column Ik blijf mij verbazen over de reacties van binnen- en buitenlandse politici die kennelijk nauwelijks door hebben wat er in Brussel gebeurt, en belangrijker: al gebeurd is.

Neem de Europese Raad van precies een week geleden. Die gaat wat mij betreft de geschiedenis in als een historische top zonder veel echt nieuws. Toen ik de conclusies van die top las, overviel mij een gevoel van herkenning. Had ik niet vrijwel alles al eerder gelezen in de zes Europese wetten, de 'six pack', die toevallig net deze week van kracht werden? Die nieuwe wetgeving kreeg in Nederland nauwelijks aandacht.

Zo zijn in die six pack-wetgeving al de procedure te vinden die ingaat als het begrotingstekort van een land boven de drie procent komt en semi-automatische sancties die de lidstaten dwingen hun tekorten terug te dringen.

Het enige echte nieuws leek mij het besluit om met de zeventien landen van de eurozone een fiscale unie te ontwikkelen. De landen verplichten zich hierbij het begrotingstekort niet verder op te laten lopen dan een half procent van het Bruto Binnenlands Product. Doen ze dat toch, dan treedt het Europese sanctiemechanisme in werking.

Opmerkelijk is dat de Britten, die de afspraken van vorige week vrijdag met veel poeha verwierpen, die six pack-wetgeving allang hadden aanvaard. De overdracht van begrotingssoevereiniteit is dus onverminderd op Londen van toepassing.

Premier David Cameron verwierp iets dat al in september 2010 door de Commissie werd gepresenteerd, een jaar later door het Europese Parlement is goedgekeurd en deze week dus ook voor zijn land van kracht werd. 

Dit roept dan ook de vraag op of de Britse premier zich daadwerkelijk heeft geïsoleerd en waarom hij zo handelde? Was hij niet op de hoogte van die six pack? Was hij te moe en heeft hij een blunder gemaakt? Of was het voor zijn Conservatieve achterban?

Zeker is dat hij niets heeft ge­vetood, zoals hij graag wil doen geloven. Vetoën betekent dat je iets tegenhoudt, en dat is zeker niet gebeurd. Wel heeft hij bereikt dat hij zich in de verdere discussie naar de zijlijn heeft gemanoeuvreerd, terwijl dat niet hoefde.

Het was volgens mij politiek handiger geweest als hij zich tot overwinnaar had uitgeroepen door te zeggen dat er in Brussel niets nieuws was besloten en dat hij dat toch maar mooi voor elkaar gekregen had. Ook dan was hij de held geweest, maar had hij binnen de EU verder gewoon mee kunnen blijven praten.

Toch was de zoveelste 'moeder aller toppen' op een rare manier historisch te noemen. Wat niet met de geruisloze invoering van de six pack-wetgeving lukte, lukte wel met deze top: het is nu voor iedereen duidelijk dat de redding van de euro overdracht van soevereiniteit eist en dat dit ondanks protesten gewoon gebeurt. De top symboliseerde zo een stap in de richting van een politieke unie, ook al heet die zo niet. 

Door de verdergaande integratie kunnen de lidstaten van de Unie, als de euro tenminste daadwerkelijk gered wordt, zich beter staande houden in het geopolitieke geweld dat met de opkomst van landen als China gepaard gaat. Dat is goed voor onze welvaart en veiligheid.  Cameron gaat zich daarom vast bedenken.