Achter de schermenMonic Slingerland

Chef opinie Monic Slingerland: De lezers houden ons constant scherp

Dagelijks komen bij Trouw zo’n vijftig lezersreacties en twintig opiniestukken binnen. Chef van de opinieredactie, Monic Slingerland, bepaalt samen met haar team welke daarvan een plek krijgen in de krant. ‘Achter een inzending van een paar regels gaat vaak een hele wereld schuil.’

Trouw ruimt dagelijks drie of vier pagina’s in voor opinie. Best veel!

“We vinden het heel belangrijk om verschillende geluiden uit de samenleving te laten horen. Het voegt echt iets toe aan de nieuwsgaring en duiding daarvan. En het geeft ons als krant de mogelijkheid om een actieve rol te spelen in het publieke debat. Neem de discussie over Zwarte Piet. Daarover hebben we de afgelopen jaren behoorlijk wat ingezonden stukken en lezersbrieven geplaatst. Van tegen- en voorstanders. Ik geloof echt dat we er zo aan hebben bijgedragen dat de opvatting over dit onderwerp langzaam verandert.”

‘Opinie is een vrijplaats voor discussie’, staat er bovenaan de pagina. Betekent dit dat jullie alles plaatsen?

“Dat kan niet; dan zou de halve krant uit opiniepagina’s bestaan. We hebben per dag slechts ruimte voor twee ingezonden stukken en een paar brieven. Samen met mijn collega’s Nicole Lucas, Wilma van Meteren en de ombudsman Edwin Kreulen maak ik de selectie.”

Hoe kiezen jullie?

“We hanteren een paar criteria. Voor een ingezonden stuk is het belangrijk dat het je aan het denken zet. Geen algemene waarheden en open deuren, kortom. Het liefst wil ik dat lezers ‘s ochtends bij het ontbijt over een opiniestuk in discussie gaan. Verder letten we erop dat de artikelen over een maatschappelijke ontwikkeling gaan, niet over een persoon. En de tekst moet toegankelijk zijn geschreven, zodat iedereen over het onderwerp kan meedenken.”

Monic Slingerland (1958) studeerde Middeleeuwse Geschiedenis aan de Universiteit Utrecht. Sinds 1985 werkt ze bij Trouw. Ze vervulde verschillende functies op de redactie: verslaggever protestantse kerken, redacteur non-fictie boeken, redacteur gezondheidszorg, chef kerkredactie, eindredacteur van het achtergrondkatern De Verdieping en verslaggever katholiek nieuws. Sinds 2014 is ze chef van de opinieredactie. Naast haar werk bij de krant schreef ze vijf boeken, waaronder ‘Fietsen met God’ (waarvoor ze van Canterbury naar Rome fietste) en ‘Paus Franciscus, het eerste jaar’.

En de lezersbrieven en -mails?

“Daarvan proberen we een zo’n breed mogelijke selectie te plaatsen. Hoewel we geen tijd hebben om iedereen persoonlijk te antwoorden, lezen we ze echt allemaal. Reacties op specifieke artikelen sturen we door naar de verantwoordelijke redacteur, zodat die ze eventueel kan oppakken. Algemene opmerkingen over de krant gaan naar de hoofdredactie. Lezersbrieven helpen ons echt om voeling te houden met ons publiek. Sommige mensen schrijven ons trouwens iedere dag.”

Pardon?

“Ja, heel bijzonder! En vaak sturen ze nog zinvolle bijdragen ook. Maar om ook anderen de ruimte te geven, plaatsen we maximaal eens in de zes weken een reactie van dezelfde persoon.”

Wat voor berichten gaan naar de hoofdredactie?

“Bijvoorbeeld over reclames voor vliegreizen. Trouw heeft duurzaamheid natuurlijk hoog in het vaandel. Dan horen zulke advertenties daar niet in thuis, vinden sommige mensen. Op de redactie voeren we discussies over zo’n onderwerp. Zo houden onze lezers ons constant scherp.”

Je bent nu zes jaar chef van de opinieredactie. Is de aard van de inzendingen in die tijd veranderd?

“Vroeger deelden mensen vooral meningen, nu ook meer persoonlijke ervaringen. Zo krijgen we soms ingezonden artikelen van docenten, die vanuit hun eigen praktijk laten zien waarom voorstellen van het ministerie van onderwijs juist wel of helemaal niet zullen werken. En we ontvingen van nogal wat verpleegkundigen persoonlijke reacties over het voorstel van de minister om een regieverpleegkundige in te stellen. Die inzendingen zeggen meer dan een mening vanachter een bureau.”

