column Tot ontsteltenis van een ruime meerderheid van de Nederlanders heeft Elsevier gisteren premier Mark Rutte als Nederlander van het jaar gekozen.

Volgens het blad is Rutte "iemand die ondanks economische tegenspoed toch optimisme en opgewektheid uitstraalt." Wrang is wel dat deze bekendmaking tegelijk met het kort geding van de eeuw samenviel, waarin de enige echte Nederlander van het jaar aanwezig was.

Het passeren van de gewezen voetballer is een misser. Juist in tijd van tegenspoed en somberheid, heeft Nederland behoefte aan een personage dat dit tijdperk optimaal belichaamt.

Johan is deze man. Uit het meest futiele materiaal is hij in staat onbegrijpelijke kwesties te vervaardigen die splijten, deprimeren en chaos veroorzaken. Alles wat hij aanraakt wordt tot tripel C afgewaardeerd. Waar Johan komt, komt ruzie, tegenspoed en somberheid.

Nog belangrijker is de fascinatie die de man bij de gehele natie teweegbrengt. Een disproportionele aantrekkingskracht als men althans de intrinsieke kwaliteiten en het intellectueel vermogen van het subject in acht neemt.

Johan kan niet helder denken, grossiert in taal- en grammaticale fouten, formuleert uiterst warrig waardoor er meestal aan zijn betoog geen touw vast te knopen is. Een snel onderzoek zou waarschijnlijk het bewijs leveren dat zijn gehele IQ een vingerhoedje net kan vullen.

Wie dit onderkent kan zich in ieder geval pijnlijke situaties besparen en bepaalde vragen niet stellen. Zoals op 13 september jl. (bij P&W) toen de gewezen voetballer werd gevraagd naar wat hij het liefst aan de tekst van de Troonrede had willen toevoegen.

Johan: "Zorg dat de kinderen aan het sporten komen. We hebben zoveel installaties, waar dan ook. Zorg dat je de dingen up to date doet. Dus van vandaag de dag. De problemen van vandaag de dag aanpakken. Op vandaag. Niet op gisteren, niet op morgen maar op vandaag."

Tja, je kunt ook alle praatjes bundelen die op een dag in kroegen worden gehoord en die aan de Troonrede toevoegen. De kans dat dit materiaal meer samenhang vertoont dan alle overpeinzingen van Johan C. bij elkaar is groot.

Toch blijft de man immens populair. En als hij zich morgen publiekelijk tegen de euro zou keren, dan keert Nederland overmorgen ongetwijfeld terug naar de gulden. En dit ondanks het 'optimisme' en de 'opgewektheid' van de nu op het Elsevier-schild gehesen premier.

Want de enige primus inter pares van Nederland is Johan C. Zie daarom hoe de generatie journalisten die hem in 1974 in Duitsland matig zag spelen en verliezen, het stof uit zijn voetsporen nog steeds graag opsnuift. Zie ook hoe de man binnen twee maanden tot twee keer toe aan de tafel van Pauw en Witteman verscheen, met de égards die een premier toekomen. Zonder tegensprekers of zelfs medegasten.

Volgens Witteman in een column, dartelden na afloop van de uitzending alle medewerkers inclusief hijzelf "als verliefde kalveren rond met een fototoestel in de hoop dat iemand bereid was hem of haar met Johan vast te leggen."

Houden van Johan is ook in hem geloven. Als in een god die niet bestaat.