column Met fascinatie kijk ik naar de man die over 99 dagen de meest spectaculaire nederlaag uit de geschiedenis van de Franse Vijfde Republiek zal ondergaan.

Ik probeer vooral iets van wanhoop in zijn lichaamstaal te ontcijferen. Ik luister naar zijn woorden en observeer de plooien in zijn gezicht.

Het meest verbijsterend is dat ik helemaal niets bij Nicolas ­Sarkozy kan ontdekken. Maar dan ook niets dat op het besef kan duiden van het onheil dat op hem afkomt. Alsof de Franse president als enige niet wil zien dat tweederde van zijn medeburgers hem verfoeit, wantrouwt, niet mag of, erger nog, diep haat.

Als de voortekens worden bevestigd, zal Sarko de eerste zittende Franse president worden die met de hoogste cijfers ooit zal worden verslagen.

Nicolas Sarkozy is wellicht de man zonder overtuiging en met dat onbegrensde opportunisme dat zijn tegenstanders, dag in dag uit, terecht hekelen. Hij is ook de mooiprater die zijn toehoorders in een zee van woorden laat verdrinken en die zichzelf keer op keer glashard tegenspreekt. Zonder schaamte en zonder moeite. Maar hij moet ook de bigot zijn met een onwankelbaar geloof in zichzelf. Daarom zal zijn val over 99 dagen zo spectaculair zijn.

Schokkend zelfs, omdat dat de rechtse president een van de zwakste kandidaten tegenover zich zal vinden die links Frankrijk ooit naar voren heeft gebracht. De socialist François Hollande is misschien vele malen integerder dan de opportunistische Sarko, hij is helaas een treuzelaar zonder duidelijk project, charisma of autoriteit.

Ook al verdient hij een eerlijke kans, aan hem kleeft de geur van muffe formulieren, koffieautomaat en prikklok. François Hollande lijkt op een doorsnee ambtenaar die na dertig jaar bij de afdeling personeelzaken te hebben gewerkt, plotseling van de directiekamer is gaan dromen.

En in die zin worden de presidentsverkiezingen in mei een boeiend gevecht tussen twee dwergen, waarbij de uitkomst nu al lijkt vast te staan. Gisteren gaven twee verschillende opiniepeilingen een voorsprong voor Hollande op Sarkozy aan in de tweede ronde van 57 procent tegen 43 procent.

Er kunnen natuurlijk nog gekke dingen gebeuren. Zoals een rampzalige campagne van Mitterrand-imitator Hollande die zo zijn eigen schot voor open doel zou kunnen verprutsen. Er is een nog gekker scenario mogelijk. Eentje die de nederlaag van Sarko zo beschamend zou maken dat hij nooit meer uit zijn Parijse appartement zou durven sluipen.

Als zijn meest rechtse kiezers langzaam overtuigd raken van zijn onvermijdelijke nederlaag, dan zouden ze al bij de eerste ronde op een nog rechtsere kandidaat kunnen stemmen. Uit ontgoocheling, baldadigheid of om een gratuit signaal af te geven.

Dan heeft Marine Le Pen van het Front National de beste papieren. De vrouw die nu niet meer van het scherm is weg te slaan, die het extreem-rechtse karakter van haar partij in een anti-Europees en rechts populistisch imago probeert te veranderen, zou de weg naar de tweede ronde voor de zittende president kunnen versperren.

Het manuscript 'Het verdriet van Frankrijk' mag wat mij betreft nu al worden ingeleverd.