column Geschokt kwam dinsdag een van mijn studiegenoten de collegezaal binnen: ze zag nu al zeker vierentwintig uur lang overal lange, bebaarde mannen, die zich in rode gewaden door de Maastrichtse straten lieten glijden, haar vreemd vriendelijk glimlachend na starend. In eerste instantie ging ze nog uit van een soort carnavalsvoorbode ¿ een verschijnsel waar ze een maandje terug al even erg mee was overrompeld ¿ maar na de achttiende bijna identieke voorbijganger begon ze zich toch zorgen te maken over haar gezondheid.

Gelukkig konden haar medestudenten haar gerust stellen. Niks om zich zorgen over te maken, zo wist een Bulgaarse vriend te vertellen, het was slechts de Nederlandse Kerstman geweest die ze tegen het lijf was gelopen. De stroom hulpsinterklazen zou nu al wel moeten afnemen, want na de vijfde is het feest officieel voorbij.

Tot grote teleurstelling van menig internationaal student, bleek, want meteen stak een gesprek van wal over de vele nieuwe Nederlandse woorden die sommigen zich eigen hadden weten te maken door het religieus volgen van het Sinterklaasjournaal. "Pepernoten, schoenen, daken", werd er vrolijk geoefend, hier en daar een geïrriteerde blik oogstend van Nederlandse studenten die zich juist uit alle macht trachtten van het stukje Nederlandse cultuur af te zetten.

Toen het haast onuitspreekbare "Dieuwertje" aan bod dreigde te komen, viel het even stil. "I never got to buy pepernoten", jammerde een studente opeens, oprecht aangedaan. De vijfde had ze zich tevergeefs een weg door de hoofdstraat gebaand, dwars tussen de kleurrijk verkleedde kinders door, om overal lege schappen aan te treffen. En dat terwijl ze zich zo had verheugd op de speculaashompjes die haar beloofd waren.

"Wacht nog maar een dagje of vijf", adviseerde haar plots erg zelfverzekerd ogende buurman, nonchalant in zijn stoel wegzakkend. "Over een week weten ze niet hoe ze het kwijt moeten."

Blijkbaar bekroond tot kruidnootspecialist werd hij overvallen met tal van vragen: welke smaak was dan het lekkerst? Was het waar dat pepernoten eigenlijk geen pepernoten waren, en andersom, of had ze dat verkeerd begrepen? En hoe zat het met "marsepein" - wat was dat?

Ondertussen sloeg de rest van de sinterklaasjournaalfans een heel andere weg in: veroordelend werd gesproken over de ethisch gezien niet helemaal oké klinkende elementen van ons sinterklaasfeest. "Ik ben het wel met jullie eens hoor", reageerde een Nederlandse student beduusd, "maar ik kan het niet helpen dat ik zo ben opgevoed."

Geen compleet afdoende excuus voor de meeste  niet-Nederlandse studenten, en met reden natuurlijk: ik denk niet dat ik het als buitenstaander erg acceptabel had gevonden, te ontdekken dat 'het' feest van de volkstraditie een stel zwart geschminkte blanken vereist, naar wie bovendien steevast wordt gerefereerd als de 'knechten' van Sinterklaas.

Gelukkig werd het ons niet heel persoonlijk aangerekend - met de overdoses aan suiker en cadeaus die bij Sinterklaas horen, heb je het gemiddelde kind natuurlijk snel omgekocht. Bovendien wordt Sinterklaas ook in veel andere landen gevierd, zij het meestal exclusief het onverantwoorde gebruik van knechten en de sowieso nogal uit de pan gerezen feestperiode. De welingelichte Bulgaar vertrouwde ons toe dat hij vandaag met een traditie zou breken, want hoewel men in zijn land normaal gesproken vis eet op de zesde had hij de vijfde de verleiding al niet meer kunnen weerstaan. "Vis?", vroeg een Nederlander verbaasd, zijn eetlust zichtbaar verminderend bij het horen van het woord. Ja, omdat Sint Nikolaas de beschermer is van de visserij natuurlijk. Logisch toch?

De Nederlander keek me wat verschrokken aan. Dan hebben wij het toch maar fijn geregeld voor onszelf, met onze overvloed aan snoepgoed en surprises. Ethisch onverantwoord of niet.