Klein Verslag Wim Boevink

Op het kruispunt staat alles stil. Tractoren zover je kan kijken. Geen spatje modder.

Nog in halfslaap bereiken me hoge claxontonen. Door een kier tussen de gordijnen valt het eerste daglicht naar binnen. We wonen in de buurt van een uitvalsweg, aan de rand van Utrecht, in de richting van Bilthoven en De Bilt.

De zon schijnt. Een uur of twee later stap ik op de fiets, rij de polder in. Wandelaars, joggers, honden. Velden met gras, wilgen, sloten. En vreemde, chaotische claxongeluiden, ze doen me aan olifanten denken en andere exotische dieren, aan een circus.

Ik fiets naar De Bilt, onder de snelweg door met zwaailichten erop. Sla linksaf een woonwijk in waar een verkeersregelaar waarschuwt voor verkeershinder. Passeer een vuurrode boom. En bereik het legerkamp.

Ik noem het een legerkamp.

Het heeft hier tijdelijk zijn tenten opgeslagen, om zich voor te bereiden op een laatste grote slag – de bestorming en inname van Den Haag.

Op het kruispunt van de Blauwkapelse Weg en de Biltse Rading staat alles stil. Tractoren zover je kan kijken. En passanten. Omwonenden. En politie.

De tractoren, groen, geel, rood, vormen hoog op hun rubber banden een imposante, glanzende armada. Steyr. Fendt, John Deere, Deutsch-Fahr.

Geen spatje modder.

Patat uit de sportkantine

De tanks en divisies van het boerenleger. De manschappen zelf zwermen er in grote groepen omheen in hun uniformen. Donker jack, jeans, stevige werkschoenen.

Ze happen in grote bollen of hebben patat gehaald in de sportkantine verderop. Er heerst alom een opgetogen sfeer, boer of geen boer.

Alles en iedereen fotografeert elkaar. Iedere foto een felicitatie. Kijk ons eens. Kijk hun eens.

Er zijn ook persfotografen en cameramensen. Voor een mooi shot worden ze in shovelarmen omhoog getild.

Ik fotografeer ook. Tussen de tractoren wapperen vlaggen, Nederlandse vlaggen, provincievlaggen. En ze voeren teksten mee.

‘Carola’s ambtenarij sloopt onze boerderij’. ‘De Achterhoekse leu bunt regels beu.’ ‘Gestaag hangen we de strop om Den Haag.’

Klassiek als de verovering van Constantinopel. De veldtocht eindigt in het platbranden van het Binnenhof, een plundering van vijf dagen en een lynchpartij. Hoewel, in Constantinopel werd de Hagia Sophia gespaard.

Geen van de trekkers trekt

Ik loop, fiets aan de hand, achter de falanx van tractoren langs. Ze parkeren tot in de bermen. Er moet hier voor honderden miljoenen staan. Geen van de trekkers trekt. Hun achterkanten met tal van knoppen, kleppen en aansluitpunten ogen kwetsbaar als inwendige organen.

Dan komt er beweging. Vuurwerk knalt. Motoren starten. Een puf met zwarte rook uit een verticale uitlaat.

Bij het viaduct draaien de eerste tractoren omhoog de snelweg op, richting Den Haag.

Het talud ziet zwart van de toeschouwers. Applaus, opgestoken duimen. Hier en daar een verdwaalde agent, die onder het viaduct fietsers laat oversteken.

Ik weet niet wie hun generaal is, maar de manschappen van deze leger­divisie zijn fier en wanen zich onoverwinnelijk. Er is regen voorspeld. Ik houd mijn hart vast voor de hofstad.

Thuis drink ik een glas melk van Kitty en vraag me af wie er nu bij haar is.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden