Beeld -

Klein Verslag Wim Boevink

Een blijvende liefde van mij: de stad München

Mensen verzamelen in de loop van hun leven liefdes. Mensen, dieren, plaatsen, voorwerpen. Sommige verdwijnen weer of maken plaats voor schaamte. Andere blijven, zelfs als je ze niet onderhoudt.

Wat die schaamte aangaat: zo moet ik denken aan Milan Kundera’s verhaal in het boek ‘De lach en de vergetelheid’ waarin ene Mirek poogt oude liefdesbrieven terug te halen en te vernietigen. Omdat ze lelijk was.

Maar hier wil ik het over die andere liefde hebben. De blijvende. Gisteren bezocht ik een dierbare ex en wist zeker dat mijn liefde voor haar, ook zonder onderhoud, was gebleven. “Vind je me nog steeds jong?” vroeg ze, en ik zei ja. De liefde was leeftijdsloos.

Een andere blijvende liefde van mij, in een heel ander spectrum, is de stad München, ook of misschien juist omdat ik er enige tijd niet meer ben geweest.

Ik leerde de stad kennen tijdens mijn verslaglegging ter plaatse van het Demjanjuk-proces, op de dagen – en die waren er genoeg – dat de verdachte door ziekte niet in staat was naar de rechtbank te komen.

Dan zwierf ik vanaf mijn hotel bij het Sendlinger Tor door de elegante winkelstraten van het stadscentrum, langs het prachtige raadhuis naar de opera en de Feldherrnhalle, voor een koffie bij Tambosi, een meer dan tweehonderd jaar oud etablissement, of een verwijlen onder de bomen in de hoftuin.

Zeehonden-outfit

Daarna stak ik graag over naar de ­Englischer Garten, het heerlijke stadspark, eerst om de surfers in hun zwarte zeehonden-outfit te zien op de golven van de kolkende Eisbach, en dan gegrilde kip te eten en een Augustiner te drinken in de grote Biergarten.

Ook een stad van kunsten natuurlijk, de Pinakotheek, het Haus der Kunst, het geweldige stadstheater dat toen onder de inspirerende leiding stond van Johan Simons en waar ‘Erfolg’ werd voorgedragen, ‘Succes’ van Lion Feuchtwanger, de grote München-roman over de jaren dertig, de jaren van de opkomende duisternis, de jaren dat München ‘Hauptstadt der Bewegung’ was.

In het Stadtmuseum is een niet al te grote, maar permanente tentoonstelling aan de nazi-jaren gewijd. Ook die zware schaduw hoort bij de liefde, zoals drama liefde kan verdiepen. München heeft – veel meer dan Berlijn – iets ongemakkelijks gehouden in zijn omgang met het verleden. De vestiging van het NS-documentatiecentrum is nog maar van enkele jaren geleden.

Beeld Wim Boevin000

Waarschijnlijk had ik over dit alles niet geschreven als ik niet deze week een onrustbarend duister nieuwsbericht had gelezen. De wrede verkrachting van een elfjarig meisje in een Münchens plantsoen door een man met een wolfsmasker.

Een wolfsmasker dat leek op het hier afgebeelde. Hier peurde een – ongetwijfelde zwaar gestoorde – man in oerangsten van de mens, pijn brengend ook aan een van mijn andere liefdes, namelijk die voor de wolf.

De verdachte, een 43-jarige, kon snel worden gepakt, hij was eerder veroordeeld voor seksueel kindermisbruik, psychiatrisch behandeld, overgebracht naar een therapeutische woongroep met verlofmogelijkheid: de artsen dachten dat het wel veilig was.

O en wat een inktzwarte daad, daar in mijn geliefde München.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden