Heus, hij had hem niet opzettelijk doodgereden

Sinds enkele jaren tracht de overheid met grote ijver het geweld tegen functionarissen in te dammen. Ook tot Den Haag drong langzaam door dat het fenomeen niet vanzelf weer zou overwaaien.

In 2007 ging het actieprogramma ’Veilige Publieke Taak’ van start. Ambitie: de agressie tegen brandweerlieden, politiemensen, buschauffeurs, ambulancepersoneel en andere dienstverleners moet in 2011 met vijftien procent zijn teruggedrongen. Hoe? Door strengere straffen en fijne projecten.

Vorige week nog kende het ministerie van binnenlandse zaken 1,3 miljoen euro toe aan liefst 45 ’innovatieve voorstellen’. Zo ontvangt de Reinier van Arkelgroep 15.000 euro voor een ’effectief bewustwordingsprogramma’ waaruit moet blijken „welk gedrag van medewerkers het meest bijdraagt aan een veilige zorg- en werkomgeving”. Tachtigduizend euro gaat naar de gemeente Utrecht, onder meer voor de „ontwikkeling van een ’tool’ om op de werkvloer het goede gesprek te organiseren over waar de grenzen liggen”. En de firma Qbuzz krijgt 22.500 euro ten behoeve van een ’antivandalismebus’ waarin agressie en geweld ’interactief’ zullen worden bestreden.

Met die projecten, kortom, zit het wel goed. En hoe staat het met de beloofde strengere bestraffing?

Toevallig stond dinsdag Dion G. wederom voor de rechter – hoofdrolspeler in een van de geruchtmakendste incidenten van de afgelopen jaren.

Op zondag 17 augustus 2008 raakte deze nu 27-jarige danig uit zijn humeur toen een verkeersregelaar bij de Amsterdamse Ikea-vestiging hem en zijn vriend vroeg om een invalidenparkeerplaats vrij te maken. Dion G. deelde daarop mee dat hij de verkeersregelaar graag van het leven zou beroven. Een tweede verkeersregelaar, Willem van Koerten uit Harderwijk, schoot zijn collega te hulp. Dat kwam hem duur te staan.

De verkeersregelaar belandde op de motorkap en even later met zijn hoofd op de grond. Twee dagen erna stierf hij in het ziekenhuis aan het opgelopen hersenletsel, 54 jaar oud. Hij liet een vrouw en twee zonen achter.

In juni vorig jaar achtte de Amsterdamse rechtbank doodslag bewezen. Dion G. werd veroordeeld tot vier jaar cel, waarvan een voorwaardelijk. ’Een gevangenisstraf van aanzienlijke duur’ heette het in het vonnis. En o ja, de veroordeelde raakte voor vijf jaar zijn rijbewijs kwijt.

Je zou zeggen: dat leed was alleszins te overzien. Als het even meezit, komt de jongeman over een jaartje vrij. En in 2014 mag hij gewoon weer achter het stuur kruipen. Toch ging hij in hoger beroep.

Ter zitting hield Dion G. dinsdag staande dat zijn toorn destijds vooral was ontbrand door ’intimiderend gedrag’ van de verkeersregelaars. Heus, hij had Willem van Koerten niet opzettelijk doodgereden. ,,Dat zou een leugen zijn”, zei hij. ,,Hij had ook nog weg kunnen stappen.”

Op de website van De Telegraaf en diverse geestverwante media barstte de verontwaardiging los. Veel hoofdletters, veel uitroeptekens. „Mensenlevens worden steeds minder waard”, wist Anita. „Als ik de rechter was dan zou ik de straf nu juist verzwaren”, schreef Melanie. „Laat deze man maar flink brommen!”, meende ene Louisa Maria.

Je hoort, geloof ik, je neus op te halen voor de vox populi – zeker in deze duistere formatietijden. Maar in dit geval wil me dat even niet lukken.