteren er door onze irrelevantie. We zijn wandelende portemonnees, inkomstenbron, terrasvulling.

We sturen op navigatie, rollen koffers, blokkeren trottoirs, staan in rijen voor musea. De gevoeligen onder ons excuseren zich voor hun aanwezigheid of zijn overdreven dankbaar voor het geringste gebaar van vriendelijkheid.

Beeld *

Passanten zijn we, peasants in het Engels, met wortels in eigen grond. Op vakantie zijn we als boeren met gekamd haar die een ander dorp bezoeken.

Griekenland

Zelfs koningen zijn passanten als ze op vakantie gaan. De onze is in Griekenland. Wij van de pers mochten ze uitzwaaien tijdens het traditionele fotomoment.

Ik had me ervoor aangemeld; het laatste fotomoment dat ik had meebeleefd was in Lech geweest, in Oostenrijk, enige jaren geleden. Dat was ook een vakantie. We rammelden in een persbus de berg op, meters sneeuw rondom en konden vanachter een hek de koninklijke familie meters verderop op ski’s zien staan.

Er werd wat ‘majesteit hier’ en ‘majesteit deze kant’ geroepen door fotografen op zoek naar een koninklijke blik in hun lens en dat was ook nu zo, tegen de zomervakantie aan, maar het decor was heel anders.

Hand in hand

Nog waren ze thuis, in het gerestaureerde en verbouwde Paleis Huis ten Bosch in Den Haag en wij wachtten op ze in de parktuin, met hoge bomen rondom. Op het paleis glom een kroon. Ook nu de pers achter een afzetting, instructies van de RVD-meneer, die even de NOS-mevrouw op de wang kuste, en dan de familie zien verschijnen vanachter de tuindeuren, koning, koningin, prinsessen, hand in hand, de lach op hun gezichten.

De koningin droeg iets van Natan, Iversen, Taminiau of iemand anders, de prinsessen gingen langgejurkt; de koning drukte in zijn kleding vrije tijd en vakantie uit.

Hij had goede zin.

Achter hem blonk het paleis, de tuinen van Oudolf wiegden hun grassen in de wind, de koffers waren gepakt, het regeringsvliegtuig en de Griekse villa wachtten en hij genoot, net als de fotografen, van zijn bloeiende vrouwen.

Eén vraag

Anders dan in Lech was hier voor de schrijvende pers nog gelegenheid om een vraag te stellen: één vraag. De RVD zag die vraag liefst al van tevoren ingediend.

Tot mijn schaamte had ik die ene vraag niet, ik had mijn 16-jarige dochter nog om raad gevraagd. Ze dacht even na en zei dat al die miljoenen voor het paleis toch beter hadden kunnen worden besteed aan schildpadden die in plastic rietjes stikken.

De collega’s hadden wel hun ene vraag (‘hoe bevalt het nieuwe huis’ of ‘wat gaat u doen in de vakantie’), en het huis beviel goed na enig wennen, en in de vakantie gingen ze genieten van elkaar. In stilte bedacht ik dat de koning misschien ging vissen, kingfisher in het Engels. Toen ik de beurt kreeg, bood ik aan op hun huis te passen.

‘Goed aanbod’, zei de koningin.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden