Zelf kon ik een vermoeide zucht niet onderdrukken

De recente perikelen in Den Haag laten niet alleen de betrokkenen en geïnteresseerde burgers zoals u en ik tollend achter. Ook de geharnaste activisten tegen een gedoogkabinet weten niet wat ze overkomt.

Op de stevig gesubsidieerde website wereldjournalisten.nl (’Een kosmopolitische kijk op het nieuws’) verscheen afgelopen zondag een verslag dat in dit verband nadere aandacht verdient. Onderwerp: de ’besloten bijeenkomst’ die vrijdagavond was belegd in Amsterdam door Nederland Bekent Kleur. Deze omstreden ’antiracisme organisatie’, onder aanvoering van de even omstreden René Danen, had haar sympathisanten maar weer eens opgeroepen de messen te slijpen tegen het Kwaad dat ons bedreigt. Zo’n honderd belangstellenden ’vanuit alle hoeken van het land’ meldden zich aanvankelijk aan.

En toen was het gedoogkabinet aan het eind van de middag plotseling van de baan. Toch kwamen er nog ruim dertig ’actie-bereidwilligen’ opdagen: SP’ers, GroenLinksers, een PvdA’er, en uiteraard leden van het trotskistische splinterclubje dat zich tooit met de gewichtige naam Internationale Socialisten.

Uit het verslag proef je hun beteuterdheid over de onverwachte ommezwaai. Eigenlijk zouden ze opgetogen moeten zijn dat hun diepste wens die middag zomaar in vervulling was gegaan. Maar wat nu?

Dat de geest van Anne Frank (’Eenzelfde soort sfeer hing ook voor de Tweede Wereldoorlog’) binnen de kortste keren toch weer boven de hoofden zweeft wekt geen verbazing. Zij wordt in deze kringen altijd gebruikt om de eigen morele superioriteit glans te geven. (Ze zegt niks terug, dat scheelt.)

Maar mijn lievelingspassage is die waarin de wereldjournalisten het dilemma schetsen waarmee de activisten die vrijdagavond worstelen. Of verdere acties nog wel nodig zijn, vraagt iemand zich vertwijfeld af. Discussie volgt. Gelukkig blijken „de neuzen al snel eendrachtig dezelfde kant op te wijzen: actie voeren tegen de PVV blijft nodig”. Want de partij mag zich hebben teruggetrokken als gedoogpartner, „het door de aanwezige verworpen gedachtegoed van de PVV is daarmee niet verdwenen, dat is er nog steeds en daar moet stelling tegen worden genomen”.

Het zijn zinnetjes om langzaam te herlezen – en niet alléén vanwege de spelfouten en dat geestige pleonasme met die eendrachtige neuzen. De vergaderaars, begrijp ik, zouden het liefst PVV-stemmers verbieden te denken zoals ze denken. Het is een streven dat je doorgaans aantreft in systemen die wij doorgaans dictaturen noemen. Het is tevens een streven dat sprekend lijkt op dat van hun Grote Tegenstander. Die zou immers het liefst het hem onwelgevallige gedachtengoed van de islamitische medemens voorgoed het land uit bannen.

Aan het eind van de vergadering zijn ze eruit. Demonstraties! Om te beginnen komende zaterdag in Den Haag, als genoemde partijleider een redevoering houdt bij Ground Zero in New York. Het motto is al bedacht: ’Wij willen geen uitsluiting in Nederland!’. (Behalve dus van die 1,5 miljoen stemmers die de foute denkbeelden koesteren.)

Nu, een paar dagen later, ziet het landschap er wéér anders uit. Wellicht wordt er straks toch verder getimmerd aan een rechts gedoogkabinet. Persoonlijk kon ik een vermoeide zucht niet onderdrukken. Maar bij het geharnaste actiewezen moet het bericht met stil gejuich zijn ontvangen.