Klein Verslag Klein Verslag

Diploma-uitreiking: de wereld ligt voor haar open

Het is juli geworden, de dagen zijn zomers, de vakantietijd nadert. In de voortuin draagt de mahonieplant volle trossen met blauwe druiven. In de achtertuin buigen takken door, zwaar van de pruimen. De eerste bloei van de rozen is voorbij.

Opa kwam uit het zuiden om de diploma-uitreiking van zijn jongste kleindochter bij te wonen. De school pronkte onder het rieten dak. Bij binnenkomst deelde men flesjes water uit; de gymzaal was warm. Door hooggeplaatste ramen viel nog het lage zonlicht van de vroege avond.

De zaal was volgezet met stoelen en geen ervan was leeg gebleven. Op schoten lagen boeketten. Bij de toegangen verdrongen zich nog meer belangstellenden.

Toen iedereen zat kwamen de geslaagden via een zijdeur binnen, ze droegen bachelor hats, zoals leerlingen in een Amerikaans college. ‘High School Musical’. Voor hen waren de eerste rijen gereserveerd.

Ik zag Jane binnenkomen. Onder haar hoed een grote lach. Opa applaudisseerde. De teamleider van de school, een kordate vrouw met donker haar, heette iedereen welkom en maande met een zekere strengheid telefoons uit te zetten. We voelden ons allemaal even vmbo-leerling.

Beeld Wim Boevink

Maar wat ze ook zei, ik voelde vooral roering bij deze samenkomst en aan alles, hoe triviaal ook, leek zich een emotie vast te willen maken, die weggeslikt moest worden.

Op schermen verschenen foto’s, van vrijwel onverstaanbaar mompelcommentaar voorzien door een zachtmoedige docent.

Het deerde niet. Foto’s van een schoolleven, van uitstapjes. Kinderen nog bij aanvang, jonge mensen nu. Klaterend gelach uit de eerste rijen.

Daarna het oproepen van de namen.

Ze stond als enig meisje – nog geen zeventien – in een rijtje van vier. De zon viel precies en alleen op haar gezicht. Om de spreker te kunnen zien, haar mentor, moest ze een hand boven haar ogen houden.

De mentor was trots op haar.

Ze had thuis weinig in haar hart laten kijken in die schooljaren; de aangeboden stof leek een marginaal bestaan te leiden, ver ondergeschikt aan vriendschappen en de muziek op haar oren. Pas toen ze via de telefoon de uitslag vernam – het was haar tweede eindexamen – stroomden de tranen stil over haar wangen.

Later las ik op haar diploma dat ze was geslaagd voor de theoretische leerweg, ‘conform de sector(en), techniek, zorg en welzijn en landbouw’.

Dat was ruimer dan ik had gedacht.

De wereld stond voor haar open.

In het jaarboek was alle geslaagden de vraag voorgelegd waar ze zichzelf over tien jaar zagen.

Jane had geantwoord: ‘Hopelijk met mijn eigen huis, een goede baan en een mooie toekomst’. Dat was minder specifiek dan de leerlinge die had geantwoord dat ze dan beginnend ondernemer hoopte te zijn met een eigen restaurant of een kroeg, liefst in Spanje en eventueel een baby.

Jane’s zicht reikt vooralsnog tot het hiphop-festival later deze maand, drie dagen in een tent; de temperaturen zullen zomers zijn en haar vader zal nog zijn kleine verslagen schrijven, tot de vakantiereis naar Engeland kan beginnen.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden