Klein Verslag Wim Boevink

Vleeswaren terugroepen, noem me bij mijn naam

Dierendag. Kipfilet. Achterham. Grillworst. Corned beef. Varkenslever. Katenspek. Ontbijtspek. Casselerrib. Palingworst. Bacon. Pekelvlees. Boerenmetworst. Pepersalami. Snijworst. Tongkaas. Pancetta. Yorkham. Mosterdrollade. Leverkaas. Schwarzwalder. Coburger gerookt. Honingham.

Jumbo.

Dierendag. De supermarkt met de olifantennaam riep 135 soorten vleeswaren terug; de listeriabacterie was erin aangetroffen.

Vleeswaren terugroepen.

Noem me bij mijn naam.

Het was nog vroeg.

Buiten brak het licht maar moeizaam door. Ik stond bij de radio.

Ik wist van niks. “Het is het gesprek van de dag”, zei de radio. Ik keek naar mijn vrouw. Ze zat aan tafel te lezen.

“Wat?”, zei ze.

Drijfnatte vrouw

Voor een supermarkt – de radio mocht niet naar binnen – werd een drijfnatte vrouw geïnterviewd. Ze was door de regen gefietst. Maar voorverpakte vleeswaren kocht ze nooit, zei ze.

Ik keek door het raam naar de regen. De resten van Lorenzo. De tropische storm die ergens bij de Caraïben was geboren, het oceaanwater opstuwde en bekoelde.

De biobak moest aan straat.

Listeria. Mysteria.

De bus was vol donkere jassen. Het water liep in dunne vingers langs het glas. De stad was zwart.

Ik had het koud.

Kocht een trui bij C&A.

Cashmere voor 69 euro.

Kon dat kloppen, geiten van de uitlopers van de Himalaya?

Like

In de volle koffiebar vier Amerikaanse meisjes. Ze toonden elkaar de schermen van hun telefoons. In hun opgetogen zinnen het stopwoord ‘like’. ‘It was like...he was like...’ De rest verdween in het luide gekwetter dat de ruimte tot de nok vulde. Alom.

Na hen, werkelijk, vijf jonge Russen. Drie jongens, twee meisjes. Witte, ernstige gezichten, zachte stemmen. Tijdloze kapsels. De meisjes hadden dun sluik haar, waar een oor doorheen stak. Ze aten gebakken eieren, met avocado en bacon.

Listeria, Hysteria.

Lorenzo zwiepte een waas door de straten. Het scherm in mijn hand zei: drie doden en een miskraam door listeriabesmetting.

Ik dacht aan de vrouw en haar miskraam. “Kisa had a baby, but the baby died”, zong Nick Cave in de nacht, toen hij zijn wonderschone en etherische album ‘Ghosteen’ aan de wereld openbaarde. Via YouTube.

Toen de baby ziek was ging Kisa naar de Boeddha. Die zei: kalm maar, haal een mosterdzaadje bij elk huis in het dorp. Elk huis waar nog niet gestorven is. Maar ze haalde geen enkel zaadje op. Kisa huilde en huilde. “She said everybody is always losing somebody.” En begroef haar baby.

Een filmpje in dezelfde palm van mijn hand. Een doodsbange jonge vrouw in Amerika roept wanhopig dat we nog maar een paar maanden hebben. Het klimaat. “We moeten onze baby’s opeten”, zegt ze.

And I’m just waiting now, for peace to come”, zong Cave. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden