column 'Papou', noemt ze me. Wat natuurlijk altijd leuker klinkt dan 'pappie', 'pépé' of 'opa'. Of ik gedurende de afgelopen twee jaar in de huid van een echte grootvader ben gekropen, is een andere zaak. In het begin moest mijn kleindochter overigens nog wennen aan die donkere stem en aan die twee grote behaarde spinnen die ik zelf als doodgewone mannehanden beschouw. Misschien had haar achterdocht te maken met het feit dat ze dagelijks door zachtvrouwelijke huid wordt omringd.

Amie Jolie heeft twee mama's. Twee lieve moeders die, meer dan drie jaar geleden, samen tot de beslissing kwamen om een kind te nemen. Hoewel het mijn (oudste) dochter was die deze levensvrucht droeg en ter wereld bracht, doet haar levenspartner niet voor haar onder als het om moederliefde gaat. Het is dan ook hartverwarmend dat nu een wet in de maak is om dit dubbele moederschap in juridische gelijkwaardigheid te verankeren.

Via het duomoederschap wordt de niet-biologische moeder, de duomoeder, als volwaardig erkend zonder tussenkomst van de rechter. Geen adoptiegedoe meer. De bijna voltallige Kamer zal hier vóór stemmen. Het CDA, bijvoorbeeld, stelt 'het belang van het kind voorop' in een 'stabiele thuisomgeving'. Volgens woordvoerder Peter Oskam is dat voor 'kinderen die twee moeders (of twee vaders) hebben, niet anders dan voor kinderen met een vader en een moeder. Het CDA ziet gezinnen en families als het fundament en cement van onze samenleving.'

Een standpunt dat door de SGP (en de ChristenUnie) niet wordt gedeeld. Om het wetsvoorstel naar de prullenmand te verwijzen beroept SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij zich op 'de natuurlijke, van God gegeven normen die de eeuwen door beproefd en waardevol bevonden zijn'. Van der Staaij is er 'diep van overtuigd dat het krijgen van kinderen in de natuur verbonden is met het samenleven van een man en een vrouw'.

Dit mag Kees wel denken, maar het is nog geen reden om in een afwijkende situatie een van de twee ouders te straffen door haar of hem in een juridisch moeras te laten stikken. Want daar waar de SGP in de abortuskwestie zich op het beschermen van het leven kan beroepen om zijn rigide anti-standpunt te verklaren, blijft in de kwestie duomoederschap alleen de rigiditeit over. Ernstig, omdat deze club de liefde van de duomoeder voor het kind de facto niet erkent en aan onchristelijke uitsluiting doet. Niet fraai van Van der Staaij, maar nog geen reden om de SGP-leider naar het crematorium te sturen.

Dat deed cabaretière en Vara-presentatrice Claudia de Breij wel. Gisteren schreef De Breij (zelf lesbisch en moeder) in een tweet: 'Vuile vieze @keesvdstaaij, brand toch in de hel'. Met dit soort ranzig braaksel is de discussie morsdood. Want je kunt de relistandpunten van Van der Staaij wereldvreemd en zo stijf als beton vinden, maar de hatelijke onverdraagzaamheid van la De Breij is pas echt verontrustend. Volgens de site Dagelijkse Standaard had De Breij misschien te diep in welke substantie ook gekeken, gezien het nachtelijke uur van haar tweet. Misschien is een wetsvoorstel over antidopingcontrole voor nachtelijk twitterende cabaretiers zo gek nog niet.