null Beeld
Beeld

Tv-columnMaaike Bos

De man die een kind baarde zou een voorbeeld moeten zijn

Vrouw werd man, man wil kind – en laat zichzelf bevruchten. Dat is het verhaal van de documentaire ‘Seahorse: The dad who ­gave birth’ (KRO-NCRV) van donderdag. De titel verwijst naar het unieke zeepaardje waarvan de man de vrouwelijke eitjes in zijn broedzak draagt en baart.

‘Een bizarre film’, wilde ik eerst schrijven. Maar hoe kon ik dit integere verhaal van een persoon die zo met identiteit worstelt, zulke emotionele offers brengt en desondanks zijn eigen weg kiest, bestempelen als afwijkend, bizar? Deze film is diep ontroerend en zou een voorbeeld moeten zijn.

De Britse regisseur Jeanie Finlay volgt Freddy McConnell (30) vanaf zijn laatste testosteron-injectie. De jongen met vlassig baardje, snor en gespierde biceps heeft het over ‘een pragmatische keuze’ om zelf zijn kind te dragen. Hij is als transman homo dus hij zoekt geen vrouw, en hij heeft zelf nog een baarmoeder. Het alternatief zou een draagmoeder zijn, ook complex.

De film roept veel intieme vragen op over zijn lichaam (heeft hij nu een vrouwelijk én mannelijk geslachtsdeel?). Finlay gaat daar totaal niet op in, waarmee ze zegt: dat gaat je geen donder aan. Dit is geen freakshow. Als Freddy in zijn oude schoolspullen snuffelt en steeds zijn vroegere naam tegen komt, kan hij die van schaamte niet eens zeggen. Zo diep noodzakelijk was zijn geslachtsverandering. Als kijker denk je dan: besef je wel wat je doet, nu je de mannelijke hormonen opschort, weer gaat menstrueren, ovuleren, en zwanger worden?

Constant een emotioneel wrak

De voorspelde obstakels en onzekerheid ­komen in honderdvoud voorbij. De eerste sperma-injectie leidt niet tot zwangerschap. De vriend/vriendin CJ (binair) die zou meedoen in co-ouderschap kan het toch niet aan. En door het gebrek aan testosteron wordt zijn huid weer zachter, verandert spiermassa in vet en worden zijn heupen breder. Hij voelt een angstige verlorenheid. Na het gelukkige moment van de positieve zwangerschapstest volgt de misselijkheid en is hij ‘constant een emotioneel wrak’.

Aan wie kan hij het vertellen, dubt hij. Niet eens iedereen weet dat hij transman is. “Was ik maar niet als trans geboren”, huilt hij ’s nachts. “Dan was het veel gemakkelijker geweest mij te begrijpen, en lief te hebben.”

Och jongen toch. De film ging over de ­vader die een kind baart. “Maar waar ik nu doorheen ga heeft niets te maken met zwanger zijn”, wanhoopt hij. “Het gaat er veel fundamenteler over dat ik mezelf volledig kwijtraak.”

Gelukkig heeft hij zijn vlotte, jonge moeder overal bij. Die vrouw is geweldig en volledig zonder oordeel. Ze miste zelf alle steun bij haar zwangerschappen, zegt ze. Nu is ze er voor haar zwangere kind, ongeacht de sekse. Ze gaat mee naar de echo’s, is trots aanstaande oma op de babyshower en streelt zijn handen als hij in bad aan het bevallen is. Dat is trouwens wel bizar hoor, die mannelijke kreun bij de weeën. En de latente vrouw die in zijn lichaam nog verstopt zit.

Je begint de film te kijken uit nieuwsgierigheid, maar leert deze persoon kennen als iemand die zich zelfs mentaal in nood brengt om zijn diepe wens te vervullen, en daarna zielsgelukkig is met de baby die hij voortbrengt. Liefhebbende vader voor de rest van zijn leven.

En wat de buitenwereld ervan denkt, maakt hem niet meer uit.

Mij ook niet meer.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden