Klein verslag Wim Boevink

Misschien is er morgen in Lyon zo’n ogenblik van bevlieging, bij Shanice, Sherida, Lineth

Het zomert. Op Wimbledon is het gras bij de baselines in de eerste week al bruin. In Frankrijk is het al moordend heet geweest. Morgen voetballen de meiden in Lyon. De hitte kon hen nog niet deren.

Sherida, Shanice, Lineth.

Ze voetballen ons collectief geheugen binnen. Daniëlle, Jackie. De balveroveraars. De woelwaters. De kleine motoren. Niemand die na een tuimeling zo snel weer op kan staan als Jackie.

Wat de meiden zo onderscheidt van de jongens is hun vermogen tot knulligheid. Een simpele pass laten mislukken. Een eenvoudige balaanname verprutsen. Maar daartegenover: de ijzeren wil de eigen fout – of die van de ander – te corrigeren.

En wat een loopvermogen.

Wat een conditie.

De Frenkielach

Frenkie is ook weer even te zien. Hij laat zich fotograferen in een fanshop in Barcelona. In een nieuw shirt. Frenkie lacht zijn Frenkielach.

Hij moet ook een bal vasthouden. ‘Kiss the ball’, roept een fotograaf. Frenkie weigert. Ik vind dat mooi.

Op een terras lees ik de sportpagina’s van het AD. Ze vertellen dat Frenkie met zijn vriendin Mikky op vakantie is geweest naar Tanzania. Om de Big Five te zien. Er zijn ook foto’s. Van Mikky en Frenkie. Hoe Mikky hem kust tegen zijn slaap, met op achtergrond een troepje leeuwen in het veld.

Daarna vlogen ze door naar de Seychellen. Weer een foto. Mikky en Frenkie staand in een zwembad, hij heeft zijn arm om haar heengeslagen. Er is uitzicht op eilanden in de verte.

Voor Frenkie was het daarmee nog niet voorbij. Hij ging nog met vrienden naar Turkije. Dollen in zee.

Zo’n zonnig leven.

Vandaag (of was het gisteren) moet hij geloof ik een balletje hooghouden in Camp Nou, bij de officiële presentatie.

De jonge komen, de oude gaan.

Arjen Robben neemt afscheid van het voetbal.

De man van glas. En kwikzilver.

Natuurlijk wordt hij herinnerd om zijn flitsende spel, die vijfde treffer tegen Spanje sprankelt weer door de sociale media, toen hij na een lange rush Ramos en Casillas dolde, ofschoon die actie natuurlijk betekenisloos was tegenover de gemiste kans in de WK-finale, tegen diezelfde Casillas, met die teen van hem.

Robben.

Vanaf rechts naar binnen dribbelen, een paar tikjes breed, bal aan de voet en dan met binnenkant links uithalen, dat gekrulde schot in de verre hoek. Een patent dat hem wereldroem bezorgde. Iedere verdediger kende het, elke doelman ook, en toch: er was niets tegen te doen.

Scoren in de 112de minuut

Een van zijn mooiste acties, in mijn herinnering, voltrok zich bij een bekerwedstrijd in 2010 tegen Schalke 04, toen hij, in het shirt van Bayern München en bij een stand van 0-0 , diep in de verlenging – de 112de minuut – de bal kreeg nog op eigen helft, tegen de zijlijn, langs die zijlijn sprintte, een of twee tackles ontwijkend, de achterlijn haalde en weer terug het strafschopgebied in kruiste, voorbij aan een verdediger en vervolgens met links kiezelhard de bovenhoek vond.

Weergaloos.

Misschien, heel misschien, zal er morgen in Lyon, bij zwoele dertig graden, zo’n ogenblik zijn van bevlieging, van Shanice of Sherida of Lineth, zo’n ogenblik dat we niet vergeten.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden