Klein verslag Wim Boevink

De gekozen letter van dit gedicht trof mij

Beeld Trouw

Geluk

Niet anders is de gang van ieder ­leven:

Men raakt aan ’t eind van alle ­dingen los.

Wat heeft mij even een geluk ­hergeven?

Een neevlige einder, een verdoezeld bos.

Met dit gedicht van J.C. Bloem eindigt een wandeling door Zutphen, zoals voorgesteld door de samenstellers van het zojuist verschenen boek ‘Muurpoëzie in Zutphen & Warnsveld’; een wandeling die voert langs achttien locaties van op muren aangebrachte gedichten.

Wie goed kijkt, ziet dat het lettertype van het gedicht hierboven een andere is dan dat van de tekst eronder. De krant gebruikt de Brioni-letter, de poëzie in Zutphen is aangebracht in het lettertype Georgia.

Waarom is dat van belang?

Toen ik voor het eerst eens goed keek naar een muurgedicht in Zutphen – het gedicht ‘Onvervreemdbaar’ van Ida Gerhardt – werd ik niet alleen getroffen door de schoonheid van de regels, maar ook door de schoonheid van de plaatsing tegen de gevel.

Er was veel ruimte om de regels heen. Ze ademen. En iets in die gekozen letter maakte dat het me voorkwam dat het gedicht tijdloos was, alsof er altijd al was en ik was verbaasd onlangs te vernemen dat het muurpoëzie-project in Zutphen pas vijf jaar geleden was gestart. Dat het gedicht zo tijdloos werkte en zo klassiek heeft dus te maken met de keuze van de letter en zie: de Georgia is zeer verwant aan de klassieke Times New Roman (onder andere gebruikt door de ‘Encyclopædia Britannica’ en de Frankfurter Algemeine Zeitung).

Hier heeft een projectgroep bij de gemeente prachtig werk verricht: een gedicht is ook vorm.

Op slechts twee plaatsen wijkt Zutphen af van de keuze voor de Georgia. In de Noorderhaven is een gedicht van Tim Pardijs uitgevoerd in cortenstaal en voor het vorig weekend onthulde gedicht van H.C. ten Berge was het handschrift van de dichter gekopieerd in rvs.

De onthulling van het gedicht van H.C. ten Berge in Zutphen.

Ik was aanwezig bij die onthulling, in de fraaie, versterkte bocht van de IJsselkade, die men de Bult van Ketjen noemt. De zon scheen, de rivier stroomde, een aak voer voorbij.

Er waren enige tientallen belangstellenden die naar de voordracht van de dichter zelf waren komen luisteren, van diens mooie ‘IJsselbrug in de ochtend’.

Mist boven de rivier,

Meeuwen stil op de beschoeiing.

Ganzen stijgen met gestrekte halzen

Uit de zilvernevel op.

Twee zwanen in scheervlucht over de waarden,

Het zachte gefluister van hun ­vleugels,

Het statige dalen --

En hoe magisch was het dat precies op het moment dat de dichter zijn ganzen liet stijgen er stijgende ganzen voorbijvlogen, ongezien door de dichter zelf. Er ging een bijna hoorbaar ‘ooh’ door het publiek.

Geen wonder dat men de man later op de ochtend koninklijk onderscheidde en benoemde tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden