column Over een aantal maanden zullen de Republikeinen voor hun favoriete presidentskandidaat stemmen. Als we de polls mogen geloven belooft het een moeilijke keuze te worden, want geen enkele kandidaat heeft tot nog toe zijn toppositie vast weten te houden.

Gezien de hoeveelheid blunders die elke kandidaat haast op weekbasis lijkt te maken, is dat niet zo gek. Waar we in 2008 haast wereldwijd nog compleet geschokt waren, toen Sarah Palin als vicepresidentskandidaat van de Republikeinen geen enkele krant wist te noemen tijdens een interview met Katie Couric, is de situatie nu heel wat anders. De Verenigde Staten dreigen nog eens immuun te worden voor stommiteiten, als de kandidaten op deze snelheid doorgaan zich te verspreken en te vergissen.

Een kleine greep uit de blunders tot nog toe: de huidige koploper Newt Gringrich verklaarde in november dat wetten, die kinderarbeid verbieden, "truly stupid" zijn. Michele Bachmann feliciteerde Elvis Presley vrolijk met zijn verjaardag op de sterfdag van de arme man en Rick Perry vergat tijdens een bezoek aan een College in New Hampshire dat de stemgerechtigde leeftijd in de VS niet 21, maar 18 jaar is.

En dat zijn dan nog relatief onschuldige blunders. Tijdens het tv-debat van afgelopen zaterdag daagde chronische runner up Mitt Romney zijn concurrent Rick Perry uit voor een weddenschap van 10000 euro, om zijn punt te bewijzen. Grinrich trapte menig kiezer tegen de scheen door te stellen dat de Palestijnen "an invented people" zijn en Perry vergat tijdens een poging kritiek te uiten op het Hoge Gerechtshof van de Verenigde Staten, spontaan hoeveel rechters het in dit Hof eigenlijk betreft.

De meest recente blunder die ik me kan herinneren binnen de Nederlandse nationale politiek, is de beruchte rekenfout waarop Mark Rutte zijn verklaring aan de Tweede Kamer aangaande de financiële steun aan Griekenland baseerde. Vervelend, dramatisch zelfs in veel opzichten, maar hij is er uiteindelijk vrijwel zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Natuurlijk moet ik het vooral heel fijn vinden, dat wij Nederlanders ons doorgaans zo braaf aan ons gezonde verstand houden, maar soms ben ik toch een tikje jaloers op de Amerikanen. Het spektakel dat überhaupt om de verkiezingen heen gecreëerd wordt is met alle glitter en dramatisch patriottische muziek al genoeg bron voor entertainment, maar de kandidaten zelf werken ook zo heerlijk mee. Geen debat gaat voorbij zonder dat minstens één kanshebber grandioos de fout in gaat; geen interview is veilig voor de onwaarschijnlijk basale onwetendheid van de kandidaat. Dat maakt de boel een stuk spannender: wat zouden ze deze keer weer voor verbazingwekkends verkondigen?

Als één van de Nederlandse partijleiders zich nu even zou opofferen, en om de zoveel tijd met Juliana naar de huidige koningin zou refereren of op de automatische piloot zou vergeten wie de huidige president van Frankrijk is, zou het politieke spel er vast heel wat fascinerender op worden. Als Geert Wilders oprecht zou blijken te geloven dat Marokko onder China ligt, zou ik door het dolle heen zijn. En mocht binnenkort uit de woorden van Kees van der Staaij blijken dat hij de clou van de evolutietheorie totaal niet heeft begrepen, dan kan ik mijn geluk vast niet op.

Sterker nog, dan zou ik bijna spontaan vergeten dat dit soort mensen helaas ons land ook nog horen te leiden. Dat is het nadeel van de huidige Amerikaanse situatie: de nu nog veelal hilarisch klinkende blunders komen wel uit de mond van serieuze kandidaten voor het presidentschap. Het valt te hopen dat de meerderheid Barack Obama boven een random Republikeinse kandidaat zal verkiezen in 2012, maar met het oog op de eerste peilingen is dat nog helemaal niet zo zeker.

Het zou dus zomaar eens kunnen gebeuren dat de man of vrouw die traditioneel als de machtigste persoon ter wereld wordt beschouwd, vanaf 2012 kinderarbeid promotend of dode popsterren feliciterend door het leven gaat.