Inbrekersrisico

column Meer dan eens overkomt het me dat ik in een onderwerp te diep afdaal, op zoek naar zijn intrinsieke waarde. Dit om de complexe waarheid die erin schuilt te ontrafelen. Gisteren werd ik door de uitspraken van staatssecretaris Teeven over inbreken gegrepen en ook door de felle reacties hierop. Uit ervaring weet ik hoe uitputtend en zelfs hachelijk de gedaantewisseling kan zijn. Je handen beginnen te trillen en voor je het weet, raak je in trance. Je voelt hoe het in je hoofd tocht, hoe de vertrouwde omgeving van je werkkamer vervaagt en plots treed je uit je lichaam op weg naar de vierde dimensie.

Zo ging het gisteren weer.

De economische crisis was hevig en de nacht nog jong. Ik had geen geld meer en de klok in de woonkamer van deze luxe villa sloeg twee keer. Ik droeg een bivakmuts en had zojuist de buitendeur met enige moeite geforceerd. In de duisternis van de onbekende woning probeerde ik me zo geruisloos mogelijk een weg door de kamers te banen. Waar moest ik zoeken, waar waren de waardevolle spullen? De juwelen, de spaarcentjes, de mobieltjes of de dure kunstwerken? Opeens hoorde ik iets kraken. Alsof iemand zachtjes de trap afliep. Ik weet niet waarom maar ik moest sterk aan Jan Wiarda denken, de oud-hoofdcommissaris van Utrecht die in 1993 winkeliers adviseerde om een honkbalknuppel te gebruiken tegen inbrekers en overvallers.

Ik voelde het zweet op mijn voorhoofd parelen. Weer dat gekraak. Nu dacht ik aan oud-minister Remkes die in 2003 in geval van noodweer burgers een vrijbrief gaf om een 'rotschop' uit te delen. Mijn hart bonkte twee keer zo snel als normaal. Ah, en ook Francesco, mijn gehandicapte vriend uit Toscane, verscheen in zijn rolstoel voor mijn ogen. Tot drie keer toe was er bij hem ingebroken toen hij sliep. Vorig jaar vertelde hij me dat hij nu een illegaal vuurwapen had aangeschaft dat hij op handbereik naast zijn bed bewaarde. Ik kon amper ademhalen.

En terwijl ik bijna stikte, herinnerde ik me het interview van staatssecretaris Teeven in De Telegraaf over de dood van een inbreker na een worsteling met bewoners: 'Het is treurig dat er iemand dood is gegaan, maar dat is wel een inbrekersrisico'. Nu had de angst me volledig in de tang. Bij het volgende kraakgeluid rukte ik mijn bivakmuts van mijn hoofd, liet mijn jutezak vallen en rende het huis uit alsof ik door de duivel werd achtervolgd.

En daar stond ik weer. In mijn werkkamer, voor een scherm vol reacties op Teevens onschuldige constatering. Schandelijk! Oproep tot geweld! Ondoordacht! Vrijbrief voor eigenrichting! Er was zelfs een tweet van Femke Halsema die in dit kippenhok haar eigen populistische kakelgeluid liet horen: 'Wat zal Teeven zeggen als er binnenkort een junk wordt doodgeschoten en de dader zegt "het mocht van Teeven".'

Ik schudde meewarig met mijn hoofd. Wisten al die misthoorns wel hoeveel levens van inbrekers de woorden van de staatssecretaris hadden gered? Hoeveel verwondingen en ziekenhuisopnames hierdoor waren vermeden? Hoeveel inbrekers waren gaan nadenken en de juiste weg op het goede pad hadden teruggevonden? Teruggekeerd uit de vierde dimensie, was ik daar het levende bewijs van.