Klein verslag Wim Boevink

The Times laat zien hoe in zichzelf gekeerd het Verenigd Koninkrijk is geraakt

Tot mijn dagelijkse rondgang door de stad behoort een bezoek aan een kiosk of boekhandel en een blik op het rek met Duitse en Engelse kranten. De selectie is redelijk aan Duitse zijde, maar zeer beperkt aan de Engelse kant.

De Frankfurter Allgemeine, de Frankfurter Rundschau, de Süddeutsche Zeitung, die Welt en Bild behoren vaak tot het assortiment, naast enkele kranten uit het Roergebied. Bij Engelse kranten stokt het aanbod na de Daily Mail, The Times en de Financial Times.

Onlangs is het uit het pakket de Daily Telegraph verdwenen en The Guardian is in Nederland allang niet meer te koop. Aanvankelijk dacht ik dat dat aan de onwil van de importeur lag, maar ik geloof dat de kranten zelf geen financieel gewin zien in een distributie in Nederland.

Natuurlijk ben ik erop gewezen dat buitenlandse zaken ook heel goed online gelezen kunnen worden, maar daartegen rijst in mij een bijna fysiek verzet; ik wil een krant in mijn handen voelen. Lezen is een zinnelijke ervaring.

Je hebt lelijke kranten en knappe. Tot de knappe reken ik de Frankfurter Allgemeine en soms de Rundschau, en ook de Daily Telegraph. Uitgesproken lelijk is de Daily Mail, die ik soms koop om te huiveren.

Ja want vaak koop ik een krant om zijn uiterlijk, in combinatie met een specifiek artikel dat me interesseert zonder dat ik precies weet waarom.

Gisteren bijvoorbeeld schafte ik The Times aan; het was de dag van de Turkse inval in Syrië, groot en schokkend wereldnieuws. Maar niets daarvan op de voorpagina van The Times. Het belangrijkste bericht hier was de aanbeveling van een regeringscommissie om eten in treinen en bussen te verbieden om daarmee obesitas onder kinderen te bestrijden – naast een foto van Angelina Jolie in een galajurk.

De krant leek te demonstreren hoe in zichzelf gekeerd het Verenigd Koninkrijk is geraakt. De Turkse inval vond ik terug op pagina 28, waar de buitenlandsectie begon. Degelijke journalistiek overigens van correspondenten in Istanbul en Beiroet, met kaart en analyse.

Mijn eigen belangstelling geldt doorgaans niet het grote wereldnieuws, maar eerder randzaken, kleine berichten of tijdloze beschouwingen over de cultuur.

In deze editie van The Times werd ik getroffen door een necrologie van Jim Leavelle, de politierechercheur uit Dallas, die in 1963 met handboeien was geketend aan Lee Harvey Oswald op het moment dat hij werd doodgeschoten. De moord was rechtstreeks te zien op de Amerikaanse televisie en werd vastgelegd op een beroemde foto.

De moord op Lee Harvey Oswald in 1963, met Jim Laevelle links. Beeld Marina Amaral

Leavelle is de man in het lichte kostuum, de man met de witte Stetson op het hoofd, die met ontzetting kijkt naar de revolver van Jack Ruby, de nachtclubeigenaar. Leavelle gaf nog een ruk aan de handboeien om Oswald, verdacht van de moord op Kennedy twee dagen eerder, opzij te trekken maar hij bereikte alleen dat Oswalds lijf verdraaide. De kogel trof Oswald in de buik.

Leavelle’s verdere leven werd door dit moment bepaald. Hij was 43 toen. Hij stierf in augustus van dit jaar, 99 jaar oud. Zijn kostuum en de handboeien doneerde hij aan een museum. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden