column We zijn de laatste tijd weer volop in het nieuws. Preciezer: het is vooral onze onzichtbaarheid die voortdurend de kranten haalt. De ene keer lees je dat Nederland 'dramatisch achterblijft' als het gaat om het aandeel vrouwen in de top van het bedrijfsleven. Dan weer dat het aantal vrouwelijke hoogleraren maar niet wil stijgen. En deze week schreef de Volkskrant dat de opmars van vrouwen in het openbaar bestuur 'stagneert': het officieel beleden streefcijfer van 30 procent lijkt verder weg dan ooit. Het zijn natuurlijk geen verrassende berichten.

Een van de fijnste naslagwerkjes is 'The Global Gender Gap Report', sinds 2006 jaarlijks uitgegeven door het World Economic Forum. Het staat vol data en cijfers over de seksekloof wereldwijd, waarbij gegevens uit 135 landen zijn bijeengebracht en vergeleken. De laatste editie (2011) bevestigt dat Nederland inderdaad magertjes scoort. Dat we in de algemene ranglijst als vijftiende eindigen, is uitsluitend te danken aan onze gezondheidszorg, en aan het feit dat Nederlandse meisjes volop toegang hebben tot het onderwijs. Wat political empowerment betreft bekleden we de 26ste plaats - net boven Oostenrijk, net onder Oeganda. Met het percentage buitenshuis werkende vrouwen halen we plaats achtendertig: landen als Benin, Burkina Faso en Mongolië moeten we laten voorgaan. En als het gaat om leidinggevende posities dan staan we op nummer zeventig - net boven Guyana en El Salvador.

Geslaagde seksegenoten
Nu is er aan initiatieven om de kloof alhier te dichten beslist geen gebrek. Zo kwam maandblad Opzij vorige week met zijn jaarlijkse top-100 van 'machtige vrouwen', aandoenlijke poging om wél geslaagde seksegenoten onder de aandacht te brengen. Helaas zijn de criteria die de jury aanlegt uiterst duister ('ze hebben macht die voortkomt uit hun functie', 'gebruiken hun functie om dingen te veranderen'). En bij de lijst die eruit rolt kun je alleen maar denken: als dit de honderd machtigste vrouwen van Nederland zijn, dan weten ze die verdienste wel héél goed te verbergen. Alleen de zeer doorgewinterde mediaconsument zal immers de honderd namen moeiteloos kunnen thuisbrengen.

Zo mogelijk nog treuriger word je van de argumentatie waarmee dit soort initiatieven steevast vergezeld gaat. Bijna nooit hoor je dat evenredigheid een kwestie zou moeten zijn van maatschappelijk fatsoen - punt uit. Bijna altijd hoor je dat de wereld er zoveel vrediger, zonniger, duurzamer uit zou zien, als wij eenmaal meer te zeggen zouden krijgen. En iedereen kakelt elkaar na.

Saamhorigheid
Zondagochtend, op de bank bij Eva Jinek, was de Opzij Top-100 onderwerp van gesprek. En ja, hoor. Eerst mocht acteur Huub Stapel onze heel speciale dameskwaliteiten bezingen. Vrouwen, wist hij, zorgen voor 'veel grotere harmonie', voor 'veel grotere saamhorigheid'. Opzij-hoofdredacteur Margriet van der Linden sprak hem niet tegen. Als ook vrouwen de macht werd gegund, zei zij, dan zouden er 'betere afwegingen' worden gemaakt, dan zou er in de crisis 'voorzichtiger' zijn geopereerd.

Baarlijke nonsens. Wij zouden het hooguit even goed doen. Of hooguit even slecht. Wat zou het een zegen zijn als deze simpele waarheid eindelijk eens doordrong: wij hebben recht op een aandeel in de macht omdat wij mensen zijn. Niet omdat wij vrouwen zijn.