column Als ik me niet vergis, heb ik nog nooit over het homohuwelijk geschreven. Waarschijnlijk komt dit door het feit dat ik van het onderwerp niet warm of koud word. Maar wellicht speelt hier iets anders mee: mijn onmetelijke lafheid om niet openlijk toe te geven dat ik er faliekant tegen ben. Ja, ik word er toch wel koud van. Erger nog: ik raad het mijn homovrienden af, moet er niets van hebben en word er zelfs depri van. (Maar opgelet mannenbroeders: ik ben een loyalist voor wie wet wet is en ben dus ook mordicus tegen de weigerambtenaar).

Ik besef wel dat je in deze materie uiterst voorzichtig moet handelen. Het homohuwelijk vormt in onze moderne samenlevingen een breuklijn tussen verlichting en duisternis, tolerantie en onverdraagzaamheid. Het is helaas een graadmeter geworden waarmee je, in geval van recalcitrantie, een flinke tik op je neus kunt krijgen.

Ik ben dus tegen het homohuwelijk zoals ik ook ooit tegen mijn eigen (hetero)huwelijk ben geweest.

Vertrutting
Sinds mijn rebelse adolescentie heb ik altijd een voorkeur gekoesterd voor het afwijkende. Het pad dat niet door de massa wordt getreden en dat om de grote grijze brij heen loopt. Een kwestie van principes, maar misschien is dit ook wel onbewust een pose. Homo's bezitten al van nature dat kostbare afwijkende. Ze zijn ermee geboren en tarten de facto met hun seksualiteit de norm en de usance. Mooi toch? Dat ze dan per se in de voetsporen van hetero's willen treden en tegenwoordig hun liefde door een ambtenaar laten bezegelen, is me een doorn in het oog. 'Laten we onze namen niet onder aan een document kerven', zong Georges Brassens. En zie die vertrutting vol roze water en roze stropdassen van al die homostellen die de na-aperij van hetero's tot in de kleinste details doorvoeren. Doe het toch niet jongens en meisjes, denk ik dan, voor je het weet gaan jullie de penetrante heterogeur van huisje, boompje, beestje uitwasemen.

Dat ik zelf ooit in het huwelijk ben getreden, zal me altijd blijven achtervolgen. Omdat ik te zwak was om haar dwingende wil te weerstaan. Ze was natuurlijk lief en na een jaar samenwonen kon ik het terugkerende verzoek niet meer aanhoren. Misschien wilde ik ook met mijn jawoord mijn tolerantievermogen bewijzen. Tolerantie, in haar primaire betekenis: soepel accepteren wat je zelf niet pruimt. Het is overigens een leuke dag geweest, dat wel. En 19 jaar later een leuke herinnering.

Twijfelen
Maar nu moet ik eerlijk toegeven dat ik aan het twijfelen ben gebracht. Door een sms die ik vorige week donderdag om 19.12 uur uit een Aziatisch land heb gekregen. Daar, in het Verre Oosten, vierden mijn jongste dochter en haar vriend hun vakantie. Die sms was zo lang als een novelle. Vol juiste en ontroerende woorden over liefde en geluk. En aan het einde ervan vroeg de vriend me, plechtig en in volle ernst, de hand van mijn dochter. Ik voelde een brok in mijn keel, tikte het verlossende antwoord op mijn iPhone en voelde hoe al mijn oude principes wankelden.

Toen ik ze op Schiphol ging ophalen en hun stralende geluk zag, vroeg ik me af of ook mijn standpunt over het homohuwelijk niet aan revisie toe was.