column Er is sinds vrijdag heel wat kritiek geweest op het Noorse Nobelcomité dat de Nobelprijs voor de vrede aan de EU heeft toegekend. Stevige kritiek als het gaat om onverbeterlijke EU-haters en populisten. Probleem: hoe kun je dit nog overtreffen als je pas op maandag met je bijdrage in de krant mag. Alles is toch al uitgebraakt? Dan kun je altijd nog de EU adviseren om de prijs te weigeren. Dat deed Hans Wiegel gisteren in Trouw. De VVD'er vindt het onterecht dat de prijs voor de vrede 'bijna overal met joechei is ontvangen'.

Er zijn natuurlijk feiten die lastig zijn te weerleggen. Zoals het gebrek aan gebulder, instortende gebouwen, kampen, massa- en loopgraven in het Europa van de EU sinds meer dan 65 jaar. Dat probeert Wiegel te omzeilen door een mix van argumenten te hutsen en te roeren in zijn hoge hoed totdat hij hieruit zijn konijn kan toveren. Volgens hem kan die vrede veel meer op het conto van anderen worden geschreven: Navo en VS (Koude Oorlog), bondskanselier Kohl (hereniging met de vroegere DDR), president Reagan (Sovjet-Unie op de knieën en val van de Muur) Oost-Europese landen (aansluiting met EU).

Het valt op dat al die zogenaamde vredestichters die Wiegel opnoemt, rechtstreeks te maken hebben met de Koude Oorlog. En dit is juist waar het niet om gaat bij deze Nobelprijs voor de Vrede. Het gaat om het uitbannen van het destructieve Europese nationalisme via een proces van toenadering en samenwerking in het kader eerst de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en later de EEG, EG en EU. Om de neutralisering dus van de haat tussen de twee kemphanen Frankrijk en Duitsland, die aan de basis stonden van de laatste drie oorlogen op Europees grondgebied.

Daarna gaat Wiegel helemaal de fout in door met opzet economie en het ontbreken van oorlogen te verwarren. Volgens hem maken de huidige financieel-economische problemen en de ontevredenheid die ze bij burgers veroorzaken, de toekenning van de Nobelprijs bespottelijk: 'De Europese idealen, zeker onder burgers, zijn verdwenen. Vervangen door bezorgdheid, scepsis en afkeer soms.'

Maar gaan die bezorgdheid, scepsis en afkeer over de vrede of het ontbreken daarvan of gaan ze om werkgelegenheid, schulden en euro? Wiegel verwart de Nobelprijs voor de economie met die voor de vrede. En omdat hij toch van alles in zijn hoge hoed mag dumpen, haalt hij ook het feit erbij dat de Noren, die de prijs toekennen, geen lid van de EU willen worden.

Moet dat dan? Noren zijn overigens met anderhalve voet in de EU via lidmaatschaap van de EER (Europese Economische Ruimte), EVA (Europese Vrijhandelsassociatie) en Schengenruimte. Dat ze verder hun olie- en gasreserves in hun territoriale wateren niet onder de bevoegdheid van de Europese Commissie willen laten plaatsen, is hun zaak. Maar van de Europese vrede, na de bezetting van de nazi's, genieten ze nu volwaardig als niet volwaardig lid. Ach, van mij mag die prijs terug. En over enkele jaren, waarom niet, samen met Wiegel in een schuilkelder onder de bombardementen gaan zingen: 'Joechei, joechei, het mooiste wild loopt daar voorbij/Daar op de grote hei, daar op de grote hei'.