Kalyani Kumar Beeld Aletta André

Column Aletta André

De kinderen van Kalyani zijn even in Delhi

De wijk Jangpura in Delhi is gecreëerd voor buitenstaanders: ontheemden uit plat­gewalste dorpjes, hindoes en sikhs uit islamitisch Pakistan, arbeidsmigranten uit andere deelstaten en vluchtelingen uit Afghanistan. Elk bouwde hier een nieuw leven op. Samen vormen ze India in het klein. Lees hier deel 1 over naaister Lovely. 

Deel 2: Kalyani

Kalyani is afgeleid. Voortdurend loopt ze naar het balkon om naar buiten te kijken. Normaal gesproken doet ze stilletjes en geroutineerd haar werk, waarvoor ze dagelijks twee uurtjes bij ons thuis komt. De afwas, de verse stoflaag van de vloer en meubels afpoetsen en een dweilbeurt.

Na een tijdje kan ze haar enthousiasme niet meer verbergen. “Het zijn mijn kinderen”, zegt ze en wijst naar het parkje verderop. Twee kleuters zitten onder een boom, samen met een andere werkster uit de buurt. “Het is schoolvakantie.”

Een paar weken per jaar ziet Kalyani haar kinderen. De rest van de tijd wonen ze in ‘het dorp’ bij hun grootouders. “Daar kunnen ze naar school, en er is altijd iemand thuis.”

Het dorp is zo’n tweeduizend kilometer ver weg, in de zuidelijke deelstaat Tamil Nadu. Kalyani kwam in Delhi terecht na haar gearrangeerde huwelijk met een Tamil-man, die hier woonde. Hij groeide op in Madrasi Kamp, een sloppenwijkje aan de rand van de buurt, genoemd naar de oude Britse naam van de regionale hoofdstad Chennai.

Klein Madras

Tweeduizend kilometer van huis hebben zo’n 1400 gezinnen hier in veertig jaar tijd een klein stukje Madras nagebouwd. De huizen zijn felblauw en groen geverfd, het ruikt er naar kokos en verse currybladeren en er wordt gesproken in de zangerige klanken van Tamil. Twee jaar geleden kregen de inwoners hun eerste gemeenschappelijke toiletgebouw.

Veel kinderen uit de buurt gaan gewoon in Delhi naar school. Elke ochtend worden ze in kleine groepjes door fietsriksja’s en minibusjes bij de gratis overheidsscholen afgezet. Maar voor Kalyani, die na ruim negen jaar in Delhi redelijk Hindi spreekt, is dit geen optie. “In het dorp krijgen ze les in hun eigen taal. En ik heb ook geen tijd voor ze.”

Werk in het zuiden

Kalyani werkt van maandag tot zaterdag, van zeven uur ’s ochtends tot vijf uur ’s middags in huizen in de buurt. Waarom ze niet zelf terug naar Tamil Nadu gaat om in de buurt van haar dorp soortgelijk werk te vinden, is niet helemaal duidelijk. In middenklasse-India is altijd behoefte aan werksters, ook in het zuiden van het land. Haar man, die elke ochtend twee uur­tjes auto’s wast en zijn dagen verder drinkend en luierend doorbrengt, zou zijn activiteiten ook makkelijk elders kunnen voortzetten.

Waarschijnlijk is het dorp nog altijd te ver van de dichtstbijzijnde grote stad voor wekelijkse bezoekjes. En dan kun je net zo goed in Delhi zitten, waar de salarissen in ieder geval ietsje hoger zijn.

Gevraagd om zelf over de redenen uit te wijden, haalt Kalyani haar schouders op. De dingen zijn zoals ze zijn. Het leven heeft haar gebracht waar ze nu is. Kinderen krijgen hoort erbij, ook al heb je zelf geen tijd om voor ze te zorgen. Het enige wat ze kan doen, is met volle teugen genieten als ze er zijn. Ze zwaait blij naar het parkje. De rest van de schoolvakantie hoeft ze bij mij thuis niet te komen.

Trouws correspondenten vervangen deze zomer Rob Schouten en Wim Boevink.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden