Dranghekken in de straat.Beeld Wies Ubags

ZomercolumnWies Ubags

Na de Olympische Spelen in Rio is deze wijk niet meer wat het was

Het is maandagavond en mijn buurvrouw Luziete Frernandes en ik zitten op het terras van ons favoriete cafeetje, Zero4, aan de voet van de Morro da Conceição, de Berg van de Conceptie waar we wonen. Het lijkt wel vrijdag, er stromen groepen jongeren onze kant op, uit de omliggende cafeetjes schalt keiharde muziek. Jonge kerels met T-shirts waar ‘Crew’ op staat sjorren met dranghekken om de doorgang van het publiek te controleren. ”Hoezo hekken, dat hebben we hier nog nooit gehad”, moppert Luziete verontwaardigd. “En moet je kijken, die grote foodtruck, waar geen auto meer langs kan. Wat doet die hier?” Ze dempt haar stem: “Ze zeggen dat die van een drugsbende is, dus niemand durft wat te zeggen.”

Onze Morro da Conceição en de omliggende straten waren lange tijd een vergeten stukje in het centrum van Rio de Janeiro. Op maandagavond was er alleen maar live sambamuziek op de Pedra do Sal, een schilderachtig pleintje op een steenworp afstand van waar we nu zitten. Zero4 was het enige café aan de Largo da Prainha, verder heerste er een diepe rust.

Dat veranderde met de komst van de Olympische Spelen in 2016. Onze buurt, Rio’s oude havengebied, werd opgeknapt en werd toegankelijker gemaakt door onder andere de aanleg van een sneltram. Het werd ’s avonds veiliger. De mensen die onze buurt ’s avonds uit veiligheidsoverwegingen meden, wisten ons nu wel te vinden en op maandagavond is er in andere delen van de stad weinig te beleven. Vandaar dus de grote stromen mensen.

Aan het Largo da Prainha opende het ene cafeetje na het andere de deuren en nu schalt er tot het ochtendgloren keiharde muziek uit de boxen die tot op onze berg te horen is. Op maandag slapen we met oordoppen in.

Terwijl we het gesjor met de hekken door de ‘crew’ hoofdschuddend gadeslaan, loopt er een buurman voorbij met ook een ‘Crew’-T-shirt aan en een honkbalknuppel in zijn hand. “Het moet niet gekker worden!”, roept mijn buurvrouw.

De grote hoeveelheden mensen hebben ook drugsdealers aangetrokken. Op een dinsdagavond toen mijn buurman Lourenço bij het kroegje van dona Eva muziek stond te draaien, verscheen opeens de politie en nam de dealertjes die 50 meter verderop stonden onder vuur. “Ik ben bijna bang geworden om ’s avonds op straat te zitten”, zegt Luziete, die doorgaans voor de duvel niet bang is.

Het is ironisch. Veel dingen die er vanwege de Olympische Spelen in onze buurt zijn gekomen, worden nu met sluiting of opheffing bedreigd: twee musea aan het opgeknapte Mauáplein, de sneltram, mooie vuilnisbakken voor gescheiden afval. De huidige burgemeester wil er geen geld meer aan uitgeven. Maar op maandagavond staan we in het middelpunt van de belangstelling en kan er een hoop geld worden verdiend. Taxi’s rijden af en aan, straatverkopers doen goede zaken. Buurtbewoners op hun beurt klagen over vrijende stelletjes onder hun slaapkamerraam en de drugshandel. “Ik mis die maandagavonden wel, dat er gewoon alleen nog samba was, en er een gemoedelijke sfeer hing”, mijmert Luziete.

Trouw-correspondenten vervangen deze weken Rob Schouten en Wim Boevink. Meer van deze columns leest u op trouw.nl/dossier/zomercolumns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden