Dresden (5)

,,Hoe verkeerd ook, het is in mijn ervaring toch meestal een eerste reactie als mensen roepen: 'Goed zo, nu voelen die Amerikanen het ook eens'.

Ook in Nederland is er gejuicht en gedanst toen in de Tweede Wereldoorlog Dresden werd platgebombardeerd.'' Aldus GroenLinks-kamerlid Rabbae (Trouw, 21 september). Volgens briefschrijvers juichte niemand om de verwoesting van Dresden (Brieven, 28 september). Inderdaad viel het erg mee. Als het al gebeurd is dan was dat binnen, want we waren nog altijd bezet gebied. Maar nooit sprak ik iemand die later toegaf op die manier zijn gevoelens geuit te hebben. Maar ik geef toe, het gaf een goed gevoel als de Amerikaanse bommenwerpers overtrokken. Eerst alleen 's nachts, als je het zwakke, maar sonore geluid van de vliegtuigmotoren hoorde, later ook overdag. Je vond dat de moffen hun verdiende loon kregen. Pas geleidelijk aan, nadat de wapens waren neergelegd, werd duidelijk wat zich in Dresden, in Hamburg en in zoveel Duitse steden had afgespeeld. Toen ben ik me gaan schamen voor mijn eerdere gevoelens, een schaamtegevoel dat nooit helemaal verdwenen is. Ik hoop die juichende en vlaggetjes zwaaiende Palestijnse jonge mannen nog een keer op tv te zien, en ik hoop ze dan te horen zeggen dat ze zich nu schamen voor hun blijdschap.