Klein VerslagWim Boevink

Trumps gezicht licht op bij grote getallen; het virus heeft hem groter gemaakt

Het nieuwe normaal in de anderhalvemeter-samenleving, daarheen zijn we op weg. Als we geluk hebben. Dus blijven we cirkelen, ontwijken, de pas inhouden of de pas versnellen. We wachten voor winkels, we volgen pijlen, we ontsmetten onze handen.

Ze zeggen dat het virus geen onderscheid maakt tussen rijk en arm. Nee. maar ‘arm’ is wel veel meer blootgesteld aan het gevaar ervan. Zoals ook Emily Maitlis bij haar presentatie van BBC’ s Newsnight al zo gloedvol en machtig verwoordde. Buschauffeurs, vakkenvullers, verplegers, thuiszorgers, winkeliers – zij zijn het die laagbetaald in de frontlinie staan.

In Europese boekhandels is navraag naar ‘De Pest’ van Camus, gepubliceerd in 1947. In Amerikaanse zou dat ‘Het masker van de rode dood’ van Edgar Allan Poe kunnen zijn. Een kort verhaal uit 1842.

Daarin sluit de hovaardige prins Prospero zich met duizend edelen en vertrouwelingen op in zijn grote kasteel en laat de poorten verzegelen. Buiten woedt de Rode Dood. Binnen heerst feest. Men voelt zich veilig. Totdat de prins een groots gemaskerd bal organiseert en een van de gasten zich heeft verkleed als de Dood.

Vrijwel de hele Goede Week is de dagafsluiting voor Donald Trump. Zijn persconferenties, zijn briefings in het Witte Huis, zijn grauwe conférences in herhalingsstand. Een versteende president. In The Washington Post is hij een prins Prospero genoemd. Dat was toen de president zich aanvankelijk zo zorgeloos uitliet over de pandemie. De rijken hebben altijd een betere bescherming tegen besmettingen genoten; ze kunnen zich terugtrekken op hun landgoederen, hun Mar-a-Lago’s. Ze verplaatsen zich in privévliegtuigen. Ze hebben hun eigen artsen. Hun voorraden toiletpapier zijn eindeloos.

Ik zie hem, avond aan avond, met die versteende mimiek

Trump is zich intussen beter bewust van de ernst van de situatie. Dat wil zeggen, schrijft deze week Die Zeit, dat hij de paniek die in hem verstopt zit doorgeeft aan zijn volk. Ik zie hem – via CNN – avond aan avond staan met die versteende mimiek, die smetvrije handbewegingen, waarmee hij over een niet zichtbare glasplaat lijkt te vegen. Een venijnig vingertje wijst een vraagsteller aan.

Hij wordt gesecondeerd door even versteende adviseurs, maar de verstening op hun gezichten is een andere; die is, zegt Die Zeit, van ‘een Buster Keaton-achtig stoïcisme’. Hun optreden, dat van Fauci en Birx, is een oefening in zelfvernedering, ‘ze hebben de ongelooflijk zware taak twee onberekenbare grootheden te temmen: het virus, en de president’.

Trump heeft, observeert het weekblad, een gezicht dat oplicht als hij grote getallen uitspreekt, het jubelt bijna als hij het woord ‘miljoen’ in de mond neemt. Miljoenen doden. Dat was de ergste prognose. Nu misschien, dankzij (laat) ingrijpen van de regering, maar honderd- of tweehonderdduizend. Alsof Trump dat na lange onderhandeling wist te bereiken, Trump, de dealmaker.

Het virus heeft hem groter gemaakt. En al die miljoenen mondkapjes van hem, en die tienduizenden beademingsapparaten en die miljoenen testen, geen land ter wereld dat zoveel test! Einde conférence. Ik zie hem avond aan avond sloom weggaan uit dat vertrek, met lege blik, hangende armen en gebruind, pafferig gelaat. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden