opinie Eigenlijk zou ik over de herfstdepressie schrijven. Volgens een onderzoek is spiritualiteit, dus mediteren, de beste remedie daartegen. Behalve als je niet spiritueel bent ingesteld. Maar gisteren besloot ik over fietsen te schrijven, wat volgens mij de panacee is en blijft tegen deprimerende gedachten.

Helaas is mijn eigen Bianchi Celeste in Toscane gebleven. Zodoende gleden mijn herinneringen, een tikkeltje nostalgisch, richting die fabuleuze 5 juli van de laatste zomer. Het was bijna 12 uur en ik was bezig te sterven op de hellingen van de Cipollaio-col. Op zich is die klim niet bijster moeilijk: 13 kilometer en nog geen 1000 meter hoogte. Maar als je 110 kilo naar boven moet torsen met als dieptepunt die teller die soms de 9 kilometer per uur niet wil ontstijgen, dan is mediteren misschien zo gek nog niet.

Toen ik eindelijk drijfnat en met een dreigende hongerklop het bordje van de 13de kilometer passeerde, kreeg ik een surrealistische dreun te verwerken. Daar aan de top, bij de ingang van de Cipollaio-tunnel waar alleen krijtachtige rotsen, stilte en eenzaamheid de uitgeputte fietser horen te verwelkomen, leek het wel carnaval. Een Italiaanse Commedia dell'arte met gesticulerende en brullende mensen, politieauto's, camera's op het dak van andere wagens en te midden van deze wanorde een man in een grijze, strakke outfit.

Hij stond voorovergebogen aan de derailleur van zijn eveneens grijze fiets te friemelen. Heel even dacht ik op het toneel van een gruwelijke gebeurtenis te zijn aanbeland. Met mijn fiets aan de hand liep ik naar de groep. Op dat moment kwam de man in het grijs rechtovereind en onze blikken kruisten elkaar.

Ik versteende, kon mijn ogen niet geloven en vergat mijn hongerklop: Mario Cipollini op de Cipollaio! Cipo bijgenaamd Il Magnifico, Super Mario en natuurlijk Mooie Mario. De gewezen koning van de sprint, wereldkampioen met niet minder dan 189 overwinningen in zijn carrière. Mijn kinderziel nam het initiatief: ik duwde iedereen opzij, ging naast de kampioen staan en pakte mijn mobieltje: 'Samen op de foto, bello Mario?'

De meute begon te schreeuwen dat er geen tijd was voor die onzin maar edele Mario was de Rust Zelve. Een tifosi, een fan uit het buitenland, die laat je niet zomaar lopen. Voor de zekerheid haalde hij zijn hand door zijn haar vol gel, zette zijn zonnebril op zijn neus en toverde zijn mooiste glimlach op zijn lippen: 'Cosi bene?' Een paar minuten later verdween hij met een bloedgang in de afdaling, voorafgegaan door politieauto's en achtervolgd door een wagen met camera. Pas gisteren begreep ik wat er die vijfde juli gebeurde toen ik op YouTube de film van die dag ontdekte (www.youtube.com/watch?v=5lKRxk7uq8U). Mario speelde James Bond om zijn nieuwe zelf ontworpen fiets (Cipollini Bond) te promoten. In het filmpje vol glamour, explosies, dure auto's en femmes fatales wordt mooie Mario door een gemene Duitser achternagezeten. Tot aan de afdaling van de Cipollaio. Die kinderlijke Fransman die hem ophield, staat er niet op. Die had nog net genoeg krachten om halfdood thuis te komen en, ontroerd, de foto op zijn Facebook-pagina te zetten.