Hij wordt verdacht van dopinggebruik, en het beschuldigende boek dat deze week verschijnt zal er weinig aan af doen. Maar hij is bepaald niet de enige dopingverdachte. Bovendien zet Lance Armstrong zich met zijn organisatie LiveStrong in voor een betere wereld. Waarom schenken we hem niet iets meer genade?

Precies die vraag stelden bio-ethicus Arthur Caplan en enkele academische collega's zich vorige week op de website van nieuwszender NBC. Armstrong is voor kankerpatiënten immers een erg inspirerend persoon, meende Caplan. Hij gedroeg zich niet fouter dan veel anderen die ook doping gebruikten.

Kortom: hij is niet de enige die verdacht wordt van valsspelen, eerder de meest getalenteerde. 'Armstrong al zijn onderscheidingen en prijzen afnemen staat niet in verhouding met zijn overtreding.' Sterker nog: dat is 'complete nonsens'.

Verdacht, maar toch sympathie
De schreeuw om mededogen klinkt de laatste tijd opmerkelijk vaak, schrijft filosoof Evan Selinger op de website van het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic. Sinds de (voormalig) meervoudig tourwinnaar zijn strijd tegen de dopinginstanties opgaf, valt de publieke opinie volgens Selinger uiteen in twee kampen.

Velen nemen de dopingverdenkingen serieus en zien kennelijk weinig reden om hem genade te schenken, maar 'anderen vinden dat hij sympathie verdient - ook al wordt hij verdacht van het gebruik van verboden middelen'.

'Volgens die mensen zouden we medelijden met Armstrong moeten hebben omdat hij zó veel goeds doet dat zijn misstappen minder erg lijken. En omdat de fietswereld tot op het bot verrot is, zou valsspelen de enige manier zijn om concurrerend te zijn.'

'Dopingvrij niet realistisch'
Een vergelijkbaar voorstel kwam eerder deze zomer van de Oxford-ethicus Julian Savulescu. 'Dat mensen vragen om een dopingvrije sportwereld is heel begrijpelijk, maar niet realistisch', stelde Savulescu in Der Spiegel. Sportbobo's zouden moeten inzetten op 'het op één na beste scenario': een open dopingmarkt.

Daarbij zou bijna alle doping worden toegestaan - alleen erg gevaarlijke of ingrijpende varianten blijven verboden. Dokters schrijven de middelen voor en zorgen dat het gebruik niet uit de hand loopt.

Is zo'n plan niet niet levensvatbaar? Selinger is niet enthousiast. Waarom eigenlijk niet? Waarom is valsspelen niet geoorloofd als iedereen het doet?

Omdat het je op een hellend vlak brengt, meent Selinger. Armstrong zit (of hij nu schuldig is of niet) gevangen in een moreel dilemma. Hij kan doping nemen, zodat hij er zeker van is dat hij geen slagkracht onbenut laat. Daarbij riskeert hij een mogelijke boete, maar vergroot hij ook de kans op een overwinning in de Tour de France.

Oogje dichtknijpen
Zonder doping is hij een morele winnaar, maar is de kans op sportsucces kleiner. Hoe lastig die keuze ook is, meent Selinger, Armstrong ként de gevolgen. Wie een oogje dichtknijpt voor Armstrong, heeft geen reden om dat niet ook bij andere - ingrijpender - keuzes te doen. Je gaat je, in Selingers woorden, 'schuldig voelen voor de huidige stand van zaken'.

'Dat zie je ook bij problemen die vragen om collectieve actie, zoals wereldwijde klimaatverandering. We brengen erg gemakkelijk begrip op voor landen die hun co2-uitstoot niet verlagen voordat hun concurrent dat doet. De Verenigde Staten willen niet achterblijven op China, en omgekeerd. Laten we hopen dat de wielrensport zich makkelijker laat genezen dan de planeet.'