Het is zover! Huiskatten en boerderijschapen all over the country kunnen opgelucht adem halen, want vanaf gisterenochtend 10 uur staan er 500 agenten te trappelen om dierenleed het land uit te helpen.

Op dit moment gaat het nog om parttime krachten, maar vanaf eind november zullen ook fulltime politieagenten zich op het bewaken van het dierenwelzijn storten.

De zogenaamde 'Animal Cops', een paradepaardje van de PVV, moeten ingeschakeld kunnen worden om verwaarlozing en mishandeling bij dieren tegen te gaan - een taak die de gloednieuwe politiektak in de volksmond al snel de titel 'caviapolitie' bezorgde. En dan drukt men zich nog netjes uit, want echt heel veel voorstanders van de dierenpolitie lijken zich niet onder de bevolking te bevinden.

Deels is dat waarschijnlijk te wijten aan het feit dat een ander deel van de politieplannen van het kabinet - het idee dat er 3000 extra agenten op straat zouden komen - níét is bereikt. Het klinkt ook wel redelijk stompzinnig: waar ons halve land zich in een spagaat moet werken om rond te komen en de overheid subsidies en toeslagen stopzet alsof het een algehele nationale crisis betreft, besteden we ondertussen vrolijk budget aan een idee dat zowel qua effectiviteit als qua draagvlak uiterst twijfelachtig is.

Maar voor een groot deel is de scepsis tegenover de Animal Cops wellicht ook te wijten aan luiheid. Überhaupt fatsoenlijk voor de goudvis of parkiet zorgen wordt door sommige mensen al als een oneerlijk zware taak gezien, laat staan actief te moeten toezien op andermans zorgpraktijken.

En waar houdt het op? Is straks elke vergeten vissenvoederbeurt een misdaad, is het observeren van wandelende takken in een jampot voortaan een heus strafbaar feit? Geldt de algensoep in mijn aquarium vanaf heden als mishandeling, is elk kwajongetje dat graag katten op de kast jaagt een crimineel in de dop?

Het lijkt allemaal zo tragisch veel werk. Dat is het veel mensen niet waard, zo bleek ook wel uit een onderzoek van het 1vandaag Jongerenpanel - onder jongeren van 12 tot en met 24 jaar - waar ik een aantal weken geleden nota bene zelf aan mee heb gedaan.

Uit de gelukkig anonieme internetenquête kwam onder anderen naar voren dat maar 26% van de jongeren naar zijn of haar mobieltje zou grijpen bij het zien van een gewonde duif. 35% van 'mijn' leeftijdsgroep ziet het nut van animal cops totaal niet in, en 20% van de jongeren zou dan ook voor geen enkel dier de moeite doen het gloednieuwe meldnummer 144 te bellen.

Ikzelf heb vol overtuiging beweerd mijn handen écht wel uit de mouwen te willen steken om een duif van de ondergang te redden, maar achteraf gezien was dit misschien meer een antwoord uit karmavrees dan uit oprechte dierenliefde.

Op de vraag of animal cops op zichzelf een nuttig initiatief zijn antwoordde ik namelijk met minstens net zoveel overgave totaal niet in het PVV-plan te geloven. Ik beweer nog altijd bij hoog en laag dat ik gewoonweg niet denk dat het dierenpolitieteam veel toegevoegde waarde zal hebben, maar ergens heb ik de energie ook niet over om te kijken naar de mogelijke positieve implicaties van het plan, mochten ze bestaan.

In mijn enquête heb ik dus maar snel het "geen toelichting"-vakje aangekruist, want ik kon het niet over mijn hart krijgen voor mijn eigen luiheid uit te komen. Het schuldgevoel dat zo'n bekentenis me zou opleveren telkens wanneer ik naar de guppies in mijn algensoepje tuur, was me de eerlijkheid niet waard.