Priesters, leraren of maatschappelijk werkers die iemand één keer seksueel misbruiken zouden eigenlijk geen celstraf moeten krijgen. Vaak is juist de jongere de verleider, meent de Amerikaanse prominente priester Benedict Groeschel.

'Veel mensen gaan er vanuit dat zo iemand handelt vanuit voorbedachten rade - ze zien een psychopaat', vertelt Groeschel op de nieuwssite National Catholic Register. 'Maar zo gaat dat niet. Stel: een man heeft een zenuwinzinking en een jongere zet zijn zinnen op hem. In veel gevallen is de jongere - van 14, 16 of 18 jaar - de verleider.'

Groeschel heeft een eigen televisieprogramma op een conservatieve katholieke televisiezender en is directeur van het Bureau voor Spirituele Ontwikkeling van het aartsbisdom New York. Ook werkt hij op een seminarie als professor in de pastorale psychologie.

Veel misbruikaffaires beginnen volgens Groeschel op onschuldige wijze. 'Een kind zoekt de vader die hij zelf niet heeft', geeft hij als voorbeeld. 'Ze zijn niet van plan om zware seks te hebben; eerder een soort romantiek, omhelzen, kussen. Misschien slapen - maar geen gemeenschap of zo.'

'Na één vergrijp mag je inpakken'
Voor 'gelegenheidspedofielen' is tegenwoordig geen genade, meent Groeschel. 'Iedere persoon die op een verantwoorde wijze deelneemt aan de maatschappij en die betrokken raakt bij één seksuele handeling - dat hoeft niet eens gemeenschap te zijn - kan inpakken. Ik ben geneigd om te denken dat ze na hun eerste vergrijp niet de cel in hoeven. Ze waren niet van plan om een misdaad te plegen.'

Als voorbeeld noemt hij Jerry Sandusky, de Amerikaanse sportcoach die jarenlang zijn pupillen misbruikte. 'Die arme man', verzucht Groeschel. 'Kennelijk wist een aantal kinderen wat er gaande was maar vertelden ze niets. Tot voor een paar jaar geleden beschouwde men dit niet als een misdaad. Het was een morele fout, schandalig; maar niet iets waarover ze in juridische termen dachten.'

Priesters vergrijpen zich bovendien minder vaak aan iemand van het eigen geslacht. 'Ik las laatst bijvoorbeeld een seculier psychologietijdschrift dat ongeveer 2 procent dat doet', vertelt hij op de website. 'Zou dat ook gelden voor dokters, advocaten en coaches?'