column Christen-democraten en sociaal-democraten kregen dit weekeinde waar beide kampen al zo lang naar smachtten. De leiding van CDA en PvdA deed wat van hen verwacht werd. Het partijkader werd nieuwe moed in gesproken.

Een warm bad na al de ellende van de afgelopen jaren doet wonderen.

Op de internetsite van de Volkskrant stond maandag meteen een peilinkje met de vraag wat de niet-congresgangers er van vonden. Niks geen representatieve peiling, maar toch het vermelden waard.
De antwoorden waren tekenend. De congressen hebben de waardering voor CDA en PvdA niet veranderd. Het zijn bijna stalinistische uitslagen: meer dan tachtig procent staat sceptisch tegenover de pogingen van de twee grote volkspartijen om zichzelf bij de haren uit de politieke modder te slepen.

Voor revitalisering van de twee traditionele partijen is dan ook meer nodig dan een preek voor eigen parochie. Job Cohen mag de linkse retoriek hervonden hebben en Aart Jan de Geus mag trots zijn op zijn uitvinding van het radicale midden, willen het geen holle woorden zijn, dan zal de vertaling in politieke standpunten niet lang op zich moeten laten wachten.

Om de voorstellen van De Geus op voorhand een ruk naar links te noemen, zoals sommige media in de dagen voor de publicatie van het rapport van het Strategisch Beraad deden, is onzinnig. Op dit moment valt er niet veel meer over te zeggen dan dat het CDA, met dit rapport de politieke samenwerking met de PVV heroverweegt. Spanning in de gedoogcoalitie hoeft dat niet per se op korte termijn op te leveren.

Cohen zal nog de grootste moeite hebben zijn stoere taal van dit weekeinde in standpunten te vertalen. Laat u niet aanpraten dat de crisis veroorzaakt is door te hoge overheidsuitgaven, hield hij zijn partijgenoten voor. Dat klopt, maar wat betekent dat dan in de praktijk? Dat de crisis kan worden opgelost door meer toezicht op banken, door een verbod op bonussen en door een hoger belastingtarief voor de erg-veel-verdieners?

De PvdA en Cohen weten wel beter. De partijleider kondigde ferm aan niet thuis te geven als het kabinet komt vragen om steun voor extra bezuinigingen, maar dat is allemaal minder schokkend dan het lijkt. Vooral bedoeld om het goede gevoel naar de eigen achterban over te brengen. Ook de PvdA zal aan meer bezuinigingen niet ontkomen. De partij is geen SP van vooral nee zeggen. Elke poging iets van dat SP-profiel over te nemen, is op voorhand ongeloofwaardig.

De twee congressen waren een aardige opsteker voor de eigen achterban. Niet meer, niet minder. De inhoudelijke vernieuwing van CDA en PvdA is nog maar net begonnen.

Het rapport-De Geus betekent voor het CDA een beloftevolle start. Bij de PvdA is het proces ingewikkelder en vooralsnog van een behoorlijk abstract niveau, al kan je dat de initiatiefnemers van de vernieuwingsslag bij de Wiardi Beckmanstichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA, niet kwalijk nemen.

De vernieuwing en revitalisering van de beide partijen dient plaats te vinden, terwijl er volop praktische politieke bedreven moet worden. Tussen die twee schaakborden een geloofwaardige verbinding maken is bijna onmogelijk, maar het is niet anders.