De laatste donderdag van de voorbije zomer dat we naar het huis van Mariano klommen, was Berlusconi nog Presidente del Consiglio. Dit keer had ik bij wijze van afscheid een tweetalige editie van Charles Baudelaire's 'Les Fleurs du Mal' meegenomen. Na de eerste gang, verse vijgen uit Mariano's tuin, begon ik mijn voordracht met het magistrale openingsgedicht 'Au lecteur'. Het twintigtal disgenoten legde als één man vorken en messen neer en probeerde mijn Frans te doorgronden. Ik gaf vervolgens het boek aan Geliefde door, voor de Italiaanse vertaling. Bij de eerste versregel die ze voordroeg, zag ik hoe al die gezichten zich plots verlichtten. Alsof de zon, beneden in de verte, een ultieme schittering naar onze berg straalde, alvorens 'zich in de diepe zeeën schoon te wassen'.

Het is een melancholisch en tegelijk vrolijk gezelschap dat iedere donderdag bij Mariano bijeenkomt. Soms wel vijftig mensen die allemaal plaatsnemen rond de tafels en bankjes die in de tuin staan opgesteld. Dromers en jonge idealisten van 40 of 50 jaar en ouder, die zich het motto van hun gastheer ('Contro il individualismo!') hebben eigen gemaakt. En het eigenaardig is dat de opperindividualist die ik ben, zijn plek in hun midden heeft gevonden.

Gedurende het diner dat zich de hele avond voortsleept, worden gedichten voorgelezen en soms komt een groepje bevriende acteurs om tussen de pasta en de tiramisu een theaterstuk op te voeren. Iedereen is welkom en de flessen wijn die worden aangevoerd lijken een onuitputtelijke bron van spraakzaamheid te vormen. Mariano vraagt vijf euro per persoon. Net voldoende om al zijn schapen te voeden. De mannen koken, dekken en ruimen de tafels af. De vrouwen mogen niet van hun stoel afkomen. Idealisten, zei ik, die het zacht-Italiaanse machismo niet altijd goed verstaan.

Afgelopen zaterdag klommen we er weer naar toe. Voor Capo d'anno, het Italiaanse Oud en Nieuw. Berlusconi was geen premier meer en ik was benieuwd hoe intens de euforie nu zou zijn. Maar de extravagante en frauderende premier had met zijn vertrek hun vrolijke fatalisme en melancholie niet weggenomen. Hij is weg en laat ons met de brokken achter, werd er gezegd. En ja, die vette en domme moppen van hem, zouden ze die wel missen? Een idealist heeft soms een karikatuur nodig om zijn eigenheid te construeren.

En toch is het verbazingwekkend hoe snel Berlusconi, voetnoot van een tragikomische geschiedenis, uit de geesten is weggespoeld. We waren op die avond met een man of veertig binnen. De ruimte was krap maar de tafels rijkelijk geïllustreerd. Mariano vroeg onze aandacht voor een nieuw 'project' ergens in een ver en dor land. Ja, nog steeds tegen het individualisme. Het langwerpige houten kistje ging van hand tot hand en vulde zich met briefjes voor zijn project. Toen alle gasten waren vertrokken sloeg Mariano aan het tellen en tikken. Om 2 uur 50 verscheen zijn bericht op Facebook: 'Blij te melden dat er 710 euro voor het project is opgehaald'. 24 duimen gingen die nacht één voor één de lucht in.