column Terwijl ik gisteren door het raam van mijn werkkamer naar een strakke blauwe hemel tuurde, werd me van alle kanten verteld dat het pijpestelen regende.

Erger nog, er zou de komende weken meer water vallen dan in de bijna tien jaar dat de euro bestaat. Dan weet je het: schuilen heeft geen zin meer en verzuipen is de enige optie.

Ik ben natuurlijk een rasoptimist en word niet snel bang, maar gisteren kroop de twijfel ongemerkt in de derde la van mijn bureau. Precies daar waar ik de papieren van mijn hypotheek met levensverzekering heb opgeborgen.

Even dacht ik met weemoed aan die ochtend van 1 januari 2002, toen ik mijn eerste euroflap uit de muur trok. Onze romance duurt dus al tien jaar! En nog steeds ben ik verliefd. De euro en ik zijn zelfs onafscheidelijk en gaan overal samen naar toe. Het zal dus niet makkelijk zijn om de status van weduwnaar straks te aanvaarden. Ik dacht plotseling aan de hoofdredacteur van een belangrijk blad die ik vorige week sprak. Met een ernstig gezicht en op een mysterieuze toon vertelde hij me dat iets verschrikkelijk stond te gebeuren. Ja, be afraid.

Gisteren was er natuurlijk de kredietbeoordelaar Moody's die een hele emmer angst over de persen gooide. De verergering van de schuld- en kredietcrisis in de eurozone knaagt nu aan de kredietwaardigheid van alle EU-landen.

Dat betekent dat zelfs de vromen en orthodoxen de brandstapel van de ketterij zullen moeten beklimmen: Duitsland, Nederland, Oostenrijk of Finland, niemand is meer beschermd tegen een verlaging van zijn rating. En geloof Moody's en co maar: als volstrekt ondemocratische en ongecontroleerde instituten kunnen die beoordelaars het inderdaad in een handomdraai pijpestelen laten regenen.

Daarna was er ook de Oeso die ongeveer ­dezelfde boodschap kwam afleveren. We moesten ons op het ergste voorbereiden. Vooruitlopend op de ramp besloot de Zwitserse bank uit te rekenen hoeveel de definitieve tuimeling van de euro per inwoner zou kunnen gaan kosten: tussen de 6000 en de 11.500 euro.

Ik was nog bezig naar lucht te happen toen de Britse The Telegraph een geheim plan van het Britse ministerie van buitenlandse zaken onthulde: landgenoten in den vreemde moeten zich voorbereiden op rellen en instorting van banken als de euro uiteenspat.

Wat stelde het kamp van de euro tegenover zoveel ellende? Herman Van Rompuy! De zeer charismatische en zichtbare Europees president vertelde dat de euro niet zal verdwijnen. Maar om dit wereldnieuws te propageren vond de president geen ander, beter medium dan de Vlaamse radio.

Hoeveel ellende kan een mens binnen een dag verwerken? Ik drukte op de AEX-knop van mijn pc en zag tot mijn verbazing dat de beurs ruim op winst stond. En door mijn raam dat de hemel nog blauw was. Ik besloot nog een tijdje vrolijk op mijn medusavlot rond te toeren, wars van alle complotten tegen mijn levenslust.