Welke reactie van de afgelopen jaren is je het meest bijgebleven?

“Dat was zo’n persoonlijk verhaal. We hadden een opiniestuk gehad over de Nip-test, waarmee je bij ongeboren kinderen onder andere het syndroom van Down kunt vaststellen. Naar aanleiding daarvan kregen we veel reacties van lezers dat kinderen met Down zo leuk zijn, en dat het onmenselijk is om te ze te laten aborteren. Maar er was ook een schrijfster met een broer met Down. Hoewel ze had haar broer nooit had willen missen, vond ze het als kind moeilijk om ‘de zus van’ te zijn. Alle aandacht ging namelijk altijd naar hem. Dat had grote impact op haar leven, als kind en als volwassene. Haar oproep was om ouders die wel voor abortus kiezen niet te veroordelen. Omdat je als buitenstaander geen idee hebt hoe zwaar de praktijk kan zijn. Zo’n verhaal voegt mijns inziens echt iets toe aan voor- en tegenargumenten.”

Eind 2019 portretteerden jullie verschillende inzenders over hun drijfveren om in de pen te klimmen. Wat heb je daarvan geleerd?

“Dat er achter de vaak korte berichten een hele wereld schuilgaat. We hebben vijf opmerkelijke inzendingen uitgezocht en zijn bij de schrijvers op bezoek gegaan. Dat was zo leuk! We gingen bijvoorbeeld naar Rob Snoeks, die zijn Utrechtse jarendertighuis heeft omgetoverd tot een duurzaam energiefabriekje. Hij schreef er in november een opiniestuk over. Dat was een van de best gelezen bijdragen van het jaar. Een ander bijzonder bezoek was dat aan de 91-jarige Dick de Jongh. Hij had zich er druk om gemaakt dat we op donderdag 31 oktober – Hervormingsdag, gewijd aan Luther – daar in de krant geen aandacht aan hadden besteed. Hij stuurde ons een boze brief. Handgeschreven, met zijn 73-jaar-oude-vulpen met knijpreservoir. Ik hoop dat we dit jaar meer van dat soort schrijvers kunnen portretteren.”

Behalve dat ze spontaan schrijven, roep je lezers in je zaterdagse rubriek ‘De vraag van Monic’ ook op hun mening te geven over een onderwerp. Hoe verzin je die vragen?

“Meestal haak ik in op de actualiteit. Zoals laatst, toen vlogger Nikkie de Jager uit de kast kwam als transgender. Ik heb vervolgens de vraag gesteld of veertien — de leeftijd waarop zij met haar transformatie begon — oud genoeg is voor een hormoonbehandeling. Verder probeer ik zwaardere en lichtere onderwerpen af te wisselen.”

Komen er veel reacties op de rubriek?

“Zeker weten, de ene keer natuurlijk meer dan de andere. Op de vraag ‘moet de huiskat buiten aan de lijn?’ die ik afgelopen november opwierp, kregen we bijvoorbeeld ongelofelijk veel reacties. Ik had niet gedacht dat die bij lezers zoveel los zou maken.”

Je werkt al 35 jaar bij Trouw. Dan moet je het wel erg naar je zin hebben.

“Klopt. Ik heb allerlei verschillende functies vervuld, van verslaggever tot eindredacteur. Daardoor blijft het werk interessant. Ook fijn: ik krijg hier de ruimte om mijn eigen ding te doen. Zo heb ik in al die jaren vijf keer onbetaald verlof kunnen nemen om een boek te schrijven. Verder vind ik het prettig dat de organisatie van Trouw zo plat is, en weinig bureaucratisch. Alles draait om de inhoud; we vergaderen altijd kort en efficiënt. Heerlijk. Wat dat betreft zou ik denk ik nooit meer aan een ‘gewone’ werkplek kunnen wennen.”

Welke keuzes worden er gemaakt bij het schrijven van artikelen en hoe pakken wij ons onderzoek aan? In Achter de Schermen vertellen journalisten van Trouw hoe ze te werk gaan.

Lees ook:
Had Trouw het opiniestuk over de Transgenderwet niet moeten plaatsen? Onzin, vindt de chef opinie

Het opiniestuk van Caroline Franssen maakte de afgelopen weken heel wat los. Sommige mensen voelden zich gekwetst. Anderen vonden dat Trouw het artikel nooit had mogen plaatsen. Chef van de opinieredactie Monic Slingerland bestrijdt dat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden